Opvallend snel hakte Roy Terschegget (23) de knoop door. Op dinsdag hoorde de Vee­nendaler dat hij volgend seizoen geen Superboer van De Graaf­schap meer is, de vrijdag erna kwam hij met G.V.V.V. rond om het komende voetbaljaar in het shirt van De Blauwen uit zijn geboorte­dorp te spelen. Realiteitszin voerde daarbij de bo­ventoon, vertelt Terschegget. „Ik zag al een tijdje aankomen dat mijn contract bij De Graafschap niet zou worden verlengd. Omdat ik me niet heb waargemaakt in Doetinchem. Ik ben niet doorge­broken, zoals ik gehoopt had en kwam daarom heel weinig aan spe­len toe in het eerste team.”

En de kans dat zich een club uit het betaalde voetbal zou melden, schatte hij gering in. „Kijk, ik had een tijd kunnen wachten en ho­pen dat er toch iets moois voorbij zou komen. Of ik had op veredel­de amateurbasis bij een club uit de eerste divisie aan de slag gekund.

Maar wat koop ik daar voor?”

„Daarom heb ik alle zaken voor mezelf op een rijtje gezet”, ver­volgt de middenvelder. „Ik kwam tot de conclusie dat ik voorlopig geen tijd en moeite in het prof­voetbal investeer. Wat er later op mijn weg komt, zie ik wel weer.”

De keuze om bij G.V.V.V. te teke­nen, lag voor de hand, legt Ter­schegget uit. Bij de club uit Vee­nendaal begon hij met voetballen en hij bleef altijd een Blauwe. „Ik heb altijd gezegd dat ik eerst met G.V.V.V. zou praten als ik naar de amateurs terugging. Die belofte ben ik nagekomen. En ik ben blij dat we er zo snel zijn uitgeko­men.”

Als B-junior werd hij door SC Hee­renveen ontdekt en dus vertrok Terschegget naar het hoge noor­den.

Roy Terschegget (m.) hier nog in actie in het fraaie shirt met de plompebledden.

Doordeweeks verbleef hij in een gastgezin, in de weekeinden voetbalde hij en was dan een dag thuis bij z’n ouders. Vier jaar ver­bleef het talent in Heerenveen.

Daarna werd hij verhuurd aan De Graafschap, waar Jan de Jonge, die hij van Heerenveen kende, als hoofdcoach aan de slag ging. Toch kreeg hij onder De Jonge weinig speeltijd. Wel voetbalde Terscheg­get bij de beloftes zo goed dat hij een tweejarig contract kreeg aange­boden. Het moest de opmaat zijn voor een mooie carrière. En dat viel dus tegen.

„Ach, je moet ook een beetje ge­luk hebben”, relativeert Terscheg­get. „Slagen in het voetbal hangt soms van toevalligheden af. Een blessure van een concurrent bij­voorbeeld. De trainer kan een cru­ciale rol spelen. Henk van Stee, die De Jonge opvolgde, zag het in me zitten. Maar Van Stee werd ontsla­gen en de huidige trainer (Darije Kalezic, red.) heeft een andere vi­sie. Zo gaat het nu eenmaal.”

Toch kijkt Terschegget niet in wrok om. „Ik heb mooie tijden meegemaakt. Ook prijzen gewon­nen. In de jeugd en bij de beloftes van Heerenveen, maar ook bij De Graafschap. Vorig seizoen wonnen we met de beloftes de beker. Daar­na versloegen we in de grote beker SC Cambuur en FC Zwolle.”

En Terschegget is nog niet klaar in Doetinchem. Er resten twee com­petitieduels en op 10 mei staat hij met Jong De Graafschap opnieuw in de bekerfinale. In Waalwijk te­gen FC Utrecht. „Daarna doe ik het boek profvoet­baller dicht en wordt G.V.V.V. weer mijn club. Ik ben al een tijd trai­ner van de D1 bij G.V.V.V., heb het CIOS afgerond en beschik over het trainersdiploma TC2. Daarmee moet ik straks aan de slag. Wat pre­cies? Dat weet ik nog niet, maar het is zeker een nieuwe ervaring.”