Bron: De Vallei (13 november 1987)

Manus van alles: “Je blijft dit doen tot het niet meer gaat”

Wim van Dijk blijft G.V.V.V. trouw

VEENENDAAL — “Morgenmiddag? Nou, ik zit morgen hartstikke druk. Kan het vrijdag niet?” Wim van Dijk, de manus van alles van G.V.V.V., blijkt het druk te hebben als hem gevraagd wordt de krant eens te woord te staan. Uiteindelijk vindt hij op de dinsdagmiddag toch een gaatje en gaat hij zelfs in het nette pak op de foto. Een man die zich met hart en ziel inzet voor alles wat G.V.V.V. heet en daarom vanwege het 40-jarig bestaan eens aan het woord dient te komen. Wim van Dijk, elke G.V.V.V.'er kent hem wel, over vroeger en nu, Schans en Bals en het publiek.

Als er iemand, behalve de bestuursleden en vrijwilligers, veel doet voor de voetbalclub, is het Wim van Dijk (65) wel. Elke middag is de Veenendaler actief rond de velden, in het clubhuis en de kleedkamers. Met het vouwen van de door Teun de Man, de vrouw van de in G.V.V.V.-kringen bekende Arie de Man, gewassen en gestreken shirts, kousen, broekjes en trainingspakken. Met het opruimen van door toeschouwers achtergelaten rommel. Steevast zorgt Van Dijk bij verre uitwedstrijden dat de spelers onderweg in de bus van eten en drinken worden voorzien. En zo zijn nog tientallen andere dingen op te noemen, die Van Dijk tot een onmisbare schakel van de Veenendaalse zaterdag eersteklasser maken. Als de verslaggever arriveert, heeft Wim het werk reeds gedaan. De tassen met shirts, broekjes en kousen voor de oefenwedstrijd tegen De Treffers staan klaar. Een net met ballen om in te schieten voor de wedstrijd en de verzorgers-tas van Arend Buitenhuis behoren eveneens tot de vaste uitrusting voor de groep. Overigens doet G.V.V.V.'s manus van alles dat niet alleen voor het eerste elftal, maar voor alle selectie-teams en de elftallen die gesponsord worden.

ONDENKBAAR

Als Wim zich eenmaal op zijn gemak voelt, brandt hij los. “Ik ben nou 33 jaar lid van G.V.V.V.. Ik herinner mij de tijd dat we één kleedkamer hadden, toen G.V.V.V. nog aan de Buurtlaan zat. Als het eerste toen thuis speelde zaten de beide teams gewoon bij elkaar in de kleedkamer, met de scheidsrechter ertussen in. Dat is vandaag de dag ondenkbaar, ja. G.V.V.V. is hoger gaan spelen, toen was het nog een buurtclub, waar praktisch alleen de mensen uit de buurt naar kwamen kijken met maar een enkeling van buitenaf. En ja, de mentaliteit van nu is anders dan vroeger. Toen was het na een verlies van jammer, volgende week gaan we weer verder. Tegenwoordig moet er gewonnen worden. Als de jongens een keer niet winnen, krijgen ze gelijk de volle laag van de supporters.” En dat is niet terecht, vindt Wim. “Nee, je moet de jongens nooit laten vallen. Ik herinner me dat ik met een wedstrijd mee ging en we met 1-0 achter kwamen. Degene die naast me stond wilde weggaan. Ik zeg tegen hem: dat moet je niet doen. En we wonnen met 2-1. Dat had ie toch mooi gemist, als ie was vertrokken.” Daarom blijft Wim G.V.V.V. trouw, ook al mist ie een beetje de gezelligheid van vroeger, bijvoorbeeld in de spelersbus. “Vroeger was het altijd feesten met jongens als Jan Bovenkamp en Gert Beukhof, of we nou gewonnen of verloren hadden. Als ze nou in de bus stappen, hoor je niemand meer. Ze leggen een kaartje, verder gebeurt er niks. Maar ja, je leert er gewoon mee leven, de tijden veranderen nu eenmaal. Je blijft dit doen, totdat het niet meer gaat.”
Eigenlijk, zo blijkt uit de woorden van Wim van Dijk, was hij altijd al een beetje manus van alles bij de Veenendaalse club. Toen hij nog tweede secretaris was — Van Dijk vervulde die functie 17 jaar lang—, deed hij net als andere bestuursleden allerhande zaken die weinig direct met het besturen van een voetbalclub te maken hadden. “Als een club kleiner is, doe je als bestuurslid automatisch een hoop dingen. Mijn vrouw zei eens tegen me: 'je moet een bed op het sportpark zetten, dan kun je er blijven slapen'. Ik was 's avonds altijd weg. Ik herinner me nog dat ik samen met Geurt Leppers de kalklijnen over het veld heen trok.” Het mooiste in al die jaren vindt Wim toch het kamioenschap, dat G.V.V.V. uit de afdeling in de KNVB bracht. “Kees Heikamp was toen de trainer, een fantastische man was dat. Met hem zijn we omhoog gevlogen, van de onderafdeling naar de tweede klasse. Trouwens, met Arie Schans heb ik ook altijd prima samengewerkt. Arie pakte altijd zelf de pionnen om ze op het trainingsveld neer te zetten. Ook de tassen die de spelersbus in moesten, droeg hij er zelf in. Bals is wat dat betreft heel anders. Hij laat dat soort dingen aan zijn spelers over. De tassen worden meestal door Wim van de Weerdhof (de elftalleider red.) gedragen.” En wie wordt er kampioen, volgens Wim? “Ze zullen me wel voor gek verklaren. Maar ik denk aan die gasten die zaterdag hier waren. Spakenburg ja. Een paar seizoenen geleden verloren ze in het begin ook alles. Piet van de Ham (nu trainer van Scherpenzeel zat. red.) stond toen op het punt om buiten gewerkt te worden. Maar net die zaterdag won Spakenburg en bleven ze winnen.”


• Wim van Dijk: “Je moet de jongens nooit laten vallen.”