Vader en zoon Van Ooijik echte blauwen

11 november 2019

In het magazine Veens. verscheen vorige week een interview met vader Jan en zoon Patrick van Ooijik. Beiden zijn al jaren trouw lid van de vereniging en dit was ook de redactie van het magazine opgevallen. Het artikel met de 'blauwe' vader en zoon kunt u hieronder lezen. 

 

Vader en zoon, 75 jaar blauw! 

 

Als je met blauw bloed ingespoten bent, kom je er nooit meer vanaf. Dat weten Jan en Patrick van Ooijik maar al te goed. Deze twee rasechte G.V.V.V.-ers zijn dit seizoen samen totaal 75 jaar betrokken bij de bekende Veense voetbalclub. Vader Jan viert zijn 50-jarig lidmaatschap en zoon Patrick zijn 25-jarig lidmaatschap. Hoe is dat zo gekomen?

 

Het begon allemaal in 1969, toen de 10-jarige Jan zijn eerste stappen zette op de grasmat van GVVV. Jan woonde destijds met zijn ouders in een 'blauwe buurt', dus er bestond maar één voetbalclub voor hem: G.V.V.V. Met nog een paar jochies uit de buurt begon zijn voetbalcarrière bij de pupillen. Jan bleek al snel een goede middenvelder, een positie die zijn zoon Patrick jaren later ook inneemt op het veld.

 

Beide heren hebben wat meegemaakt, blijkt uit alle verhalen die naar boven komen. Maar wat is hun hoogtepunt bij de club? Voor Patrick is dit 25 juli 1998: 'Op deze dag werd ik pupil van de week, precies tijdens de oefenwedstrijd G.V.V.V. - Barcelona. Ik mocht daarom het veld oplopen en de wedstrijd aftrappen. Een moment om nooit meer te vergeten!' Jan moet iets langer nadenken over het antwoord. 'Het is lastig kiezen, maar ik denk dat ik dan toch voor het kampioenschap van G.V.V.V. hoofdklasse A in 1996/1997 ga. Wat een momenten hebben we tijdens deze wedstrijd beleefd … en 's avonds is de overwinning groots gevierd!'

 

Door de jaren heen is er veel veranderd bij G.V.V.V. Jan: 'Er waren destijds een paar honderd leden, inmiddels is het vele malen groter en professioneler. Ook lag op alle velden echt gras en werden daardoor meer wedstrijden afgelast bij slecht weer. Daarnaast had je destijds geen computers en allerlei ander apparatuur, dus ging je altijd bij de thuiswedstrijden - en als het even kon ook bij de uitwedstrijden - van het eerste kijken.' Jan is inmiddels al jaren gestopt met voetballen. Toch kan hij nog geen afscheid nemen van zijn club, dus helpt hij op zaterdag samen met zijn vrouw Anita in de jeugdbestuurskamer van G.V.V.V. Ook Patrick is dit seizoen na 24 jaar voetbal gestopt als spelend lid. Op zaterdagmiddag staan vader en zoon dan ook graag als trouwe supporters de thuiswedstrijden van het eerste aan te moedigen. Uiteraard het liefst met een gele rakker in de hand.

 

Waarom iedereen bij G.V.V.V. zou moeten voetballen? Jan antwoordt zonder aarzelen: 'Omdat het een gemoedelijke en warme vereniging is'. Patrick vult aan: 'En omdat het de beste én meest gezellige club van Veenendaal is. Eens blauw, altijd blauw!'