Jeffrey Terschegget is het boegbeeld van De Merino’s. De defensieleider staat voor realisme, fanatisme en een grote overlevingsdrang. Dat past helemaal in de cultuur van de Veenendaalse club.

Het is een mooie grap. De geschiedschrijving van De Merino’s is het beste te maken op car­bonpapier. Neem een willekeurig seizoen, verander vervolgens het jaartal en je bent klaar. De rest is een herhaling van zetten. De Vee­nendaalse club begint steevast vol goede moed aan een voetbalcom­petitie, gaandeweg komt evenwel de bodem in zicht en uiteindelijk wacht na een bloedstollende na­competitie een groots feest. Na sidderen komt zwabberen op De Groene Velden. Jeffrey Terschegget (27) kan er wel om lachen. Jawel, De Merino’s wekt al jaren de spanning op. Hij heeft er zijn lijfspreuk op geba­seerd. „Sidderen voor handhaving is ook leuk. Dan beleef je een over­winning ook veel intenser”, zegt hij monter. „Onderin voetballen heeft wel degelijk charme. Wij ha­len het inschrijfgeld bij de KNVB er nu al jaren dik uit.” Hij lacht. Maar zijn relaas is heus geen ongebreideld optimisme. Of naïviteit. Terschegget koppelt rea­lisme aan filosofie. Als je de strijd om handhaving kermend tege­moet treedt, doet- ie op voorhand al pijn. Nu weet iedereen binnen de selectie wat er op het spel staat. Nu beseft iedereen dat eenheid, strijd en teamgeest de toverwoor­den zijn. Voor individualisme is bij de eersteklasser helemaal geen plaats.

Jeffrey Terschegget op de training van De Merino’s. De Veenendalers zijn aan het nieuwe seizoen in de eerste klasse A begonnen. Foto: Herman Stöver

„Wij staan al jaren als collectief op het veld”, stelt Terschegget. „ Er heerst een grote verbondenheid in de selectie. Wij weten allemaal heel goed waar het om draait. Met mooi voetbal winnen is prachtig. En we streven dat ook na. Maar voor ons staan allereerst andere za­ken op het programma. Eerst maar eens overleven, is het devies. Misschien dat er dan ook echt ruimte is voor heel mooi voetbal.” Maar dat alles wil dus niet meteen zeggen dat De Merino’s ook mo­del staat voor beeldvervuiling.
Voor spelverruwing, catenaccio of afbraakvoetbal. De Veenendaalse spelergroep kent doodeenvoudig zijn beperkingen. „We proberen echt wel fraai voetbal te laten zien”, verduidelijkt Terschegget. „Op basis van onze kwaliteiten. Op basis van werklust. Je móet ook wel realistisch zijn. Voor resul­taat kun je gewoon niet altijd schit­terend voetballen.”
Dat gedachtegoed maakt Terscheg­get tot spreekbuis en aanvoerder van De Merino’s. Hij gaat zijn ze­vende jaar in bij de club en hij staat model voor de spelersgroep.
Deze centrale verdediger offert zich op voor het team. Hij voetbalt eenvoudig. Breekt af waar nodig, bouwt rustig op. Hij heeft een oog voor de situatie, staat vaak goed geposteerd. Geen franje, maar dege­lijkheid is het credo. En trainer Ri­chard van den Bosch legt al zijn vertrouwen in de chef van de de­fensie.
„Dat vind ik heel waardevol”, ver­telt Terschegget. „Het vertrouwen van een trainer is voor elke voet­baller, voor elke sporter, van groot belang. Ik sta daarom nu op deze plek met De Merino’s. Ik geniet.”
De omstandigheden zijn wel eens anders geweest. Terschegget groeit op bij G.V.V.V. Ziet Arie Schans, te­genwoordig actief in de Chinese competitie, het wel zitten in de Veenendaalse verdediger, onder diens opvolger Herman Wijnands rest het tweede elftal. Terschegget kiest daarom een ander avontuur.
„Zoals zoveel jonge spelers in Vee­nendaal”, weet hij. „En dan komt een club als De Merino’s vanzelf in beeld. Je wilt toch op niveau gaan voetballen.”
Nu wordt Terschegget bij De Meri­no’s omringd door allerlei spelers die oorspronkelijk zijn opgeleid bij DOVO en G.V.V.V.
De verdediger breekt ook bij De Veenendaalse Schapen niet meteen door. Jan Fluit, nu hoofdcoach van VVA’71, verwijst hem naar het tweede elftal. En daar bloeit Ter­schegget op. Onder coach Richard van den Bosch ontstaat een leuk team, dat zelfs de reserve-hoofd­klasse bereikt. Hoofdcoach Bert Beerdsen ziet de prestaties van de centrale verdediger en hevelt hem over naar de hoofdmacht.
„En daar ga ik nu mijn zesde sei­zoen in”, berekent Terschegget. „Ik ben helemaal op mijn plaats bij de­ze club. Gezelligheid gaat hier hand in hand met een prestatiecul­tuur.”
De Merino’s is ook de verzamel­bak van Veenendaals voetbalta­lent. Dat stuit bij Terschegget op enig onbegrip. De grootmachten zitten te slapen. „Leg mij eens uit waarom jongens uit de eigen oplei­ding van G.V.V.V. naar een eerste­klasser verkassen, terwijl de club nieuwe en onbekende jongens op­haalt bij derdeklassers? Dat is toch een vreemde ontwikkeling? Of is het vertrouwen in de eigen jeugd er niet? Je zou het bijna zeggen.
En dat geldt ook voor DOVO, hoor. Bij wijze van spreken onze halve selectie heeft bij DOVO ge­voetbald. Dan doe je als club toch iets niet goed.”
Helemaal vreemd is het dan ook dat DOVO en De Merino’s dit sei­zoen tegenover elkaar staan. Afdan­kertjes spelen in de eerste klasse A tegen de vedetten van De Rooien?
Terschegget laat de prikkelende woorden van zich afglijden. „Wij kennen die jongens van DOVO ook niet”, verduidelijkt hij. „Het is een aparte wedstrijd, dat zeker, maar we spelen ook tegen volstrek­te onbekenden. Dat zou ook voor G.V.V.V. gelden. Die halen allemaal buitenlanders. Dat haalt veel van de charme van een derby weg.”
DOVO is daarentegen wel een titel­favoriet, meent de verdediger. Met de kapitaalkrachtige clubs FC Breu­kelen en Eemdijk, denkt hij. „Die verenigingen móeten omhoog, wij zouden het heel graag willen. De insteek van een seizoen is dan heel anders. Voor ons begint alles toch met overleven, hè.”
En het carbonpapier ligt daarvoor alvast klaar.