Arie Schans geniet in Afrika. Hij beleeft er als bondscoach van Namibië tal van avonturen. foto: Henk van Holland

Hij heeft toch al wat dwa­ze belevenissen achter de rug, maar ‘Arie in Afrika’ leest werkelijk als een avonturenroman. De Vee­nendaler heeft natuurlijk gevoel voor dramatiek. Gevoel voor hu­mor ook. En een beetje voetbal­coach weet zich te presenteren.
Maar Schans kijkt tegenwoordig wel erg vaak vol verbazing in het rond. Het leven is als een rit in een achtbaan, stelt hij vast.
Arie Schans is nu alweer een half jaar bondscoach van Namibië. Het land van zandduinen, wildparken en illustere steden alsWindhoek, Swakopmund en Keetmanshoop geldt internationaal niet bepaald als hoogvlieger, maar in het Afri­kaanse voetbal is nu eenmaal alles mogelijk en dus mikt de coach met zijn elftal op een ticket voor hetWK van 2010 in Zuid-Afrika.
Juist die reeks voert hem naar on­vergetelijke avonturen.
Zoals in Zimbabwe. „We begon­nen de kwalificatiereeks met een goede zege (2-1) op Kenia”, ver­haalt Schans, voor de gelegenheid neergestreken in Conakry, de hoofdstad van Guinee. „In Zim­babwe was het daarna een gekken­huis. Daar word je in sneltrein­vaart arm. Ik moest drie miljoen Zimdollars neertellen voor een si­naasappel. Was ik met het wisse­len van vijftig euro wel even biljo­nair, maar door de devaluatie van die Zimbabwaanse munt ging het toch razendsnel op.”
„We verloren met 2-0, maar het was echt een belevenis. Een uur voor aanvang zat het stadion al vol­ledig vol (23.000 toeschouwers, red.) en na afloop konden we on­mogelijk met de bus weg. Werden we gewoon door supporters tegen­gehouden. Die chauffeur moest dubbel klutsen om de bus in bewe­ging te krijgen. En ook dat was weer een ervaring. Zat ik voor het schakelen nog voor in de bus, ver­volgens vond ik me ergens achter­in terug. Dat schakelen was goed voor een whiplash.”
De nederlaag is zuur, temeer ook het derde duel, thuis tegen Gui­nee, verloren gaat (1-2). Namibië duikelt daarmee naar de laatste plaats in groep 2. „Ik merk dat de verschillen tussen alle landen­teams niet groot zijn”, stelt Schans. „ Meestal geeft een speler die in Europa in een topcompeti­tie speelt de doorslag. Kenia heeft een spits van Auxerre (Dennis Oliech, red.), Zimbabwe komt met Benjani Mwaruwari van Manches­ter City op de proppen en Guinee heeft een zwik spelers uit de Fran­se competitie. Wij hebben dan Col­lin Benjamin, die bij HSV speelt.
En dan kunnen we uitgerekend hem gedurende de hele kwalifica­tie niet gebruiken, omdat hij met een teenblessure uit Duitsland is teruggekeerd. Balen, want mét hem zijn we echt significant be­ter.”
Schans spreekt vanuit het hotel in Conakry. Hij heeft een riant uit­zicht op de Atlantische Oceaan.
„Ik kan er vanuit mijn kamer zo in­duiken”, lacht de Veenendaalse we­reldreiziger. „Toplocatie. Maar de rest is wel wat minder. De contact­dozen hangen los aan de muur en de afvoer van het bad en de wasta­fel doen het soms even niet. Wel­kom in Afrika. Het hoort er alle­maal bij.” Het hotel is een oase van rust, Co­nakry een chaos. De politie staakt dit weekeinde, Schans heeft nog geen stoplicht gezien. „ Een ritje met de achtbaan op de kermis is slaapverwekkend in vergelijking tot een busrit hier van het hotel naar het stadion”, lacht hij weer.
Eenmaal in de arena is er geen chaos, maar authentieke voetbal­koorts. De sport leeft enorm in Afrika. Jochies jagen in verschoten voetbalshirts met illustere namen als Zidane of Kluivert op een stof­fig veld hun droom na. Het zijn al­lemaal nepshirts. Er is doorgaans niet eens een poging gedaan het echte tricot na te bootsen. Strepen of merknamen ontbreken, kleuren verbleken. En gaten worden steeds groter.
„ Geeft allemaal niks”, weet voet­balambassadeur Schans. „Voetbal is voor menig Afrikaan de kans om de armoede te ontvluchten.
Overal rennen ze achter een bal aan. Op het strand, in de straten en op de vuilnisbelt. Als je op dit continent bent, begrijp je waarom er zoveel Afrikaanse voetballers op het hoogste niveau doorbreken.
Het gaat om overleven. Om vecht­lust. Dat is een voorwaarde om in het profvoetbal te slagen.”
Ook in Conakry zit het stadion vol. Er mogen er zondagavond der­tigduizend in. Wellicht sluipen er meer naar binnen. Namibië ver­liest in de vrolijke ambiance op­nieuw. Kansloos zelfs. Het wordt 4- 0. Ismael Bangoura ( Dinamo Kiev) is de held van Guinee met drie treffers. De openingsgoal is van Pascal Feindouno (Saint-Etien­ne). Schans baalt op de bank. En na een kwellende nacht in de feest­vierende hoofdstad van het West-Afrikaanse land wacht hem een nieuw avontuur. Terug naar Namibië.
„Er is geen directe terugvlucht naarWindhoek”, zucht hij. „We gaan eerst naar Senegal. En dan naar Johannesburg. Daar stappen we weer over naar Namibië. Ja, dit is niet Europa, hè. Maar die reizen vind ik soms wel wat gortig. Het is een enorme aanslag op de condi­tie van de spelers en daar zit ik toch ook niet op te wachten.”
Maar of de stemming er bij het voetbaldier nu echt onder lijdt?
Dat lijkt sterk. Schans krijgt alweer pretoogjes. „ Op de heenweg wer­den we in Johannesburg in twee busjes vervoerd. Er was twee keer plaats voor tien personen en we waren met 24 man en een hele la­ding bagage. Werd dus alles in die busjes gepropt, ging de muziek kei­hard aan en was iedereen in opper­beste stemming. ‘Dat is Afrika’, lachte de teammanager. Ja, dan laat ik het ook maar over me heen komen. Het leven ís hier af en toe nu eenmaal als een achtbaan.”
Soms is zelfs Arie Schans de verba­zing voorbij.