“We moeten nodig weer eens bijpraten” was het eerste dat ik hoorde na mijn welverdiende vakantie. De opmerking kwam van een vriend van me en was niet alleen aan mij gericht, maar ook aan een andere vriend. Al snel werd het plan gesmeed om van de nood een deugd te maken en een hapje te gaan eten.
Gisteravond hadden we afgesproken en om 8 uur zaten we in een knus hoekje van een eetcafé met zicht op de TV waarop we met een schuin oog voetbal konden kijken.
We hadden het over politiek, onze kinderen, muziek en over voetbal. Om kwart voor negen, de wedstrijd op televisie stond op punt van beginnen, was er ineens een schrikreactie. “Jongens. We zijn al een 3 kwartier aan het lullen (excusez le mot, maar mannen hebben het nu eenmaal nooit over babbelen of kletsen, en het is zaak dat ik deze column zo waarheidsgetrouw verwoord, vandaar) en we hebben het nog steeds niet over G.V.V.V. gehad”.
Normaal gesproken hebben we twee zinnen, waarvan de eerste een begroeting is, nodig om op dit onderwerp terecht te komen, dus u begrijpt de consternatie.
Daarna werden de nieuwe trainer, de nieuwe spelers, de mogelijke opstellingen en de komende tegenstanders besproken. Dit hadden we ook al gedaan tijdens de trainingen en oefenwedstrijden die we tot nu toe hebben gezien, maar van sommige dingen krijg je nooit genoeg.
De oplettende lezer zal trouwens opmerken dat het bijpraten eigenlijk niet echt meer noodzakelijk was. Tussen de opmerking “We moeten nodig weer eens bijpraten” en het etentje zaten namelijk ruim 2 weken, 134 mailtjes, 8 telefoontjes, 2 oefenwedstrijden en 4 trainingen van het eerste waarop / waarin we elkaar gesproken respectievelijk geschreven hadden. Maar van sommige dingen krijg je nooit genoeg en bij ons is dit nu eenmaal G.V.V.V.
Al sinds de F-jes, ondertussen ruim dertig jaar terug, lopen wij gedrieën op het Panhuis rond en tegenwoordig bezoeken we nagenoeg elke uit- en thuiswedstrijd van G.V.V.V. en worden er andere hand- en spandiensten verricht.

Nu las ik vanochtend op website van G.V.V.V. dat Ferry Gerritsen en Evan Pierik hun krachten gaan bundelen in een nieuw bedrijf. Beide heren hadden al een eigen firma en nu gaan ze samen verder onder een nieuwe naam. Die nieuwe naam moest bedacht worden en toen ze bij elkaar zaten hadden ze het over hun eerste kennismaking. Dit was toen ze begonnen met voetballen bij G.V.V.V. en ze in de F2 terecht kwamen. F wordt EF in spreektaal. Laat dit nu net de initialen zijn van beide heren. De 2 staat op het feit dat ze met zijn tweeën de handen ineen slaan en de bedrijfsnaam is geboren. Om de opening schwung te geven hebben zij besloten een toernooi te organiseren voor de huidige F2 en ze gelijk te sponsoren. Een prachtig initiatief van deze heren die nog steeds elke zaterdag in een blauw shirt op het veld staan, maar ondertussen in het 5e.

En ik maar denken dat wij de enige 3 ‘gekken’ bij G.V.V.V. waren die met regelmaat van de klok terugdenken aan de prachtige jeugd die we hadden en die zich grotendeels bij G.V.V.V. afspeelde.

Ard van den Bovenkamp