Wilco den Hartog: clubman in hart en nieren

22 oktober 2015
Hij is geen speler van de statistieken en cijfertjes, maar tweehonderd wedstrijden in het eerste elftal van G.V.V.V. vindt ook Wilco den Hartog (27) een mooie mijlpaal. Zaterdag tegen HSV De Zuidvogels is hij aan de beurt, als de middenvelder mogelijk zijn tweehonderdste wedstrijd speelt in de blauwe tenuekleuren van de club die hem zo lief is. Een openhartig interview met de hoofdrolspeler.
 
Trainer bij de Voetbal Academie, assistent-trainer bij de B1 en natuurlijk het spelen in het eerste elftal. Wilco den Hartog geeft toe dat hij soms erg druk is, naast zijn baan bij Sportservice Veenendaal, maar G.V.V.V. heeft bij de Veenendaler altijd een streepje voor gehad. Niet alleen nu, ook vijf jaar geleden, toen hij na een uitstapje bij Vitesse besloot terug te keren op het oude nest.
 
Wat is dat toch, Den Hartog en G.V.V.V.? Ze lijken inmiddels zo onafscheidelijk van elkaar. ,,G.V.V.V. is toch mijn club, in m’n eigen woonplaats”, zegt de hoofdpersoon daarover. ,,Ik krijg er meteen een enthousiast gevoel bij. Dat gevoel is in die vele jaren gegroeid en kan ik niet echt omschrijven.”
 
Vuurdoop
Het begon allemaal in januari 2008. Den Hartog debuteerde als 19-jarige jongen tegen amateurgrootmacht IJsselmeervogels. Hij kan zijn vuurdoop nog goed herinneren. ,,Ik kwam zo rond de 85ste minuut binnen de lijnen om de pot dicht te houden als defensieve middenvelder. Ik stond tegen Kevin Winter, dus dan ben je automatisch al gemotiveerd om te presteren. Ik weet zelfs nog hoe mijn eerste balcontact was: de pantoffel eronder. De bal ging een meter of twintig de lucht in. Ik had geen last van zenuwen. Nooit eigenlijk. Alleen gezonde spanning.”
 
De vijf minuten die Den Hartog speelde waren uiterst effectief. G.V.V.V. sleepte er een 0-0 gelijkspel uit, toen een prestatie van formaat tegen de recordkampioen uit het zaterdagamateurvoetbal. Het debuut dat trainer Peter Visee Den Hartog schonk was laatstgenoemde niet aan komen waaien. ,,Dat speelde al een paar jaar daarvoor. Ik had toen wel het idee dat het eerste elftal eraan zat te komen. Onze lichting was enorm succesvol. In de jeugd speelden we altijd in de tweede divisie en behoorde ik tot de betere spelers van die lichting. Ik speelde toen al veel wedstrijden in het tweede elftal en bij Jong G.V.V.V. Dan weet je dat een debuut eraan zit te komen. Maar de stap van meetrainen naar meespelen is er ook nog wel ééntje, hoor.”
 
,,De stap van meetrainen naar meespelen is er ook nog wel ééntje, hoor."
 
Vitesse
Den Hartog paste zich snel aan en speelde dat seizoen nog drie wedstrijden in de hoofdklasse. Het seizoen daarop ontpopte hij zich als basisspeler en stond Vitesse op de stoep. De Arnhemmers zagen potentie in de Veenendaler, die twijfelde of hij het oude en vertrouwde moest inruilen voor een onzeker bestaan als profvoetballer. Hij koos voor het laatste, een avontuur zo bleek later, wat niet bij hem paste. ,,Ik heb misschien niet de kwaliteiten voor het profvoetbal. Wellicht wel de voetbalkwaliteiten, maar niet de overige aspecten die er bij komen kijken. Ik maakte de stap naar Vitesse omdat ik het een jaartje wilde proberen, in combinatie met mijn studie. Ik zat in mijn propedeusejaar, dus ik had wat achter de hand. Mocht het niks worden, dan kon ik altijd nog ergens mijn hbo-opleiding weer gaan oppakken. Ik wilde gewoon knallen. Wat is er mooier dan elke dag op het veld te staan? Voor mijn gevoel kon het toen. Ik heb daar nu geen spijt van.”
 
,,Ik kwam er ook achter wat er bij komt kijken”, vervolgt Den Hartog. ,,Ik heb een bepaalde begeleiding nodig. Ik weet van mezelf dat ik niet altijd het onderste uit de kan haal. Ik heb wel iemand nodig die me daarbij helpt. Dat ontbrak bij Vitesse. Het is ook een kwestie van geluk. Mijn beloftentrainer Hans van Arum werd assistent-trainer bij het eerste van Vitesse. Dan krijg je te maken met een nieuwe trainer, de ene keer speelde ik wel, de andere keer niet. Ook andere contractspelers dienden zich aan en ik raakte ook nog eens twee maanden geblesseerd. Het is een hele moeilijke categorie, die jonge-elftallen. Je hebt een soort geldingsdrang nodig, dat je ten koste van alles wil slagen. Ik ben daar te sociaal voor. Ik kan me niet compleet isoleren. Ik wilde ook met me vrienden wat dingen doen, ik wilde ook reizen, ik wilde ook een diploma hebben. Er zijn zo veel dingen waarin ik me wilde ontwikkelen. Dan is het profvoetbal niet zaligmakend voor mij.”
 
,,Ik wilde ook met me vrienden wat dingen doen, ik wilde ook reizen, ik wilde ook een diploma hebben."
 
Beslissingswedstrijd
Den Hartog koos daarop, in 2010, weer voor G.V.V.V. Een veilige thuishaven waar hij ook zijn oude bekenden - Rodny Hofman (van school) en Roy Terschegget (jeugdopleiding) - ontmoette, die na een avontuur bij DOVO en De Graafschap naar de blauwe zijde van sportpark Panhuis vertrokken. Sindsdien is Den Hartog uitgegroeid tot een vaste waarde bij de Veenendaalse topklasser, als één van de weinige jeugdexponenten die G.V.V.V. deze eeuw heeft voortgebracht. Ook toen de grote amateurclubs zich aandienden, bleef hij de club trouw. ,,Ik heb wel een tijd gehad waarin ik twijfelde om bij G.V.V.V. te blijven. Maar toch ben je verknocht aan datgene wat je hebt. Daar hecht ik dan ook veel waarde aan. Ik maak wel eens de vergelijking met de beslissingswedstrijd tegen SV Spakenburg. Dat was het seizoen geweest waarin ik voor SV Spakenburg had kunnen spelen, maar als ik achteraf terugkijk, dan was het toch goed dat ik het besluit heb genomen om lekker bij G.V.V.V. te blijven.”
 
,,Jarenlang heb je bij G.V.V.V. gewerkt aan een prestatie en vervolgens lever je een topprestatie door eigenlijk kampioen te zijn. Die gedachte wilde ik met G.V.V.V. beleven, bij SV Spakenburg had ik dat anders ervaren. Dat je vanuit jeugd van G.V.V.V. doorstroomt naar het eerste elftal en jaren later de beste van de zaterdagamateurs bent. Dat gevoel".
Toch de verliezer na de 2-1 nederlaag? ,,Je kan ook zeggen dat je de winnaar bent. Als ik zie wat wij gepresteerd hebben met dat elftal, in dat seizoen. Ongelooflijk. Natuurlijk voelde het als een groot verlies, maar het heeft ons, en mij persoonlijk, veel opgeleverd. Wie kan zeggen dat je met zo veel jongens met wie je het zo goed kan vinden zo’n wedstrijd hebt gespeeld?”
 
Wilco den Hartog (in het zwart): ,,Dat was het seizoen geweest waarin ik voor SV Spakenburg had kunnen spelen, maar als ik achteraf terugkijk, dan was het toch goed dat ik het besluit heb genomen om lekker bij G.V.V.V. te blijven.”
 
Mooiste moment
De beslissingswedstrijd was een van de weinige dieptepunten die Den Hartog bij de Veenendalers heeft meegemaakt. Het mooiste moment? ,,Moeilijk om te kiezen. Ik heb zo veel mooie dingen meegemaakt. Het zijn ook kleine dingen… maar toch die KNVB-bekerreeks denk ik. Je telkens opladen voor zoiets groots. We speelden tegen Excelsior, die schakelen we uit. We spelen tegen Sparta, die schakelen we uit. En uiteindelijk spelen we tegen AZ. Die serie neemt een hoge plaats in, en daar kijk ik met een heel voldaan gevoel op terug.”
 
Wilco den Hartog, op de huid gezeten door Sparta-speler Iliass Bel Hassani (huidig Heracles Almelo) noemt de bekerreeks in seizoen 2011/12 een van de mooiste momenten uit zijn carrière.
 
Fierheid zal Den Hartog zaterdag hebben, als hij in het bekerduel met HSV De Zuidvogels zijn tweehonderdste wedstrijd in het eerste elftal speelt. ,,Ik ben trots dat ik dit bereikt en opgebouwd hebt. Als ik terugkijk naar die periode, denk ik alleen maar aan mooie momenten. We hebben nog nooit echt degradatievoetbal meegemaakt, dus daar ben ik ook wel blij mee. Het is ook de waan van de week. Ik ben verder niet zo veel bezig met statistieken, maar deze mijlpaal doet wel wat met me. Die heb Ik toch maar mooi bereikt. Er zijn weinig spelers die zover komen, zeker op mijn leeftijd. Er ligt dus nog wat in het verschiet.”
 
Mister G.V.V.V.
Een nieuwe Johan de Man (ruim vierhonderd wedstrijden in G.V.V.V. 1) bijvoorbeeld? ,,De titel van Mister G.V.V.V. of karakter van de club is een mooie om te krijgen. Ik heb nooit aan vierhonderd wedstrijden gedacht. Voor mezelf heb ik de lat altijd op driehonderd wedstrijden gelegd. Dat is mogelijk, in drie jaar tijd (Den Hartog heeft een contract tot medio 2017, red.) kan ik wel aan de honderd wedstrijden komen, mits ik geen blessure oploop. De tijd van Johan de Man was ook heel anders. Zij stopten toen ze ver in de dertig waren, ik denk niet dat ik dat ga halen op dit niveau. Als middenvelder wordt er veel meer van je gevraagd.”
 
,,Ik ben al wel bezig met wat ik ga doen als ik stop. Misschien ga ik tot mijn 32ste door, of tot mijn 35ste. Daarna wil ik andere dingen voor de club doen. Waarom ik er nu al over nadenk? Ik ben altijd wel bezig met de toekomst. Dat zit in me. Ontwikkelen. Dat vind ik ook mooi. Ik ben geen persoon die op bank gaat zitten, niks doen. Ik wil altijd wel iets bereiken.”
 
Tekst: Jeroen van Barneveld
Fotografie: Dick Gijsbertsen