‘Had soms de neiging om het veld in te stappen’

16 oktober 2015
Patrick Heesakkers had de voorbereiding bij zijn nieuwe club G.V.V.V. totaal anders voorgesteld. De eerste groepstraining van de Veenendaalse topklasser in juli was voor de 23-jarige spits meteen de laatste, tot twee weken terug, toen Heesakkers na een twee maanden durende revalidatie weer de wei in mocht. 
 
Een nevelige donderdagavond aan de blauwe zijde van Sportpark Panhuis. Terwijl aan de kant druk gefilosofeerd wordt over de mogelijke komst van een nieuwe trainer, bereidt de A-selectie zich in een steeds verder optrekkende mist voor op de competitiewedstrijd tegen SVV Scheveningen. Een doorgaans lastige tegenstander voor de Veenendaalse formatie. G.V.V.V. verloor de afgelopen twee seizoenen met 4-2 op Houtrust.
 
Wedstrijdritme
Voor Patrick Heesakkers, die met zijn lengte en knalrode schoenen niet aan de aandacht van de toeschouwers kan ontsnappen, komt de wedstrijd nog veel te vroeg. De 1 meter 96 lange spits is wel geheel verholpen van zijn enkelklachten, maar moet nog wedstrijdritme bij het tweede opdoen om tot de wedstrijdselectie van de Veenendaalse topklasser te gaan behoren. Heesakkers is opgelucht dat hij éindelijk weer mag voetballen. ,,Het was voor mij natuurlijk wel een mindere periode. Ik trainde maanden apart met de verzorger en fysiotherapeut, en dat is toch een stuk anders dan een groepstraining. Nu heb ik ook het gevoel dat ik meer onderdeel uitmaak van het team.”
 
Patrick Heesakkers (r) deed voorafgaand aan de thuiswedstrijd tegen IJsselmeervogels enkele hersteloefeningen met Adnan Alisic (l), die destijds met een hamstringblessure kampte.
 
Enkelkwetsuur
De enkel speelde de Nieuwegeiner al langer parten. Drie jaar geleden voelde Heesakkers ook al pijn aan het gewricht, maar nam toen op advies van zijn fysiotherapeut wat rust. Dat leek een hele lange periode te werken, totdat hij in dienst van zijn oude club JSV Nieuwegein in de laatste play-off-wedstrijd tegen DFS Opheusden opnieuw last kreeg van zijn enkel. ,,Zal je altijd zien dat je geblesseerd raakt terwijl je naar een nieuwe club gaat”, baalt Heesakkers vier maanden later nog. ,,Ik heb in de zomer veel rust genomen, om zo de pijn te voorkomen en fit aan het seizoen te verschijnen. Maar tijdens de eerste training voelde ik al dat het niet goed zat met mijn enkel. Ik heb toen gelijk aan de noodrem getrokken en een scan laten maken.”
 
Op die scan waren enkele botuitsteeksels in het enkelgewricht te zien. ,,Toen moest ik direct de afweging maken of ik langer met pijn ging doorvoetballen, of dat ik me direct liet opereren. Erik Assink zei meteen dat ik voor het laatste moest kiezen, want anders bleef ik het hele seizoen tobben. Daar zat ik niet op te wachten.”
 
Achterstand
En dus moest Heesakkers de gehele voorbereiding en de eerste periode van de competitie aan zich voorbij laten gaan. Een fase waarin hij G.V.V.V. zag afdwalen naar de onderste regionen van de topklasse. ,,Ik had soms wel de neiging om het veld in te stappen, ja. Niet dat het daardoor misschien beter gaat, maar ik wilde het team helpen. Voor mezelf was het ook wel moeilijk. Ik kom van een lager niveau (eerste klasse, red.) en dan heb ik al een achterstand ten opzichte van de spelers die uit het betaalde voetbal of uit de topklasse komen. Die achterstand wilde ik zo snel mogelijk goed maken, maar het zat helaas niet mee. Nu focus ik me volledig op het spelen van wedstrijden en wil ik me hier in alle rust ontwikkelen. Eerst bij het tweede. En als ik wedstrijdfit ben? Dat is aan de nieuwe trainer”, besluit de ambitieuze spits, die daarbij inhaakt op de komst van John de Wolf als nieuwe trainer van G.V.V.V. Het Uur van de Wolf is aangebroken, ook voor Heesakkers.
 
Tekst: Jeroen van Barneveld
Fotografie: Dick Gijsbertsen