Afgelopen zaterdagmiddag stond ik met mijn twee boezemvrienden naar ons cluppie G.V.V.V. te kijken. We kiezen altijd voor de aanvallende zijde. Als G.V.V.V. richting kantine speelt is dat de statribune, ter hoogte van het zestienmetergebied. Je moet tenslotte de scheidsrechter wel eens verbaal overtuigen dat het toch echt binnen de beruchte lijnen gebeurde. Roepen om een penalty als je er 60 meter vanaf staat is een beetje onbenullig, vandaar. Als we richting, zeg maar, de Ellekoot spelen dan kiezen we sinds vorig seizoen een plekje schuin achter de goal uit. Zo ook zaterdag. Eén van mijn vrienden had mij vooraf gefeliciteerd met mijn verjaardag, de andere was het vergeten. Diepe schaamte overviel hem na de wedstrijd toen hij er achter kwam. Dit was trouwens nadat ik tijdens het napraten voorstelde om dit in de kantine te doen onder het genot van een drankje welke voor mijn rekening zou zijn ivm mijn verjaardag. 

De wedstrijd was een minuut of tien bezig en G.V.V.V. was bezig gehakt te maken van tegenstander Kozakken Boys. Alleen de doelpunten vielen nog niet, maar het spel was bij vlagen oogstrelend. Tot minuut tien. Joey Snijders werd gevloerd en de twee specialisten die G.V.V.V. rijk is gingen achter de bal staan. Dennis van Meegdenburg heeft er dit seizoen al een gemaakt en hij beschikt over een zuivere en snoeiharde trap. Danny van Brenk schiet wellicht nog iets zuiverder, maar minder hard dan Dennis.
"Dit is typisch een afstand voor Danny" opteert een van de vrienden. De bal ligt op een metertje of twee buiten 'the box'. "Inderdaad" zeg ik, "als hij op meer dan, pak hem beet, 22 meter ligt dan is Dennis de man". De scheidsrechter sommeert het muurtje op afstand te gaan staan. "Kijk nou, Danny legt hem nog iets verder naar binnen", vervolgt de vriend. Achter de rug van de leidsman om zoekt Van Brenk de ideale plek. Hij hoeft zich niet meer druk te maken om een polletje op het kunstmatige groen van sportpark Panhuis. Als de scheidsrechter fluit krult Danny de bal met een akelige precisie om de muur heen, richting linkerkruising (voor de keeper rechts). Ruud de Groot, zo heet de keeper en lijdend voorwerp van deze column, reageert alleen met zijn hoofd. Een kleine nekbeweging naar rechts en hij ziet het projectiel inslaan. Het zou trouwens ook belachelijk geweest zijn van De Groot om te duiken, want hij was volstrekt kansloos geweest. Zelfs de beste keeper ter wereld, wie dat op dit moment ook is, zou geen kans hebben gemaakt.

De eerste 45 minuten rolt G.V.V.V. de ene na de andere aanval af op het doel van de Werkendammers. Tussen de aanvallen door hebben we het nog even over vrije trappen. Ook de freekick van Urby Emanuelson tegen Dordrecht komt ter sprake. Deze was ook akelig precies, alleen minder hard en van een grotere afstand dan die van Danny van Brenk. En dus wel houdbaar. De muur stond op de zestienmeterlijn en Urby, ik mag Urby zeggen, had geen enkele moeite de bal over de muur heen te liften. Conclusie: zinloze muur voor de keeper. Sterker nog, zijn eigen muur zorgde ervoor dat hij geen penaltyserie mocht keepen. Als hij geen muur neer had gezet, dan had hij de bal wel aan zien komen en kon hij op zijn dooie akkertje naar de hoek lopen om de bal uit de lucht te plukken. Onzin natuurlijk, maar het had Ajax tot een andere, en een wellicht minder succesvolle, variant gedwongen. Er zijn namelijk maar weinig voetballers die vanaf vijfentwintig meter een bal op doel rossen en dan van dusdanig niveau dat een gemiddelde keeper de bal niet kan keren. Maar wat is het geval. Er is ooit iemand geweest die bedacht dat het handig zou zijn een aantal verdedigers neer te zetten om de bal te 'blokken'. Zit natuurlijk wel wat in, zeker als iemand van dichtbij de bal kan gaan poeieren, maar als de afstand meer dan 25 meter is, zeg ik: Geen muurtje.

Maar ja, wij zijn kuddedieren. Iedere keeper zet een muur neer, de keeperstrainer zegt dat het zo moet. Maar geen keeper die de muur achterwege laat. Vreemd. De hele week zijn er spelers over de hele wereld bezig met de volgende wedstrijd. Ze bedenken allerlei nieuwe varianten op corners, vrije trappen en penalties. Gelukkig maar, anders hadden we nooit van Otto Versfeld gehoord. Voor de jeugdigen onder ons: klik hier

Pierre van Hooijdonk, destijds de Danny van Brenk van Feyenoord, werd ook eens geconfronteerd met het feit dat het muurtje alleen maar in zijn voordeel was en dat de keepers dit bouwwerk maar moesten weglaten. Dan zet ik er zelf een neer, was het vrijvertaalde antwoord van PiAir. Ook dit is volgens mij op te lossen. Gewoon laten staan en zorgen dat de hele muur off-side staat. Wat ik er eigenlijk mee wil zeggen. Keepers, probeer het eens, nu ben je ook kansloos, dus wat heb je te verliezen.  

De tweede helft van de wedstrijd G.V.V.V. - Kozakken Boys werd, doordat de Veenendalers genade hadden met de Werkendammers, aan het einde nog even spannend. Totdat rechtsback Roy Versluis op mocht stomen. Met driftige passjes dribbelde Roy richting de eerder genoemde Ruud de Groot. Tot de zestienmeter werd hem geen strobreed in de weggelegd. Dennis van Meegdenburg was meegelopen en koos een gunstige positie. De enige verdediger die Roy en Dennis bij kon benen twijfelde tussen ingrijpen en bij Van Meegdenburg blijven. De keeper echter rekende op afleggen op de oude meester en koos al min of meer positie. "Schiet maar zelf" zei een van mijn vrienden naast me. Roy moet het gehoord hebben en verraste de goalie in de korte hoek. Was voetbal altijd maar zo leuk.

Ard van den Bovenkamp