Bron: De Gelderlander door Ron Broersma

G.V.V.V. houdt het hoofd koel

Veenendalers overleven spektakelstuk en duwen ontspoord Spakenburg dieper in misère

SPAKENBURG - In een waar spektakelstuk bedwong het Veenendaalse G.V.V.V. zaterdagmiddag het voetbalbolwerk Spakenburg (2-3). Het was een nieuwe stap in de lange weg naar volwassenheid.
De zege zorgde voor opluchting bij coach Peter Visee, die vorig jaar zelf nog aan het roer stond in het voetbalgekke Spakenburg.

„Dat mijn jongens hier winnen, in deze ambiance en tegen deze club, is bewonderenswaardig.
Dat ik een kwartier met dichtgeknepen billen op de bank zat door het geklungel in de slotfase, is wat anders. Volwassen is G.V.V.V. ook nog lang niet. En eigenlijk maakt dat de prestatie er alleen maar groter door.” Met de tweede winstpartij op rij verschaften de Veenendaalse Blauwen zich voorlopig weer wat lucht in de hoofdklasse B van het zaterdagvoetbal. Lucht, die werd onttrokken aan de Spakenburgse Blauwen, waar de noodklok nu echt wordt geluid. Visee: „Ik kan mijn jongens alleen verwijten dat we, toen we 1-3 voorstonden, Spakenburg niet volledig de afgrond hebben ingeduwd. In plaats daarvan lieten we ze terugkomen in de wedstrijd.”
Dat leidde wel tot een spektakelstuk. Vooral in de tweede helft, met vijf doelpunten binnen een kwartier tijd. In schril contrast tot de saaie eerste helft, waarin een rode kaart een einde maakte aan de schoffel- en maaipraktijken van Spakenburger Roderik de Harder. Nadat hij eerst geel kreeg voor de slechtste Maradona-imitatie ooit – waarbij hij opzichtig in een luchtduel de bal met de hand boven de hoofden van G.V.V.V.’ers Matty van Leeuwen en Bennie Geerts wegsloeg – was zijn zoveelste natrappende beweging genoeg voor een tweede kaart en een aftocht met het schaamrood op de blauwe kaken.

„Breekpunt in de wedstrijd. Heel dom van die jongen, dat ging echt nergens over”, vond Rudy van Doorn, die zelf een puike partij op de zanderige grasmat neerlegde. Al was de snelle vleugelspeler zelf nog niet tevreden.
„Ik ben nog niet constant. Er is sprake van een golfbeweging waar ik nog geen grip op krijg. Ik ben lang bezig geweest om terug te komen van een blessure. Soms lukken dingen en loopt het als een trein, even later is dat weer weg. Ongrijpbare zaken zijn dat.”
Ongrijpbaar was Van Doorn meerdere keren in de wedstrijd, waarbij hij de toch niet onervaren Frank van Twillert regelmatig piepelde. Die werd kort voor rust ergens verdwaasd bij de cornervlag gesignaleerd, terwijl zijn Veenendaalse opponent al gezwind het vijandelijke strafschopgebied in draafde.
Maar evenzo vaak was Van Doorn ook onzichtbaar. „Klopt, dat is niet alleen mijn manco, dat geldt voor het hele team. We zijn niet constant. Bij vlagen kunnen we alles en daarna geven we niet thuis. Da’s dus die golfbeweging.”
Tegen tien Spakenburgers leek G.V.V.V. na rust de wedstrijd in de zak te steken. Vier minuten na de hervatting stond de goed spelende Richard Beekink aan de basis van de openingstreffer. De lage pass door het hart van de defensie werd door de opgekomen verdediger Roy Versluis onberispelijk ingeschoten: 0-1.
Even knokte Spakenburg zich terug, toen tien minuten later Chima Onyeike zijn kale kruin tegen de bal duwde en Bennie Geerts verschalkte: 1- 1. Wat volgde was een knotsgekke vertoning. Vanaf de aftrap scoorde G.V.V.V. opnieuw, toen Van Doorn weer eens ontsnapte. Zijn voorzet was een kolfje naar de hand van spits Edwin van Rooijen: 1-2. Vijf minuten later werd een vloeiende combinatie tussen Danny van Brenk en Richard Beekink bekroond door de even daarvoor ingevallen Anouar Tighadouini: 1-3.
Onyeike bracht, opnieuw met een lepe kopbal, zijn ploeg toch weer terug in de wedstrijd. In de slotfase weerstond G.V.V.V. met de nodige mazzel de Spakenburgse storm. Visee, opgelucht adem halend: „We hebben laten zien dat we ballen hebben. Niet onbelangrijk. Net zoals die drie punten van vandaag, uiterst nuttig.”

G.V.V.V.:Geerts; Versluis, Straver, Van Leeuwen, Tom; Aguilar Aguilera; Van Brenk, Van Doorn; Beekink (81. Tunc), Van Hoof (62. Tighadouini), Van Rooijen.