Blauwe broederstrijd op het sportpark de Groene Velden, zo zou ik deze allereerste oefenwedstrijd van het seizoen ’20-’21 willen bestempelen. Dit in tegenstelling tot de collegae webredactie leden van onze gastheren, want die spreken op hun website over ‘Veense Klassieker’.

Broederstrijd
Zonder nu de betweter, of als clubman de wijsneuzige ‘grote broer’ uit te willen hangen denk ik toch dat mijn kwalificatie de spijker beter op de kop slaat.
Klassiekers zijn onderlinge wedstrijden die al een heel lange traditie hebben tussen clubs uit een bepaalde plaats en/of regio. En ook gaan die vaak gepaard met – soms zelfs bittere – rivaliteit. Daar is bij dit oefenduel geen enkele sprake van.
Voor competitie wedstrijden tussen De Merino’s en G.V.V.V. of vice versa, moeten we al terug naar de jaren vijftig van de vorige eeuw, toen de beide blauwgehemde Veenendaalse voetbalclubs tienmaal in totaal tegenover elkaar stonden.

Band
Daarna scheiden de wegen zich, toen de gasten omhoog klommen in de vaart der voetbalvolkeren, en de Merino’s op afdelingsvoetbal of de lagere klasse van de KNVB bleef steken.
In die tussentijd – nu ruim zestig jaar later – volgden er nog wel, net als nu, een vijftal oefenduels. En ook werden de beide kemphanen viermaal aan elkaar gekoppeld in de strijd om de districtsbeker, dat levert in totaal dus alles bij elkaar veertien officiële wedstrijden om het echie op.
Veel te weinig om als klassieker door het leven te gaan en van rivaliteit is, voor zover ik weet, al helemaal nooit sprake geweest, sterker nog….

Op de een of andere manier hebben G.V.V.V. en De Merino’s iets met elkaar. Want niet alleen spelen de beide verenigingen in een blauw-wit tenue, wat natuurlijk al een overeenkomst is, maar ook zijn de beide clubs bijna even oud. De gastheren werden opgericht in 1949 en G.V.V.V ruim anderhalf daarvoor.
Mede ook door haar afkomst, De Merino’s werd opgericht door en voor de noeste arbeiders, is er een band. Want ook G.V.V.V. werd altijd bestempeld als een arbeidersclub. En door de loop der geschiedenis is die ‘bloedband’ nooit verloren gegaan.

De Merino’s in de top twintig
Op 1 juli 1949 werd de club geboren maar niet onder de huidige naam. De eerste keuze was v.v. DS ’49, dat was namelijk afgeleid van D.(irk) S.(tevenzoon) van Schuppen (kortweg De Schup), oprichter van de wolfabriek die onder het label Scheepjeswol (wereld)beroemd werd. De voetbalclub werd op instigatie van de directie opgericht door werknemers van deze wolfabriek en was in eerste instantie ook alleen bedoeld als sportfaciliteit voor de werknemers die de wol en aanverwante artikelen produceerden. Die op zich aardig bedachte naamgeving ging uiteindelijk niet door omdat er al een vereniging bestond met die naam en dus werd gekozen voor de naam van de schapensoort waarvan de wol een zeer belangrijke grondstof was voor De Schup. En achteraf gezien was dit natuurlijk een veel originelere naamgeving want de kans dat een andere club zich ook zo zou willen noemen is natuurlijk bijna nihil. Vandaar ook dat de bijnaam van hen ‘de schapen’ is.
Enige jaren geleden is er door voetballiefhebbers eens onderzocht wat de meest originele voetbalclub namen zijn of waren in Nederland. De Merino’s kreeg daarin een vermelding in de top twintig.
Hiernaast ziet u het zeer fraaie oude logo waarin de verbinding tussen de Scheepjeswol en de voetbalclub duidelijk tot uiting komt.

Open club
Ondertussen bestaat de Koninklijke Scheepjeswol D.S. van Schuppen fabriek, want zo was de naam officieel, allang niet meer en is de band met de fabriek al in de jaren tachtig verbroken. De Merino’s speelde toen op sportpark De Pekken, waar tegenwoordig ongeveer SanoRice is gevestigd, en die grond was van de Scheepjeswol, maar werd toen te gelde gemaakt. De club verhuisde naar de overkant van de Wageningselaan naar sportpark De Groene Velden en is sindsdien een open voetbalclub waarbij iedereen welkom was en is en heeft haar bestaansrecht al meer dan ruimschoots bewezen.

Second best
Eigenlijk is De Merino’s dus altijd het ‘kleinere broertje’ geweest van G.V.V.V. qua grote en sportieve resultaten in z’n algemeenheid, en ook in de onderlinge resultaten. De complete balans van competitie- beker en oefenwedstrijden staat op 16x winst, 2x gelijk en 1x verlies in het voordeel van de Panhuisbewoners.
Uit eigen ervaring kan uw scribent zeggen dat de ‘oudere broer’ altijd met respect en liefdevol werd, en hopelijk nog steeds wordt behandeld.
Want wijlen mijn vader, Di(r)k van Capelleveen, werkte als chemisch analist bij de Scheepjeswol, en was bij de start van de fabrieksclub een van de steunpilaren van het eerste elftal van De Merino’s. Hij heeft toentertijd ongetwijfeld menig robbertje uitgevochten tegen G.V.V.V. Helaas was ik zelf toen nog te jong om daar getuige van te zijn, maar ik heb hem nooit tijdens zijn leven ook maar één verkeerd woord horen zeggen over G.V.V.V.
Sterker nog, toen zoonlief, die uiteraard bij de jeugd van ‘de schapen’ was begonnen met voetballen, maar al heel snel aangaf te willen gaan spelen bij G.V.V.V. omdat daar veel meer schoolvriendjes speelden, was dat geen enkel probleem en werd mij geen strobreed in de weg gelegd om te gaan spelen aan de Buurtlaan. Mede daarom, is en blijft De Merino’s ook voor mij, de één na beste club van Veenendaal. En waar dat voor mij uit een soort van historisch en nostalgisch perspectief is ontstaan, geldt dat voor heel veel G.V.V.V.-ers op een andere wijze. Want anders is niet te verklaren waarom er door diverse spelers, en zelfs soms door hele elftallen, werd geswitcht van de ene blauwe naar de andere en omgekeerd.
De eerlijkheid gebied wel te zeggen dat het meestal van G.V.V.V. naar De Merino’s is en veel minder omgekeerd. Toch wordt dit over het algemeen niet gezien als overlopen en worden die personen absoluut niet met de nek aangekeken. Nee, op de een of andere mysterieuze wijze is dat een compleet geaccepteerd feit, en gelukkig maar.

Wedstrijdverslagen uit De Vallei van oktober en november 1954

Van blauw naar blauw en omgekeerd
Enkele voorbeelden uit het verleden daarvan zijn twee trainers, die redelijk succesvol waren bij De Merino’s. Want zowel Gerard Hoedeman (jaren negentig), als Pieterkees Bom (begin deze eeuw), beiden ooit sterkhouders bij het eerste van G.V.V.V., hebben hun steentje bijgedragen aan het klimmen op de ladder van die andere ‘blauwen’.
Ook ‘Mister G.V.V.V.’ Gerard van de Pavert hij speelde 431 duels op het Panhuis, Fred Roseboom en Eddy Schoeman maakte korter, of iets langer geleden, deel uit van de staf van De Merino’s.

Op spelersgebied waren er o.a. ‘transfers’ van het Panhuis naar De Groene Velden van Jeffrey Terschegget, Eddy Vink, Mathijs Kortland, Sebastiaan Klein, Marco van Binsbergen, Patrick Donkervoort, Jurrien van de Horst, Salah Issaoui en Raymond Willemse, dat zijn namen die mij zo te binnen schieten en dan vergeet ik er zeker nog wel een half dozijn, of meer.
In de huidige selectie vinden we er drie namen terug met een Panhuis verleden t.w. aanvoerder Jos Henken, Patrick Paschedag en Jamal Bendadi. Maar ook de nieuwe oefenmeester Jeroen de Zwaan, die overkwam van de jeugd van Roda ’46, heeft twee assistenten die de nodige voetstappen hebben gezet in het westelijk deel van Veenendaal, dat zijn Ryan Holman, vorig seizoen nog deel uitmakend van de hoofdmacht van De Merino’s, en Erik Pater die ondertussen wel tot het meubilair van de club mag worden gerekend
Omgekeerd is ongetwijfeld het meest aansprekende voorbeeld Keiji Aikawa. Deze Japanse schoonzoon, van trainersicoon bij G.V.V.V., Arie Schans, begon zijn niet geringe amateur voetbal carrière op sportpark De Groene Velden, waar hij al snel een niet te missen attractie werd. Dat werd ook op waarde geschat door G.V.V.V. en het stapje hoger wat Aikawa toen maakte door de overgang naar de toenmalige hoofdklasser werd hem dan ook door iedereen van De Merino’s van harte gegund.

Voetbalplezier hervinden
De laatste twee keer dat deze broederstrijd op De Groene Velden heeft plaatsgevonden dateert uit 2009 en 2012. Op 22 augustus 2009 werd het 0-2 in de strijd om de eerste ronde van de districtsbeker. Huidig assistent-trainer Dennis van Meegdenburg opende de score, en pal voor rust zorgde de toenmalig aanvoerder Antonio Aguilar Aguilera vanaf de elfmeterstip voor de eindstand. Op 2 oktober 2012 werd er geoefend en ook toen slaagde de gastheren er niet in om het vijandelijk doel te doorboren. De pupillen van toenmalig trainer Erik Assink bepaalden voor de rust al de eindstand van 0-4, door goals van Tonnie Cussell, Mitchel Bottenheft en Karim Elkaddouri (2x).  
Ook nu zullen de mannen van de kersverse trainer Jochem Twisker terecht als grote favoriet worden gezien voor de winst, want het verschil tussen tweede divisie en eerste klasse, is over het algemeen aanzienlijk.
Maar dat is bijzaak, dit oefenduel zal zowel door Twisker, als z’n evenknie De Zwaan, allereerst worden gebruikt om na lange tijd van voetbalstilte hun pupillen aan het werk te kunnen zien in wedstrijdverband, waarbij ongetwijfeld zoveel mogelijk selectiespelers aan bod zullen komen. Die uiteraard ook allemaal zelf staan te trappelen van ongeduld om het voetbalplezier te hervinden.
Daar zullen de beide leidsmannen uiterst benieuwd naar zijn alsmede het maximaal aantal van 250 toegelaten toeschouwers, dit i.v.m. de corona maatregelen.  

Op sportpark De Groene Velden begint dit oefenbekerduel om 14.30 uur.

Tekst: Bas van Capelleveen