Afgelopen zaterdagavond lag ik heerlijk op de bank voetbal te kijken. Roda JC - AZ. Ik was nog niet verzadigd, want 's middags was ik niet naar een wedstrijd geweest. 's Ochtends boodschappen doen, met de meiden (3 en bijna 1) naar de kinderboerderij en 's middags op kraamvisite. Toen de meiden van hun welverdiende rust genoten lag ik dus uitgeput op de bank te kijken naar een enerverende wedstrijd. AZ begon goed en scoorde al snel de 0-1. Roda JC kwam geweldig terug en draaide de bankschroef aan. Een foutje van doelman Romero zorgde voor de 1-1. In de tweede helft deed Romero het nog even over en blunderde wederom. 2-1. AZ ging op jacht naar de gelijkmaker en kreeg die uiteindelijk ook. Prima volley van Elm. Uitblinker Jeremain Lens maakte de 2-3 en invaller Jonathas luisterde zijn invalbeurt op met een goal en een rode kaart. Tot zover niets aan de hand, maar wat heb ik me lopen te irriteren aan Pa Madou Kah. Deze robuuste verdediger mocht proberen Jeremain Lens van het scoren af te houden. Na drie minuten was hij hem al kwijt en stond zijn ploeg met 0-1 achter. Lijkt me balen voor een verdediger, maar de wedstrijd duurt nog lang. Nu maar hopen dat je aanvallers hun werk goed doen en dat deze goal niet fataal blijkt te zijn, zou ik denken als verdediger, En ... er voor zorgen dat dit niet weer gebeurt vandaag.
Sterker nog, de fout werd door Pa Madou zelf weggepoetst. Weliswaar met de hulp van doelman Romero, maar toch. We kunnen weer verder met een schone lei. Even nog je excuses aanbieden aan het publiek voor de eerdere fout, zou ik denken, en zorgen dat je dan tenminste geen goals meer tegen krijgt. Nou excuses maakte Kah zeker niet. Hij vond het leuk om naar het publiek een gebaar te maken. Met zijn handen maakte hij twee rondjes welke hij voor zijn ogen hield. Irritant.
Als ik met mijn vader voetbal kijk en iemand vindt het nodig om er een vreemde manier van juichen op na te houden, zeggen we altijd tegen elkaar. "Doe maar normaal, straks verlies je met 5-1". Ik kan er gewoon niet goed tegen als spelers zo doen. Juich gewoon zoals vroeger. Een sprongetje, bal onder de arm en teruglopen. Of zoals Alan Shearer al een 300 keer deed. Rechterarm omhoog en even wijzen met zijn vinger of hele hand.



Nee Kah had weer wat bijzonders. Hoewel mijn vader er niet bij was, weekendje weg, zei ik wel even hardop: "Straks verlies je met 1-5". Sterker nog ik hoopte het. Toen zijn directe tegenstander Lens hem weer te slim af was en de overwinning voor AZ binnenhaalde kon ik een kleine lach niet onderdrukken. Sterker nog, ik begreep wat Kah bedoelde toen hij scoorde. Hij vroeg aan iemand of ze een verrekijker voor hem hadden om Jeremain Lens na te kijken als hij deze hem weer eens te snel en te slim af was geweest.  

Ard van den Bovenkamp