Vreugdesprongetje

17 maart 2019

Ik weet niet hoe het u is vergaan toen afgelopen maandag het bericht naar buiten kwam dat ons Algemeen Bestuur weer compleet is? Maar mijn blauwe hart maakte wel een extra vreugdesprongetje.

Hoewel G.V.V.V. niet stuurloos was, de zittende bestuursleden Loek Budding, Erwin Gerritsen, Henny Prins en René van Maasakkers hebben sinds het aftreden van voorzitter Theo Leushuis en penningmeester Henk Takken in oktober jl., dit hiaat geweldig goed opgevangen.
Waarvoor grote complimenten vanwege de extra inspanningen van deze heren meer dan op haar plaats zijn.
Maar het is toch zeer verheugend dat er nu twee rasechte G.V.V.V.-ers bereid zijn gevonden om het Algemeen Bestuur van de vereniging weer volledig te maken door de functies van voorzitter en penningmeester te gaan vervullen.

Absoluut geen erebaan
Want laat u niet misleiden, het besturen van een voetbalclub als G.V.V.V. is geen erebaantje en zeker niet iets wat je er even op een achternamiddag/avond bij doet en wat maar een enkel uurtje in de week van je vrije tijd vergt. Nee, daar komt achter de schermen heel veel meer bij kijken dan de meeste van onze leden wellicht in gedachten, of maar een vermoeden van hebben.  
Het is hier niet de tijd en de plaats om daar verder op in te gaan, maar als u de profielschets heeft gelezen over deze vacante bestuursfuncties, die eind december op deze website verscheen dan kunt u zich wellicht een voorstelling maken van wat de taken inhouden van een voorzitter en penningmeester.
En anders vraagt u dat nog maar eens aan de afgetreden heren Theo Leushuis en Henk Takken die jarenlang hun beste krachten gaven aan onze voetbalvereniging, waarvoor ik de beide heren nogmaals heel hartelijk wil bedanken.

Verjonging
Met de voorlopig, tot de algemene leden vergadering (ALV) dit najaar, op interim basis aantredende voorzitter Barry van de Lagemaat (49) en penningmeester Robert de Vries (52) maakt het bestuur van G.V.V.V. ook een soort van verjongingskuur door, die zeer toe te juichen is.
Beide heren hebben in het dagelijks leven een meer dan verantwoordelijke baan zo heeft u al kunnen lezen bij de introductie, maar daarnaast ook nog een gezin met opgroeiende kinderen die hun aandacht verdienen. Des verheugender dus dat beiden ook nog eens de nodige tijd en energie willen gaan steken voor onze club, waar ze allebei in hun jongere jaren voor voetbalden en na die actieve voetballoopbaan ook al achter de schermen actief voor waren. Hetzij als sponsor en/of op beleidsmatige terreinen.


Op deze foto van G.V.V.V. 7 uit 2008, bijgenaamd 'Gouwe Blauwe', staan een viertal hoofdpersonen die hieronder worden beschreven. In het gele scheidsrechters pak Gert van de Lagemaat, en twee plaatsen naar rechts zijn beide zonen Marco en Barry. Zittend in het groene keeperstenue Robert de Vries, maar 100%  zeker ben ik hier niet van. 

Tipje van de sluier
Voor de wat oudere leden hebben Barry en Robert eigenlijk geen nadere introductie nodig want die kennen hoogstwaarschijnlijk de familie geschiedenis van Van de Lagemaat en De Vries in samenhang met voetbalclub G.V.V.V. op hun duimpje. Maar voor veel jongere leden, of mensen die nog niet zo lang bij G.V.V.V. betrokken zijn, zal dit niet gelden. En daarom wil ik als senior (totaal ca. 50 jaar lid) en webredacteur hieronder graag daarover een tipje van de sluier oplichten inzake de beide nieuwbakken bestuursleden, zodat een ieder weet wat er voor ‘bestuurlijk vlees’ in de kuip komt te zitten.

Overeenkomst
Als je daarin duikt is het heel frappant om te constateren hoeveel overeenkomsten er zijn tussen de families Van de Lagemaat en De Vries.
Laten we beginnen met de niet onbelangrijke constatering dat zowel vader Gert van de Lagemaat als Wopke de Vries – die helaas op de relatief jonge leeftijd van 63 overleed – beiden op het erepodium staan van onze club als lid van verdienste.
Wopke de Vries verdiende die eer tijdens zijn leven als zeer actieve voorzitter van jeugdafdeling. Voor Gert van de Lagemaat, die richting 60 jaar lidmaatschap gaat, zijn de verdiensten bijna onbenoembaar zoveel functies heeft senior al binnen de vereniging voor zijn rekening genomen. Een hele kleine greep daaruit: voorzitter senioren bestuur, scheidsrechter, lid onderhoudsploeg en tegenwoordig nog steeds steward. Deze, en andere maatschappelijke betrokkenheid, leverde Gert enkele jaren geleden een lintje op als lid van de orde van Oranje Nassau. 

 
Robert en Petra de Vries verloren respectievelijk vader en moeder aan de gevreesde ziekte kanker. Daarom deden beiden al meermalen mee aan Alpe d'Huzes en doneerden daarmee door sponsoring een mooi bedrag naar onderzoek om deze ziekte uit te bannen.

Gelijkspel
Een tweede analogie vinden we in het feit dat beiden bestuurskandidaten een broer hebben die eind jaren tachtig, begin jaren negentig van de vorige eeuw deel uitmaakten van het vlaggenschip van onze club.
Marco van de Lagemaat, ondertussen ook al 45 jaar lid en huidig lid van de kascommissie, kwam tot 133 officiële optredens in de hoofdmacht, Edwin de Vries, broer van Robert, moest het met

Elzo Scholts (r.) past qua voornaam niet in dit rijtje Wimmen. V.l.n.r. Van Dijk, Huibers en Koenen, maar wel waren alle vier in het verleden zeer gewaarde krachten van ons vlaggenschip.

wat minder doen, maar achter zijn naam staan toch ook 35 duels. Dus wat dat betreft wint Barry het van Robert.
Maar Robert de Vries heeft dan weer het voordeel dat hij van twee kanten is  ‘besmet’ met het blauwe bloed. Want Robert leerde zijn vrouw Petra Scholts kennen in het clubhuis waar zij, in de voetsporen van moeder Janny, – ook helaas niet meer onder ons – als keuken- en barhulp in vroegere tijden de nodige vrijwilligers uren heeft gemaakt.
Daarnaast hebben we dan nog (schoon)vader Elzo Scholts, die een van de steunpilaren was van het eerste elftal van G.V.V.V. dat vanaf 1957 d.m.v. drie kampioenschappen op rij opstoomde van de onderbond naar de tweede klasse van de KNVB, toen het hoogste zaterdag amateurniveau.
En als klap op de blauwe vuurpijl is wijlen de vader van Elzo, en dus de opa van Petra, Piet Scholts de enige erevoorzitter die onze club rijk is. Met dit gegeven maakt Robert het zeker weer gelijk om maar even in voetbaltermen te blijven.  

Doordrenkt
Uiteraard is het geen wedstrijdje wie het meeste blauwe bloed door de aderen heeft stromen, maar ik wil er maar mee aangeven dat zowel Barry als Robert van kinds af aan zijn doordrenkt met het G.V.V.V. gevoel, en dat gelukkig ook nog steeds in volle mate hebben, want anders ga je deze uitdaging als bestuurslid niet aan.

Hulp hard nodig
Twee rasechte en ambitieuze G.V.V.V.-ers in het bestuur, ik ben daar, hopelijk net als u, zeer verheugd over en wens beide heren dan ook een zeer vruchtbare samenwerking toe met iedereen die G.V.V.V. een warm hart toe draagt.
Maar Barry en Robert, kunnen het samen met de nog zittende Loek, Erwin, Henny en René, ook niet alleen rooien, dat werd al overduidelijk gemaakt bij het introductie artikel.
Het Algemeen Bestuur heeft de medewerking nodig van de volledige achterban en dat bent u en ik allen als leden/donateurs, of sponsoren, van deze prachtige club.
Indachtig de fameuze uitspraak van de voormalig Amerikaans president John F. Kennedy in 1961, die nog steeds staat als een huis, wil ik daarom afsluiten met:

Vraag niet wat je club voor jou kan doen, vraag jij wat je voor je club kunt doen.

Tekst: Bas van Capelleveen.