G.V.V.V. verdient een groot compliment. Waarom zou u kunnen zeggen? Wel, om het volgende. Tot aan de winterstop was G.V.V.V. de grootste concurrent van koploper IJsselmeervogels. Helaas had koning Winter G.V.V.V. geen goed gedaan. Na de verplichte rustperiode kwamen de Veenendalers slecht voor de dag. Acht keer op rij werd er niet gewonnen en sommigen filosofeerden al over degradatie. Immers G.V.V.V. had met nog vijf wedstrijden te gaan een voorsprong van zeven punten op de promotie/ degradatieplek. En een aantal pessimisten voorspelden dat G.V.V.V. geen punt meer ging halen. Het klopte ook dat het zelfvertrouwen tot een bijna nulpunt was gedaald. Het klopte ook dat het voetballend zwakjes was, zeker in vergelijk met de prestaties die men voor de winterstop overlegde. Het klopte ook dat de inzet niet altijd optimaal was. Een kenmerk waar G.V.V.V. om bekend stond en gelukkig weer staat is dat er altijd door iedereen met volle overgave gestreden wordt. Iets wat helemaal weer terug is bij de groep. Tegen Geinoord, de eerste overwinning na de winterstop, kreeg men twee tegenslagen te verwerken. Allereerst een vroege achterstand. G.V.V.V. was niet van slag en speelde vol overtuiging verder. Een 1-2 voorsprong als resultaat. De tweede tegenslag, een rode kaart voor Rudy van Doorn, werd ook zonder blikken of blozen verwerkt. Met tien man bouwden de heren de voorsprong uit en tilde deze over de negentig minuten heen. Vorige week was daar een galavoorstelling, in ieder geval de eerste helft, tegen Zwaluwen '30. Er werd gestreden, geknokt en voetballend was het ook zwaar voldoende. Een 4-0 ruststand was het gevolg. Toen Zwaluwen '30 door twee doelpunten zich terugknokte werden de ruggen gerecht en speelde G.V.V.V. de wedstrijd uit, met een goal van Matty van Leeuwen tot gevolg. Een goal die niemand zo hard gegund wordt, als hij.
Afgelopen zaterdag moest men aantreden tegen IJsselmeervogels. De Spakenburgers waren de week ervoor kampioen geworden in een uitwedstrijd. Nu wilden ze voor het thuispubliek free-wheelend een overwinning behalen. Maar niet tegen het G.V.V.V. van dit moment. Team en staf van G.V.V.V. willen zo hoog mogelijk eindigen in de eindrangschikking. Niet alleen om mee te mogen doen aan de Amstel Cup met hopelijk een gerenomeerde profclub als tegenstander, maar ook om met een goed gevoel af te sluiten.
Wat maakt het uit, G.V.V.V. is toch veilig, hoor ik u denken. Nou, dit maakt wel degelijk heel veel uit. De zomerstop ingaan met vijf keer winst in de laatste vijf wedstrijden is psychologisch erg belangrijk. G.V.V.V. kan dan met de borst vooruit de voorbereiding en het nieuwe seizoen in. Ze hebben de wetenschap dat ze kunnen voetballen en kunnen knokken. Stel dat in de laatste wedstrijden een paar punten bij elkaar werden gesprokkeld, dan zou de twijfel weer kunnen toeslaan. De twijfel die een paar weken geleden nog over sportpark Panhuis rondzwierf.
En daarom verdienen de mannen van Frans Koenen, inclusief Frans zelf uiteraard, een groot compliment. Aan Koenen nu de taak er voor te zorgen dat de spelers bewust blijven dat iedereen 100% inzet moet blijven tonen. G.V.V.V. moet niet denken dat het allemaal vanzelf gaat. Elke wedstrijd er vol voor gaan en als je dan verliest dan kun je jezelf weinig verwijten maken.

Genoeg complimenten van mijn kant. Een tegenstander van afgelopen zaterdag, Raymond Bronkhorst, doet er nog even een schepje bovenop. Na de door hem verloren wedstrijd, kreeg de middenvelder een microfoon onder zijn neus geduwd. Hij deelde even mee dat het wel leek of G.V.V.V. kampioen was geworden. Kijk meneer Bronkhorst. Daar draait het nu om in het voetbal. Wij noemen dit bezieling, beleving. Een eigenschap die er bij G.V.V.V. al vanaf 1947 in zit en die er nooit meer uitgaat. Een eigenschap die de huidige groep weer helemaal te pakken heeft.
Als je in het veld staat, dan moet je strijden voor elke meter (kunst)gras. Het maakt niet uit of je tegen de kampioen speelt. Het enige cadeautje dat er weggegeven wordt zijn de bloemen en de felicitaties vooraf. Op het moment dat het eerste fluitje klinkt ga je er alles aan doen om te winnen. Lukt dit niet, dan zucht je een keer diep en dan neem je het verlies als een man. Je werkt hard naar de volgende wedstrijd toe en geeft weer alles wat je in je hebt. Het G.V.V.V.-gevoel, heet dat. Ik ben blij dat het weer terug is.

Ard van den Bovenkamp