Adnane: ‘Ik ben mijn wilde haren verloren’

9 mei 2017
De omschrijvingen van een gifkikker, een attractie op de linkerflank en een wildebras kleven aan linksback Taoufik Adnane. De Veenendaler, die zaterdag tegen de beloften van eredivisionist Sparta zijn tweehonderdste wedstrijd voor de club speelt, vindt zichzelf rustiger geworden. „Mijn winnaarsmentaliteit ging over het randje.”
 
Ook op 31-jarige leeftijd schuilt de pure winnaar nog altijd in Taoufik Adnane. Zaterdag nog, in de met 3-1 verloren wedstrijd tegen Katwijk, ageerde hij flink tegen de arbitrage na het toekennen van de discutabele 2-0 voor de thuisploeg. Volgens de grensrechter had hij de bal over de eigen doellijn verwerkt na een inzet van spits Marciano Mengerink, maar Adnane was onvermurwbaar over dat vlagsignaal. Het was nooit een doelpunt. ‘Gaan we nog twee kanten op vlaggen’, vroeg hij zich hardop af.
 
Gifkikker
Het tekent Adnane. Trainers zien in hem altijd de gifkikker die een elftal kan opzwepen, in goede, maar juist ook in slechte tijden. Hij balanceert vaak op het randje van het toelaatbare. Soms gaat hij erover. Het is een risico van zijn explosieve spel, dat weleens wild oogt. Maar een circusattractie op de linkerkant, zoals sommige supporters zeggen?  „Volgens mij valt dat nog wel mee. Wel met andere dingen hoor. Op stap bijvoorbeeld”, lacht Adnane.
 
Adnane duelleert in het seizoen van zijn rentree met Katwijker Jeffrey Jongeneelen. Foto: Orange Pictures
 
Later: „Mijn winnaarsmentaliteit ging voorheen over het randje. Ik wilde te graag, ten koste van alles. Ik moet zeggen dat de trainer voor een omslag heeft gezorgd bij Rodny en mij. Achterin moet het eerst goed staan voordat wij aan aanvallen kunnen denken. De verrassing was er misschien ook wel een beetje af. Ja, ik ben wel mijn wilde haren verloren, maar mijn drive zal nooit aangetast worden.”
 
Debuut
Adnane zet zijn eerste voetbalstappen op het veld van G.V.V.V. en verdient in het spoor van zijn oudere broer Moslin een plaats in de jeugdopleidingen van Vitesse en NEC. Pas na omzwervingen bij DOVO, FC Lienden en RKTVC maakt hij op 21-jarige leeftijd zijn debuut in de hoofdmacht. Het is in eigen huis, in de hoofdklasse, tegen Nunspeet, onder coach Peter Visee. Een invalbeurt van ruim twintig minuten. Adnane weet er niets meer van. Het basisdebuut tegen grootmacht IJsselmeervogels, een paar maanden later, kan hij wel goed voor de geest halen.
 
„Er waren sowieso wat mutaties in het elftal en ik had een goede trainingsweek achter de rug, maar had niet echt het gevoel dat ik speeltijd zou krijgen. Toen ik de besprekingsruimte binnen kwam, zag ik mijn naam bij de rechtshalf staan. Daar stond ik wel even van te kijken”, bekent hij. „Ik had er nog nooit gespeeld. Peter nam mij nog apart en zei: jij bent een gifkikker, bijt je vast in hem en laat hem niet meer los. Volgens mij deed ik dat naar behoren.”
 
Kenmerkende pose: Adnane gooit zich met ziel en zaligheid in het duel met Martin van Eeuwwijk, tijdens de wedstrijd tegen Rijnsburgse Boys om het laatste ticket voor de nieuwe Tweede Divisie. Foto: Orange Pictures
 
Hereniging met broer Moslin
Na dat seizoen pakt hij zijn biezen. „Ik wilde graag nog een jaartje met mijn broer spelen. Ik zat net tegen de basiself aan te hikken, maar wilde op een gegeven moment meer aan spelen toekomen. Johan de Man belde op, of ik naar WAVV wilde komen. Toen een zondagtweedeklasser. Ik kon ook wel naar andere clubs, maar dat ik met mijn broer in Wageningen samen kon spelen, gaf de doorslag.”
 
Het blijft niet alleen bij de overstap naar WAVV. Liefst negen clubs prijken op zijn cv. Adnane bestrijdt de gedachte dat hij een voetbalnomade is. „Bij elke club waar ik gespeeld heb, kan ik de kantine binnenlopen en als laatste het licht uit doen. Ik ben alleen bij FC Lienden minder leuk weggegaan. Waarom zo veel clubs? Dat had te maken met mijn werk, maar ook te maken met de andere clubs, die een verbeterd contract hadden klaarliggen.” Hij speelt sinds 2011 onafgebroken voor zijn oude liefde. Ook geen vanzelfsprekendheid.
 
'Wat gaan we doen?'
„Ik ben ieder seizoen wel benaderd door clubs. Dan vraag ik aan teamgenoten: wat gaan we doen? Na het seizoen van de beslissingswedstrijd in Volendam wilde Spakenburg Wilco, Roy en mij overnemen. Het was al in oktober, bizar vroeg. Roy is mijn maatje, we hebben twee jaar op dezelfde middelbare school gezeten en kunnen elkaar blindelings vinden. Eén blik is voldoende voor ons. Bij G.V.V.V. hadden we het goed, we wonen hier en voetballen op het hoogste niveau. Het was prima. We hebben daarom vriendelijk bedankt.”
 
Taoufik Adnane (l) en Roy Terschegget hurkend op de teamfoto van de E1 uit het seizoen 1995/96.
 
Gruwelijk gevoetbald
Op een strand in Marbella haalt hij tijdens uitjes herinneringen op met zijn voetbalmaten. Het besef dat G.V.V.V. jarenlang in de top meespeelt, daalt dan neer. „Eigenlijk hebben we voor onze doen gruwelijk gevoetbald. En hebben we met het bekeravontuur – mijn absolute hoogtepunt - de club op de kaart gezet. Een klant die ik destijds voor mijn werk bezocht, wist opeens wat G.V.V.V. was en waar het lag. Dat zegt wel wat. Het ontvangst op Panhuis was daarna ook fantastisch.”
 
Maar: „Er was ook een absoluut dieptepunt: het wegvallen van Joey Snijders. Dat heeft ons, inclusief trainer Erik Assink, veel gedaan. Ik hoop dat zijn kwaliteit van leven de komende tijd verbetert. Ik heb nog nooit met zo’n goede linksbuiten gespeeld, dat meen ik echt. Een pure linksbuiten, die doelpunten maakte en altijd belangrijk was.”
 
„Ik heb nog nooit met zo’n goede linksbuiten gespeeld, dat meen ik echt." Foto: Dick Gijsbertsen
 
Laatste twee jaar
Zijn tweehonderdste wedstrijd voor de club, zaterdag tegen Jong Sparta, noemt hij ‘mooi’. De 300 zal hij niet halen. Adnane, 31 jaar, verlengde in oktober zijn contract met twee jaar, maar daar zal het wel bij blijven. „Dat zijn mijn laatste twee jaar bij de club. Het is een zekerheid dat ik na mijn spelersloopbaan actief blijf, want ik wil wat betekenen voor de club. Of dat als trainer, als supporter of wat dan ook is, weet ik nog niet. Nu, als een van de oudere spelers, hoop ik de jongere jongens op weg te helpen. Daarna zien we wel.”
 
Tekst: GVVV.nl/Jeroen van Barneveld