Leven compleet veranderd na auto-ongeluk van Joey Snijders

23 december 2015

Besef dat alles anders wordt is doorgedrongen bij ouders
 

Rob en Sylvia Snijders praten klein jaar na tragisch ongeluk van hun zoon over de situatie
 

Werken, naar Joey, eten en naar bed. Het leven van Rob en Sylvia Snijders is na het zware auto-ongeluk van hun zoon en G.V.V.V.-voetballer Joey compleet veranderd. "Vroeger keek ik uit naar de feestdagen, nu haat ik ze. Want dat betekent dat Joey een dag minder therapie krijgt."
 

Het is 15 februari als Rob en Sylvia Snijders naar de carnavalsoptocht in Hoogland staan te kijken. De praalwagen van de voetbalvereniging schrijdt langs als er wordt geroepen: 'Hé Rob, gefeliciteerd, hè'. Het geheim dat hij straks bij de club uit hun woonplaats aan de slag gaat ligt zo letterlijk op straat. Het staat allemaal in schril contrast met het slechte nieuws dat die avond volgt en hun leven compleet overhoop zal gooien. Om kwart over elf staat de politie aan de deur: hun zoon heeft een ongeluk gehad.
"Dan vraag je je af wie van onze twee zoons, Dave of Joey," zegt Sylvia Snijders, die hoort dat het om Joey gaat. De situatie met de voetballer van G.V.V.V. blijkt zeer ernstig wanneer zijn ouders aankomen in het UMC Utrecht.
 

Rob Snijders nipt aan het blikje bier als hij geëmotioneerd dat moment terughaalt. "Dan zie je iets dat je niet graag wil zien. Een enorme sportieve jongen met een getraind lichaam ligt daar met allerlei toeters en bellen eraan. Dan staat je hele wereld stil. In eerste instantie denk je: carnaval, drank op. Hij drinkt natuurlijk wel eens wat, maar nooit als hij moest rijden. Dan hoor je van de artsen dat Joey in de auto een hersenbloeding heeft gekregen. Een jonge, sportieve vent van 28 jaar. Hoe kan dat?"
"Het was zo onwezenlijk. Het kan toch niet waar zijn wat er gebeurt, dachten we," zegt Sylvia. Ze is hele stukken kwijt van de eerste 72 kritieke uren van leven en dood.
Dankzij zijn topconditie blijft Joey na een spoedoperatie in leven. "Dan ga je de volgende zenuwslopende fase in. Het woordje reflexen of automatismen kan ik niet meer horen."


Joey Snijders (blauwe shirt) namens G.V.V.V. in actie. Foto: Herman Stöver

"Op 11 maart zie ik dat Joey zijn linkerbeen beweegt," vervolgt Rob, als hij even spiekt op het lijstje met gebeurtenissen. "Ik legde zijn hand erop en vroeg hem dat nog een keer te doen, terwijl hij sliep. En toen deed-ie het. En de rechterkant ook. We kregen geen antwoord van de artsen op de vraag waarom hij dat deed. Dat vond ik heel moeilijk, maar ik heb toen gezegd: hier komt-ie uit. Ik wist het gewoon zeker, ik heb dat zelf gevoeld. Op 31 juli hoorden we voor het eerst zijn stem. Het woordje 'hé' vergeet ik nooit meer. Ik was 11 augustus jarig. Joey zat in een rolstoel met een cadeautje op zijn knieën en zong 'Lang zal hij leven'. Voor mij was dat een heel bijzonder moment. Daar houd ik me aan vast."

 

Naast het verdriet zijn er zorgen, en is er boosheid. Het revalidatieproces trekt een wissel op de familie. Duizenden euro's, alleen al aan reiskosten, zijn gemaakt met de bezoeken aan verschillende revalidatiecentra in Nederland.
"We kwamen in een jungle van instanties terecht," zegt Sylvia. Buiten dat er in de zorgstellingen mensen werken, is het niet zo dat er een blik vrijwilligers wordt opengetrokken om te helpen. Het meeste komt op jezelf neer. Ik word heel verdrietig dat wij zelf alles moeten uitzoeken, terwijl mensen die ons land binnenkomen hulp krijgen om ze te begeleiden." Ze krijgt het op dat moment even moeilijk. "Dat kun je er emotioneel gewoon niet bij hebben."
 

Zorg had ze niet om haar baan bij de interne bedrijfsrecherche van KPN. "Ik heb acht maanden geen enkele druk gevoeld dat ik aan het werk moest. Ik zit nu in een re-integratietraject om mijn werk op te pakken, maar dat valt niet mee. De concentratie is heel kort."
Rob hielp als vrijwilliger mensen uit de schuldsanering, maar is daarmee gestopt. "Niemand van nota bene die instantie die heeft gevraagd: Rob, kunnen we iets voor je betekenen?
 

Als ik zie wat voor hulp wij krijgen, dat is gewoon weinig. Het personeel kijken we er niet op aan, maar als je ziet dat er in sommige instanties twee verpleegsters op vijftien man zitten, dan is dat gewoon schandalig. Ik had dat tien maanden geleden niet kunnen zeggen, want toen liepen we nog mee met de rest. Ze zeggen dat sport verbroedert en dat is zo. Als je kijkt naar wat G.V.V.V. allemaal doet, of naar de vrienden van Joey. Vooral Theo Lepelblad (de oud-verzorger van Joey bij G.V.V.V., red.), die twee keer in de week gratis en voor niets met hem bezig is."


Vader Rob Snijders luistert elke zaterdagmiddag samen met Joey naar de radioverslagen van G.V.V.V. Foto: Rodney Kersten
 

De mobiele telefoon in huize Snijders rinkelt. Het is Joey, die via Facetime contact legt. Sinds kort een dagelijks ritueel, zo vlak voordat hij gaat eten. Hij kan alles eten, hij begrijpt alles, hij herkent iedereen en hij heeft zijn humor weer terug, zegt Rob als hij opneemt. Wat volgt, lijkt op een gesprek. Alsof er niets aan de hand is.
"Maar dan kom je aan de minpunten," zegt Rob, als Sylvia het van hem overneemt. "Joey denkt dat hij gewoon dingen kan doen. We luisteren samen zaterdagmiddag naar G.V.V.V. op de radio. Hij was verdrietig toen hij hoorde dat Erik Assink (de trainer, red.) was ontslagen. Hij sloeg met zijn hand op zijn borst, zo van 'ik', alsof hij er heen wilde. Een normaal mens kan dat 'handelen', maar hij niet. Stel dat hij denkt dat hij over zes weken weer voetbalt. Wanneer ga ik hem zeggen dat dat niet zo is? Wanneer ga ik tegen hem zeggen dat hij misschien niet meer naar zijn huis kan? Hoe moet ik dat zeggen? Moet Sylvia of ik tegen hem zeggen dat-ie misschien nooit meer kan lopen?"
 

Er wachten meer moeilijke beslissingen wanneer waarschijnlijk in maart de revalidatieperiode afgelopen is. "Ik moet niet te veel terugdenken aan zijn oude leven, dan word ik heel verdrietig," zegt Sylvia.
"Joey gaat zijn nieuwe leven in, maar we weten niet hoe zijn toekomst eruitziet. Je gaat beslissingen nemen zoals hij nu is. Dat is toch raar? Het moeilijkste is hoe we de verzorging van Joey gaan doen. Bij ons in huis nemen? Doen we hem daar een plezier mee tussen die twee oudjes? Die stap die we nu moeten maken is zwaarder dan het hele traject hiervoor."
 

De mobiele telefoon in huize Snijders rinkelt. Het is Joey, die via Facetime contact legt. Een dagelijks ritueel.
 

Door: Rik Bakker

Ook in de Veenendaalse Krant verscheen vandaag van de hand van Jeroen van der Veer een artikel over de familie Snijders met als titel ‘Ik ben heel trots op Joey’
Klik op de titel om dat artikel te lezen.