Bron: De Gelderlander (30 maart 2009) door Eit Hendriks

Het duurde kort, nog geen twee minuten. En hij raakte in dat tijdsbestek geen bal aan. Toch was Matty van Leeuwen zaterdag dolblij met zijn rentree in het eerste elftal van G.V.V.V.
En dat was heel goed te begrijpen.
Wat wil je ook, na anderhalf jaar toekijken? Dan ben je blij met elke seconde speeltijd op een voetbalveld. Dat ben je blij je hobby uit te oefenen. Van Leeuwen dus ook.
In de 91ste minuut liet trainer Frans Koenen hem zaterdag te­gen Jodan Boys opdraven voor de geblesseerd geraakte Dennis Schaap. Vijf minuten daarvoor stond Van Leeuwen ook al klaar, maar gaf Schaap aan dat hij door wilde gaan. Onder luid applaus betrad Van Leeuwen het veld. Het was een authentiek kippenvelmoment.
‘Tijdens het warmlopen kreeg ik wel de kriebels. Zenuwen denk ik. En ik voelde mijn hoofd toch ook weer’, vertelde Van Leeuwen naderhand. ‘De korte tijd dat ik in het veld stond, kregen we twee vrije trappen.
Weet je wat ik toen hoopte? Dat ik de winnende treffer met een kopbal zou scoren. Gek hè, het flitste zo maar door mijn hoofd.’ Juist het hoofd hield Van Leeu­wen al die tijd uit de roulatie.
Een elleboogstoot van Raoul Henar van Sparta Nijkerk velde de mannetjesputter uit Cothen. Constante hoofdpijn was het gevolg. Zijn werk leed er onder en sporten ging al helemaal niet. Vanuit Nijkerk kreeg hij een bosje bloemen, daarna hoor­de hij nooit meer iets.
Maar Van Leeuwen is nu terug. En hij heeft er zin in. ‘Zaterdag DOVO’, glunderde hij al. ‘Dan hoop ik op meer speeltijd. Ik ben nog steeds hongerig.’