Het Floris Hol-tijdperk is ten einde

6 maart 2017
Hij verkocht zijn laatste wedstrijdsponsor, businesspleinsponsor, wedstrijdballen en advertenties, afgelopen week, voor de topper tegen Kozakken Boys. Nu hij zondag de respectabele leeftijd van 75 jaar bereikte, vindt Floris Hol het mooi geweest. Met zijn afscheid wordt het einde van een tijdperk ingeluid.
 
Tot vervelens toe kondigde hij op de laatste ledenvergaderingen van de vereniging zijn naderende vertrek aan. 5 maart 2017 stond met rood – in Floris’ geval met blauw – in zijn agenda omcirkeld. Niet dat hij reikhalzend uitkeek naar zijn afscheid, integendeel, maar hij maakte zich vooral zorgen over zijn opvolging. Vind maar eens een ‘gek’ die wekelijks tientallen uren steekt in het vinden van de wedstrijdsponsor, de businesspleinsponsor, sponsor van de wedstrijdballen, adverteerders voor in de krant en het verkopen van reclameborden.  
 
Tijdens die vergaderingen gniffelden de aanwezigen als hij ruimschoots aan het woord kwam. Floris maakte zich niet alleen zorgen om zijn opvolging als reclameman, maar ook om de peperdure voetballen die op vrijdagochtend in de sloot waren gevonden, de doelen die op het veld bleven staan en, oh ja, het kleedkamergebouw was ook ‘één zooitje’. Een tirade van een paar minuten sloot hij af met zijn kenmerkende, gulle glimlach die tot in de verste uithoeken van de zaal te horen was. Hij had zijn zegje gedaan. Over tot de orde van de dag. Lachen vooral.
 
Ook actief als scheidsrechter (tweede van links).
 
IJverig, geen kapsones
Jezelf inzetten voor de club G.V.V.V. werd Floris met de paplepel ingegoten. Hij woonde immers een straat verder van het befaamde veld aan de Buurtlaan, in het Gelderse deel van Veenendaal. Hard werken was daar het credo, voor kapsones was geen plaats in deze volkswijk in optima forma. Floris vormde daar geen uitzondering op.
 
IJverig zamelde hij met blauwe kinderen uit de wijk – onder wie Roel van der Kraats, voorzitter van de businessclub – oud papier in, waarmee hij de krappe clubkas spekte. Geld was er immers niet, dus moesten er maar andere middelen aangewend worden om helemaal rond te komen, zo vond Floris. En nee zeggen, dat konden alle bewoners niet als de man met de snor en de gulle lach voor de deur stond. Toen al niet.
 
Ook lachend bij het kampioenschap in 1997, met wijlen vrouw Dien op de voorgrond.
 
De lach is zijn wapen
Het is een beproefd recept voor Floris. De lach is zijn wapen, en werkt ontwapenend als hij voor de zoveelste keer voor de bedrijfsdeuren staat met de vraag voor een sponsorbijdrage. En lukte het voor de derde keer niet? Dan zou de vierde poging wellicht wel wat opleveren, terend op zijn charisma. Geen bedrijf die hem hinderlijk of opdringerig vond. Ze wisten wel hoe laat het was als de sponsorman van G.V.V.V. voor de deur stond.
 
Ondertussen was hij ook hartstochtelijk scheidsrechter en elftalleider, ja, wat niet eigenlijk? Een gouden man voor de vereniging, iemand bij wie blauw bloed door de aderen stroomt, onderstreept iedereen die ook maar iets met de vereniging te maken heeft. De stoute avonturen die hij meemaakte in al die 63 jaar dat hij lid van de vereniging is, schudt hij uit z’n mouw. Noem een naam, wedstrijd of plaats, Floris weet er een verhaal bij. Hij oppert zelfs op gezette tijden om een boek te schrijven, maar alleen met een wereldrecord aan aantal bladzijden kan zijn levensverhaal op papier worden gezet.
 
Een van de vele hoogtepunten. Mede vanwege zijn inzet voor de vereniging kreeg hij in 2015 een lintje van de koning.
 
Een zwart hoofdstuk in zijn levenswerk is naast het overlijden van zijn vrouw Dien in 2008 – ook hartstochtelijk G.V.V.V.’er – de vondst van kwaadaardige tumoren halverwege vorig jaar. Met de nodige inspanning kwam hij daarbovenop, mede door, of juist dankzij de steun van allerlei G.V.V.V.’ers. De adviezen van hen om een stapje terug te doen sloeg hij in de wind. Er moesten nog wat advertenties verkocht worden voor de presentatiegids. Hij verslond aan de keukentafel de mappen vol visitekaartjes om de laatste stukken te verkopen. Met succes. Want wie kon nou geen nee zeggen tegen Floris Hol?
 
Tekst: GVVV.nl/Jeroen van Barneveld
Fotografie: Archiefwerk