● Gehavend G.V.V.V. verliest met kleinst mogelijk verschil.
● Katwijk drukt overmacht met slechts één doelpunt uit.
● Doelman Niels Willemse voor­komt grote nederlaag.
● Kaartenlast blijft Veenendaal­se hoofdklasser achtervolgen.

KATWIJK – Deel 1 van de missie is geslaagd. G.V.V.V. hield zaterdag bij Katwijk de schade beperkt. De weg naar de topklasse ligt daar­mee nog altijd open voor De Blau­wen.
De return op Panhuis biedt komend weekeinde uitsluitsel.
De Veenendaalse hoofdklasser be­groette zaterdag met een zucht van opluchting het laatste fluitsig­naal van scheidsrechter Van Wijk. Het gehavende ensemble van trai­ner Frans Koenen koesterde de 1-0 nederlaag bij Katwijk. Dat was het hoogst haalbare in het vissersdorp. Meer zat er gewoonweg niet in.
Dat erkende ook trainer Frans Koe­nen. „We kwamen naar Katwijk om te overleven, dat geef ik eerlijk toe. Geen wonder, als je in overwe­ging neemt dat ik vier belangrijke spelers miste. Als we dan op het einde van de wedstrijd met een 1-0 nederlaag van het veld stap­pen, vind ik dat niet slecht.”
Afgezien van het resultaat was Koe­nen vooral tevreden over de inzet, waarmee het Veenendaalse ensem­ble Katwijk tegemoet trad. „Dezelf­de inzet had ik vorige week tegen DOVO (3-1 verlies, red.) ver­wacht”, baalde de vertrekkende coach nog immer. „Dan was de uit­slag van de derby heel anders ge­weest.”
Tegen Katwijk stonden er heel an­dere belangen op het spel dan in de broedertwist in het eigen dorp. Een plaats in de topklasse was za­terdag de inzet tussen beide gerenommeerde clubs. De eerlijkheid gebiedt dat Katwijk in de ope­ningswedstrijd van de play-offs veruit de beste mogelijkheden had op een ruime overwinning.
„Natuurlijk was Katwijk de boven­liggende partij”, erkende Koenen. „Maar wij hadden niet alleen het geluk aan onze zijde, ook Niels Willemse keepte fantastisch. En dat werd tijd ook. Hij staat in het doel om ballen tegen te houden.”
Dat deed Willemse met verve. Voor rust was er maar één ploeg, die de overhand had en dat was Katwijk. Vooral over links kregen de Katukkers zeeën van ruimte, omdat de coördinatie tussen Rik van Leeuwen en Erik van Eem niet klopte.
Maar Katwijk profiteerde er niet van. Schoten van Benny Kleine en Richard Blonk verdwenen naast het doel of waren een prooi voor Willemse. Toch kwam Katwijk verdiend op voorsprong. Richard Blonk speelde spits Bob Koning in de 39ste minuut aan en die draai­de weg van zijn bewaker Jurriaan van Well. Op het droge schot van Koning had ook Willemse vervol­gens geen antwoord: 1-0.
Het leek de opmaat voor een klin­kende overwinning. G.V.V.V. kwam er maar sporadisch uit en op een paar kleine mogelijkheden na bleef de equipe van Koenen tot dan ongevaarlijk. Maar Katwijk zet­te niet door en vlak voor rust had Kevin Tom G.V.V.V. zomaar naast Katwijk kunnen koppen. Uit een hoekschop van Joey Snijders kwam Tom oog in oog met doel­man Jim Nederhand, maar de ver­dediger kopte in de handen van de keeper.
Na rust kwam G.V.V.V. beter in het spel en was Katwijk minder dwin­gend. Hoewel de thuisploeg nog een aantal fraaie kansen kreeg. De Veenendalers overleefden slechts, maar dat was ook het doel van de missie. „We koesteren dit resul­taat. We moeten nu thuis de klus klaren”, sprak Koenen.
De coach mist dan wel Rudy van Doorn en Koert Thalen, die ge­schorst zijn.

G.V.V.V.: Willemse; Van Leeuwen, Van Well, Tom (62. Marbouh), Thalen; Van Eeem, Hack, Brouwer, Snijders; Van Doorn (89. Tmim), Van Rooijen (79. Ati­bi).

BASISPLEK Genieten ondanks verlies

Hoop op erkenning bij Van Eem

Erik van Eem stond zater­dag bij G.V.V.V. in de basis, omdat de Veenendaalse equipe kampte met schorsin­gen. Hij greep zijn kans. En hij genoot met volle teugen.

Erik van Eem in een luchtgevecht met Richard Blonk (8). Foto: Piet van der Plas.

KATWIJK – Trainer Frans Koenen van G.V.V.V. miste zaterdag tegen Katwijk vier basisspelers. Daarom ruimde hij, noodgedwongen, op het middenveld een plek in voor Erik van Eem. De coach gaf daar­bij de voorkeur aan een speler uit het tweede elftal boven bijvoor­beeld routinier Roy Versluis.
Van Eem zat er niet mee. De van Valleivogels (derdeklasser uit Scherpenzeel) afkomstige jonge voetballer ging uit van het princi­pe dat de één zijn dood de ander zijn brood is.
En Van Eem speelde, na een aarze­lend begin, een prima partij. Dat beaamde ook Koenen. „In de rust heb ik hem wel een paar aanwij­zingen gegeven. Hij pakte in het begin de verkeerde man, zodat die linksback (Dwight Krolis, red.) steeds kon opkomen. Na de rust gebeurde dat niet meer en profi­leerde Erik zich beter.”
Van Eem nam lachend de compli­menten van zijn trainer in ont­vangst. „Klopt dat ik in het begin wat afstellingproblemen had. Maar daarna ging het best goed. Het was de eerste keer voor me in de basis en dan moet je toch beetje aan el­kaar wennen.” Voor Van Eem was het zaterdag ge­nieten geblazen. „ Dit is waarvoor ik naar G.V.V.V. ben gekomen. Na­tuurlijk weet ik dat ik geduld moet hebben, maar ik wil zo graag hè.
Rijpen in het tweede team is wel leuk, maar het eerste lonkt.”
Van Eem is het zoveelste talent dat uit de scoutingkoker bij G.V.V.V. rolt. Rik van Leeuwen (SVL), Ru­dy Hack (HDS) en Simon Brou­wer (HDS), die zaterdag ook speel­den, kwamen eerder naar Veenen­daal. Ook zij voetbalden eerst in het tweede elftal, om later de stap naar de hoofdmacht te maken.
Met die wetenschap in het achter­hoofd heeft Van Eem besloten nog een jaar langer bij G.V.V.V. te blij­ven. „Ik heb wel even geaarzeld.
Maar volgend jaar is er een andere trainer en wellicht heb ik bij hem kans op meer speeltijd in het eer­ste. En één ding is zeker. Spelen in een ambiance zoals Katwijk wil ik dolgraag. Ik heb echt genoten.”
Met de 1-0 nederlaag kon Van Eem leven. „We wilden de schade binnen de perken houden, zodat we komende week thuis nog een kans maken om promotie naar de topklasse af te dwingen. Dat is aar­dig gelukt.”
Eigenlijk wilde Van Eem zaterdagavond ook nog wel even meespelen met het tweede team van G.V.V.V., dat in Uithoorn tegenover Argon 2 stond in de bekerfinale van het dis­trict West 1. „Maar dat mocht niet”, sipte Van Eem in het vissers­dorp. „Daarom ga ik nu maar kij­ken. Maar goed, mijn dag kan ei­genlijk niet meer stuk. Dit pakt niemand mij meer af.”