Vandaag verscheen in De Gelderlander van de hand van Eit Hendriks een terugblik op het kampioenschap in het seizoen 1984-1985, wat we hieronder graag met u willen delen.

Ruim 35 jaar geleden pakte G.V.V.V. titel in eerste klasse, in die tijd het hoogste platform van het zaterdagvoetbal. Werkvoetbal vierde hoogtij.

G.V.V.V., club van harde werkers. Zo stond de Veenendaalse zaterdagclub in het verleden bekend. Geen frivoliteit, maar de mouwen opstropen en er tegenaan. Of zoals Ernst Happel ooit zei: ‘Kein geloel, Fussball spielen’.

Op basis van die instelling werd G.V.V.V. in 1985 kampioen van de eerste klasse, toen nog het hoogste platform van het zaterdagvoetbal.

Martien Terschegget (65) maakte destijds deel uit van het elftal, dat onder leiding van trainer Arie Schans op 11 mei de titel pakte door een 2-0 thuiszege tegen Bennekom.

Terschegget haalt een groot plakboek tevoorschijn en zoekt het wedstrijdverslag van 13 mei 1985 in De Vallei (voorloper van De Gelderlander) erbij. “De wedstrijd tegen Bennekom was niet onze beste wedstrijd. Maar de punten telden. We wilden thuis kampioen worden en dat lukte. We sloten de competitie af met acht punten voorsprong op Marken, met de meeste doelpunten voor en het minste aantal tegen. Zeventien winstpartijen, zeven gelijke spelen en twee verliespartijen. Duidelijke cijfers”, blikt Terschegget terug.

“We waren vooral een team van de degelijkheid. Een goede mix van werkers en goede voetballers. Als we voor kwamen, wisten we die voorsprong vaak gemakkelijk over de streep te trekken. Zeker thuis, als we richting ons clubhuis speelden. We wonnen bijna nooit met grote cijfers, vaak met maar één of twee doelpunten verschil. Op één uitschieter na. Een paar dagen na ons kampioenschap speelden we op Hemelvaartsdag uit tegen Valleivogels. Eén van de laatste wedstrijden in het Enge Bos in Scherpenzeel. Die wedstrijd wonnen we voor 1500 toeschouwers met 1-6. Ook een prachtige happening.”

Trainer Arie Schans op de schouders na het behaalde kampioenschap. (Fotograaf: Pouw Jongbloed.)

Terschegget hangt de titel van 1985 vooral op aan trainer Arie Schans. “Met Schans hadden we een creatieve trainer met zeer gevarieerde oefenstof. Ik ging altijd met plezier naar de training. Bovendien beschikte hij over een goed gevoel voor humor en luisterde hij naar zijn spelers. Later, in zijn tweede periode bij G.V.V.V., was ik een paar jaar zijn assistent.”

Schans (68) reageert met een lach op de loftuitingen van Terschegget. En kaatst de bal meteen terug. “Met Terschegget heb je wel de juiste persoon uitgekozen om op het kampioensjaar 1985 terug te blikken. Hij was de motor van ons elftal, Fantastisch om er zo’n speler bij te hebben. Als het een beetje tegenzat, nam Martien het elftal op sleeptouw.”

Schans vond dat G.V.V.V. in het seizoen 1984/1985 de norm zette in de hoofdklasse B. Liet dat indertijd ook opschrijven. “We hadden de NCRV-cup gewonnen, waren een uur op tv geweest. Dat gaf het team een enorme boost. We hadden de pech dat een paar belangrijke spelers wegvielen (Jaap Dillen en Frits van de Klift, EH) anders waren we drie weken eerder al kampioen geworden.”

De trainer, die bij G.V.V.V. acht jaar als eerste fulltime trainer in het Nederlandse amateurvoetbal werkte, vertrok als hoofdtrainer naar FC Wageningen, waar hij in 1971 als assistent-trainer was begonnen. In 2001 keerde Schans na een Japans avontuur bij G.V.V.V. terug. Later werkte hij nog bijna tien jaar in China.

Kopfoto: Martien Terschegget, de aanvoerder van destijds, terug op de plek waar hij de titel pakte (Fotograaf: Herman Stöver)