VEENENDAAL – Hoe groot was het contrast. DOVO pakte zaterdag in de broedertwist met G.V.V.V. de vol­le buit: 3-1. Het was aan de rode kant van sportpark Panhuis reden voor een zeldzaam feest. Aan de blauwe zijde restte slechts de do­denmars.
Door de zege nam DOVO afstand van de degradatieplaatsen in de hoofdklasse B. De vrije val van G.V.V.V. zette zich intussen onver­minderd voort. De equipe van coach Frans Koenen heeft nu al acht duels op rij niet gewonnen.
Erik van der Meer keek daar niet naar om. Hij won als trainer van DOVO zijn eerste Veenendaalse derby. „Het is leuk, zo’n derby”, stelde de coach na afloop. „En je ziet ook wel hoe het leeft hier. Maar het feit dat we überhaupt ge­wonnen hebben, is minstens zo belangrijk. En er komen ook nog zeer belangrijke wedstrijden aan.”
Beide hoofdklassers deden zater­dag in kwalitatief opzicht niet aan klantenbinding. Vooral voor rust lag het tempo laag. DOVO en G.V.V.V. blonken slechts uit in irri­tante overtredingen, plagerijen over en weer en temporiserend voetbal. Dat arbiter Van Etten het spel ook nog kort hield, droeg ze­ker niet bij aan de amusements­waarde.

Bas Dreef ( 4) vertolkt de heldenrol met de openingstreffer voor DOVO. Bij G.V.V.V. is er louter onbegrip en frustratie.  Foto: Herman Stöver

De openingstreffer kwam, con­form het spelbeeld, voort uit een standaardsituatie. Bas Dreef schoot in de 23ste minuut een vrije trap binnen. Niet hard, maar wel zodanig dat de inzet doelman Niels Willemse verraste: 1-0.
Ook in de tweede helft was de der­by niet verheffend, maar DOVO kreeg de figuurlijke wind in de rug. In de 58ste minuut werd Da­niël Kops in het strafschopgebied onder de zoden gestopt door Wil­­lemse, met een penalty tot gevolg. Al in de tiende minuut vond een identieke situatie plaats waarbij Gerben Jan Ruizendaal G.V.V.V.’er Rudy van Doorn naar het gras werkte. De geïrriteerde reacties uit het blauwe kamp waren daarom ook niet helemaal onterecht.
Dreef had er geen boodschap aan en maakte er vanaf de stip 2­-0 van. Drie minuten later kon G.V.V.V. met tien man verder. Den­nis Schaap beging een domme overtreding op Wesley Kints. Een tweede gele en dus een rode kaart was de logische sanctie.
„Het is de aard van het beestje”, verklaarde Koenen de actie. „Hij probeerde duidelijk iets over te brengen op de rest van de ploeg. Met geel op zak, is dat wel gevaar­lijk, natuurlijk.” Schaap slaagde niet in zijn opzet. G.V.V.V. creëerde vrijwel geen kans. Maar met tien man kwamen De Blauwen toch terug in de wed­strijd. Prutswerk van Kints stelde Kevin Tom in staat om twaalf mi­nuten voor tijd de 2-1 aan te teke­nen. Die treffer bezorgde DOVO even de bibbers, maar in de blessu­retijd regende het toch nog kansen voor de thuisploeg. Alleen Luciën Dors slaagde erin te scoren: 3- 1.
„Het heeft geen zin om mijn spe­lers af te vallen”, zuchtte Koenen. „ Ze hebben keihard gewerkt, dus in dat opzicht kan ik niemand iets kwalijk nemen. We zijn niet in goede doen, dat is waar. Ik ben daarin verantwoordelijk, maar we kunnen niets anders doen dan op deze voet verder gaan.”
Hoe anders keek Van der Meer de wereld in. „We hebben hier laten zien dat we hoofdklasse-waardig zijn”, zei hij tevreden.
Op de achtergrond verstomde net de eruptie van roodwitte vreugde­ uitbarstingen. Het legioen van G.V.V.V. kreeg er weinig van mee. De fans hadden de treurmars naar ‘de overkant’ al ingezet.
DOVO: Ruizendaal; Kints, Pieterse, Too­nen, Van Rooijen; Dors, Klein, Dreef, Van der Meijden (71. Hofman, 90. Van den Broek); Kops ( 89. Van der Tier), Van Tent Beking.
G.V.V.V.: Willemse; Versluis, Van Well, Van der Valk, Tom; Van Brenk, Aguilar Aguilera (77. Boom), Schaap; Van Doorn, Van Meegdenburg, Rekmans (42. Donkervoort).

Bron: De Gelderlander (door Eit Hendriks) 6 april 2009.

Ontluistering bij G.V.V.V. compleet na verlies in derby

Diepe vormcrisis doet Rudy van Doorn pijn aan de ogen.

VEENENDAAL – Radeloos, vertwij­feld, gefrustreerd. De spelers van G.V.V.V. verlieten zaterdag, na de 3­-1 nederlaag bij aartsvijand DOVO, in opperste verwarring het veld. De één was nog stil en wanhopig, de ander briesend van woede. Niels Willemse, de sluitpost van G.V.V.V., reageerde zijn frustraties af met een hengst tegen de reclame­borden en een ferme trap tegen de kleedkamerdeur.
Niemand bij De Blauwen begreep er nog iets van. Hoe ver kan G.V.V.V. nog vallen? Acht wedstrij­den op rij zonder zege. Vijf neder­lagen, drie gelijke spelen. En geen enkel uitzicht op verbetering voor de ploeg van trainer Frans Koe­nen.
Er waren vragen te over.
De berekeningen doemden zater­dagmiddag na de derby vanzelf op. G.V.V.V. komt op deze wijze zelfs nog in aanmerking voor degrada­tie. Of dat ver gezocht was? Met het gebrek aan zelfvertrouwen dat G.V.V.V. na de winterstop etaleerde, was dat niet eens een onrea­listische gedachte.
Rudy van Doorn, de rechtervleu­gelspits van de Veenendaalse hoofdklasser, kon na afloop niet om de enorme vormcrisis heen. „Dit is echt pijnlijk”, begon Van Doorn zijn verhaal. „ Niks lukt ons meer. Wat we ook doen, alles zit ons tegen.”
„We waren in de eerste helft niet de mindere van DOVO, toch ko­men we met 1-0 achter. Dan lijkt er op het eerste gezicht niets verlo­ren. We creëren daarna echter on­voldoende kansen om de wed­strijd naar ons toe te trekken. Waar dat aan ligt? Wie het weet mag het zeggen.” Van Doorn was ook boos. Boos op de scheidsrechter. En helemaal on­terecht was dat niet. „Ik werd on­deruitgehaald in het strafschopge­bied. Kreeg ik een indirecte vrije trap mee. Dat kan toch niet? Daar­van heb ik nog nooit gehoord. Aan de andere kant legt hij de bal wel op de stip. Terecht hoor, daar­over zul je me niet horen. Maar dat is net het verschil tussen geluk en ongeluk. Meezitten en tegenzit­ten, snap je?” Het ontbreken van zelfvertrouwen speelde volgens Van Doorn een grote rol in het falen van G.V.V.V. Juist een overwinning tegen DO­VO had op het gekrenkte imago van het blauwe kamp balsemend kunnen werken.
Van Doorn opperde dat G.V.V.V. de koppen maar weer een keer bij el­kaar moest steken om de malaise weg te praten. „We zijn elke wed­strijd wel van goede wil en wer­ken ook hard. Het levert alleen geen rendement meer op.”
Zijn ploegmaat Dennis Schaap was explicieter in zijn mening. De middenvelder moest na ruim een uur het veld verlaten na zijn twee­de gele kaart. „Ik was woest, gefrus­treerd. Boos ook op mijn medespe­lers.”
„Hoe dat kwam? Ik miste bij een aantal jongens de onvoorwaardelij­ke wil om te winnen. Ik wilde het vuurtje opstoken. Een daad stel­len. Het was te plichtmatig wat we brachten. Dat kan niet, zeker niet in de derby tegen De Rooien. We moeten ons diep schamen. Als we zo door gaan, winnen we ook geen wedstrijd meer.”
De kleine terriër besefte dat het niet handig was wat hij deed. G.V.V.V. kwam in de eindfase met tien man te staan. „ Achteraf dom. Maar het team speelde zonder mij daarna wel feller. Hadden we eer­der moeten doen”, gromde Schaap. En hij had nog steeds die boze blik in de ogen.