Soms hebben trieste berichten onverwachte leuke contacten tot gevolg. Dat overkwam onze vereniging toen wij een ruime maand geleden de droeve plicht hadden het overlijden van Gerard van de Bovenkamp te melden, een van de steunpilaren van ons vlaggenschip, die in de jaren vijftig van de vorige eeuw driemaal in successie het afdelingskampioen veroverden.

Een week of twee later na het verschijnen van het In Memoriam kreeg voorzitter Barry van de Lagemaat deze mail in zijn postbus.

Sir,

You may be surprised to learn that for 65 years you have had a (very) distant follower of the club from afar.

Why this email now ?
As a English youth, I was sent to live in Veenendaal from England in 1953 aged 17 and attended the MULO school.
In my year group were Cees Bruijs and Gerard v.d. Bovenkamp, who became good friends and both of whom went on to have a lasting connection with the club I believe.
Gerard’s recent death has once again woken old memories.
Further, Wes van Dolderen – another stalwart who played with some success during the “glory years” married my sister and naturally we also formed a close bond in later years.

And that is not all !!
Although completely lacking in any skill but tall, energetic and with a high degree of stamina, I played for GVVV at the Buurtlaan during the years 1955 -1956, never reaching dizzy heights, but always ready to trip up, or to knock over an opposing player – as was more or less compulsory in those days for a well-built youth!

I have always wondered if I am possibly the only Englishman, or failing that, the first “overseas” player to have been a registered playing member.  Do your records go back that far ?

Let me know if you can find anything then I can go back to sleep.

Best wishes in the hope that the post Covid era will bring continued success to all.
I shall continue to follow the results.

Alan Jacobs.

Deze mail stuurde de voorzitter door aan ondergetekende. In de veronderstelling dat ik mogelijk op de hoogte was, en/of kennis had dat er bij G.V.V.V. toentertijd een Engelsman had gespeeld.
Maar ik ben geboren in 1951 en werd pas lid van de club toen ik een jaar of acht, negen was, dus directe herinneringen had ik totaal niet. Wel was uiteraard mijn nieuwsgierigheid gewekt en als ‘bewaker ’van de clubhistorie ben ik op zoek gegaan naar de naam van Alan Jacobs.

Dat leverde in de bestaande gegevens over het eerste elftal niets op, en ook in het digitale krantenarchief van de gemeente Veenendaal kon ik zijn naam niet vinden. Als er toen een Brit bij G.V.V.V. 1 had gespeeld zou dat zeker flink kranten nieuws moeten hebben opgeleverd.
Navraag bij een aantal nog oudergedienden bracht ook geen soelaas, die konden zich alleen herinneren dat er ergens eind jaren vijftig een Hongaar, genaamd Nagy, bij de hoofdmacht van G.V.V.V. had gespeeld.

Toen kwam ik op het idee, ook gezien Alan’s nodige zelfspot omtrent zijn voetbalcapaciteiten, dat hij mogelijk bij het tweede of derde elftal G.V.V.V.’s eer als buitenlander had hoog gehouden.
Zijn mail bracht ook bij mij de nodige oude herinneringen boven water. Want wijlen zijn voormalige vrienden Gerard van de Bovenkamp, Cees Bruijs en Wes van Dolderen heb ik allen vrij goed op mijn netvlies staan als bijzonder aardige kerels en bovenal als sterkhouders van onze mooie blauwe club, Gerard en Wes als spelers, en Cees als de onvergetelijke jarenlange secretaris van het algemeen bestuur.
Wes van Dolderen woonde later op de Vijgendam, de straat waar ik ben opgegroeid, en was dus bijna buurman en daarom kende ik hem en ook zijn vrouw Roos (Rosemary) goed, de zuster van Alan. Zowel Wes als Gerard heb ik nog zien spelen op de Buurtlaan en later op het Panhuis. Ik was een groot bewonderaar van Gerard want met zijn rust, uitstraling en overzicht was hij een voorbeeld voor mij als jeugdige verdediger. Daarbij leerde ik als jong jochie ook zijn verloofde, en latere vrouw Weinie van der Poel kennen.
Dat kwam zo; Mijn oude Oma, die niet zo goed meer ter been was, woonde op de Emmalaan en voor haar deed ik regelmatig boodschappen in diverse buurtwinkels. Daarbij hoorde ook slagerij Van der Poel – nu Ton van Kempen – op de hoek van de Koninginnelaan/Mulderslaan bij. En daar werd ik regelmatig door slagersdochter Weinie geholpen en daar hoorde altijd een lekker plakje worst bij.

Kortom ik had voldoende stof om Alan’s mail uitgebreid te beantwoorden en nadere informatie te vragen omtrent zijn voetbal escapades bij onze club. En tevens de bevestiging te sturen dat hij met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijk de eerste Engelsman is geweest die bij de ledenadministratie van G.V.V.V. was ingeschreven. Ook heb ik gelijk toestemming gevraagd om zijn boodschap aan onze club te mogen publiceren op de website onder begeleiding van een foto uit zijn Veenendaalse periode en/of recenter plaatje.

Helaas heb ik in de weken daarna niets vernomen uit de UK, zou de brexit nu al zover doorwerken dat het mailverkeer werd geblokkeerd? Daarom vorige week nog maar eens de stoute schoenen aangetrokken en vanaf mijn gmail adres een nieuwe poging gedaan. Daarop kwam gelijk response. Alan had mijn mail enkele dagen na ontvangst al beantwoord, alleen is deze waarschijnlijk ergens onderweg blijven steken op de elektronische snelweg onder het Kanaal door, want ik heb zijn reply nooit ontvangen en ook in de spamfolder was niets te vinden.
Maar goed via gmail is alles in orde gekomen en hieronder kunt u zijn antwoord lezen met de nodige ‘sense of humor’ en ook weer de typische Engelse zelfspot. I love it!!!

Bas,

Thank you for your very kind response.
Where to begin ?
First, I am not at all surprised that my name does not appear in the local press. As I mentioned in the initial email, my value to G.V.V.V. back in those days was only if no-one else was available.

And you are quite right – beginning in the third team – and only when even more players were unavailable ‘promoted’ to the second on a few occasions. That was it!

Somewhere amongst my memorabilia I have one of the old G.V.V.V. yellow selection cards ‘asking’ me to appear at the Buurtlaan and (’n kleine grapje) to make sure that my studs were sharpened to a lethal razor-edged point (we had hammer-in studs in those days) in preparation for the weekend slaughter of the other side.

I am sure you will recall it was not until around 10 -15 years later that any team of any standard, took the field without at least one clumsy and in my case, aggressive clown, whose job it was to hack down and if possible, to cripple the opposing players for life, just because they could!!! 

Just think Nobby Stiles of England 1966 and I am sure that your National team also had similar wing halves.

At least they could occasionally get the ball at their feet, which was not often the case with me –  think headless chicken.

I recall sitting with Cees in his front room – his mother serving tea – listening to Holland v. Belgium which seemed to be the only match of the year then. What became of Wim Bleyenberg and who can forget Abe Lenstra?

Your information concerning Cees, Gerard and Wes was mostly known to me, but thanks anyway.

You described me as a ‘fanatic follower of the club’ – that particular word has unfortunate connotations. Hitler and Nero were fanatics, I am merely a follower. However I know that least two of my previous wives would agree with you – wherever they might be now!

As regards a team picture from back then, cameras were a luxury only the aristocracy could afford.

Anyway, which self-respecting player would want to be in the same team as me – in my ripped shirt, baggy shorts, erwtensoep and blood dripping from my fangs and exhaling foul smelling odors from an excess of oliebollen.

I do have a very poor photo somewhere of Cees, Gerard and me poised like a Greek god on the sails of the windmill behind the van de Bovenkamp house, which I seem either to have misplaced or someone has stolen it. You haven’t been ferreting around in my files, have you!

What I do have though is a photo taken a couple of years ago at a MULO reunion where I am standing in the back row second left, next to Gerard, and my wife Mary is sitting front second from the right.

Perhaps you might recognize some of the others?

Just to clarify things, the color balance on the image is wrong.  We were not all entirely dressed in pink from head to toe. I only do that sort of thing at the weekends (!!!!)  

No, I am the tall, broad, good looking, athletic one trying to touch the girl in front’s hair. Do you wonder that some of the other ladies are looking a little nervous. And most of the men are closely guarding their private parts I see. 
They obviously remember me from the old days! 

Of course I have no objection to you sharing these messages.

Best wishes,
Alan Jacobs.

Deze foto die Alan meestuurde had inderdaad een zeer belabberde kleurbalans waarin roze sterk overheerste en die was totaal ongeschikt voor publicatie. Maar na veel gezoek en gepuzzel is onze ‘hoffotograaf’ Dick Gijsbertsen er toch uiteindelijk in geslaagd om deze redelijk toonbaar te maken. Het resultaat van al dat geknutsel ziet u hierboven.
Hoewel niet al te scherp, zijn er misschien toch nog lezers die zichzelf, of andere herkennen, van deze reünie van de Veenendaalse MULO school.
Ik zelf heb geen verdere bekende zien staan.

Zo zie je maar weer dat onze club fans ‘all over the world’ heeft. Na Argentinië, waar een jongeman in een G.V.V.V. tenue rondloopt, en de VS waar een liefhebber de KNVB beker wedstrijd tegen PSV live op de TV zag, hebben we nu ook een Brexitier die de club volgt in al haar doen en laten.

Tekst: Bas van Capelleveen.