Holman: de stille boodschapper van G.V.V.V.

25 november 2015
Ryan Holman (29) speelde een kleine tien jaar geleden zijn eerste, maar ook enige wedstrijd in de Eredivisie. Dat een doorbraak in het profvoetbal is uitgebleven vindt de Veenendaler natuurlijk jammer, maar hij koestert vooral de mooie momenten. Bij G.V.V.V. ontpopt hij zich tot de stille boodschapper.
 
29 december 2005. De stadionlampen in de Rotterdamse De Kuip branden op volle sterkte. Daags na Kerst staat Feyenoord – Willem II op het programma. Een speciale wedstrijd voor Willem II-speler Ryan Holman, die vanaf de reservebank begint. De verdediger staat tegenover de club waar hij in de jeugd liefst tien jaar voor speelde. Feyenoord, dat was de club waar hij zou doorbreken, waar hij minuten voor zou maken, waar zijn jeugddroom, profvoetballer worden, zou uitkomen. Het mocht allemaal niet baten. In de 55ste minuut valt hij in namens Willem II. Holman houdt zich aardig staande tegen Diego Biseswar, de stijlvolle en pijlsnelle rechtsbuiten, maar ook hij kan niet voorkomen dat de Rotterdammers uiteindelijk met 6-1 winnen. Zijn eerste, maar tegelijk ook zijn laatste wedstrijd in de hoogste vaderlandse competitie.
 
Een kleine tien jaar later zit hij op een plastic stoel in de kantine van topklasser G.V.V.V. Het kan verkeren, weet ook Holman, die na avonturen bij Willem II en HFC Haarlem het profwereldje al geruime tijd achter zich heeft gelaten. Hij kijkt vooral naar de positieve punten. ,,Het profvoetbal heeft me veel gebracht. Ik leerde gedisciplineerd te zijn, om samen in teamverband vol voor een prestatie te gaan. Ik kreeg ook een dosis doorzettingsvermogen door het profvoetbal. Dat koester ik. Dat ik uiteindelijk niet ben doorgebroken in het profvoetbal heeft meerdere oorzaken."
 
 
,,De trainers moeten het in je zien zitten, je hebt altijd te maken met concurrentie en ook het beleid van de club is belangrijk. Toen ik in de jeugd van Feyenoord speelde, was er nog geld. De jeugdopleiding was het ondergeschoven kindje én er brak heel sporadisch een jeugdspeler door in het eerste elftal. Soms had ik me mezelf meer verbaal moeten gelden, maar ik ben een rustige jongen die dat niet zo snel doet. Zo ben ik ook opgevoed.”
 
Boodschapper
De rust straalt Holman uit als hij met een licht Haags accent over zijn verleden praat. Weinig voetballers die zo realistisch en zelfkritisch naar het verleden kijken. Het is Holmans handelsmerk geworden, ook binnen de muren van de kleedkamer. ,,Ik vind mijn plekje in het team, altijd. Ik kan met allemaal verschillende personen goed opschieten. Het zegt ook wel wat dat ik bij geen enkele club met heisa ben vertrokken. Als ik een voormalig teamgenoot tegenkom, maak ik altijd een praatje. Dat is mijn kracht. Ik fungeer in de kleedkamer meer als een boodschapper. Iemand die iedereen objectief bekijkt.”
 
Teamspeler
,,Ik speel altijd in dienst van het team en kan me heel snel aanpassen. Daarom presteer ik ook altijd heel constant, haal altijd wel een voldoende. Ik voer mijn basistaken, verdedigen, uit en speel de bal van A naar B. Het draait allemaal om het team. Daar houd ik het meeste plezier aan over.” Hoewel zijn voorbereiding vooral in het teken stond van een hinderlijke hamstringblessure, gaat het Holman buiten het voetbal voor de wind. Ruim een jaar woont hij nu in Veenendaal, waar zijn partner een kledingwinkel runt. ,,We hebben een kleintje (Jayda, red.) gekregen en er is een tweede op komst. Ook mijn maatschappelijke carrière is in de lift. Mooier kan het eigenlijk niet.”
 
Kameleon
Als re-integratiespecialist schikt hij zich ook in zijn rol als kameleon. ,,Ik geef leiding aan een team met twaalf verschillende mensen. Iedereen heeft zijn ideeën en meningen, maar ik probeer ze altijd bij elkaar te brengen. Ik vind dat geweldig. Daarom wil ik later ook voetbaltrainer worden. Als je eenmaal begint met voetballen, kan je er geen afstand van doen…”
 
 
Tekst: Jeroen van Barneveld
Fotografie: Dick Gijsbertsen