Simon Brouwer een volhouder

24 december 2016

Ondanks alle ellende nog altijd strijdbaar

Simon Brouwer (32) kampt voor het tweede seizoen op rij met een ernstige knieblessure. Toch zit hij niet bij de pakken neer. Hij wil graag in de tweede divisie voetballen.
 

VEENENDAAL - Het is 26 juli 2016 als G.V.V.V. op De Putter Eng in Putten in de voorbereiding op het nieuwe seizoen een oefenwedstrijd tegen SDC Putten speelt. Een paar minuten voordat scheidsrechter Keijl voor rust fluit, slaat het noodlot voor Simon Brouwer (32) toe.

In een ogenschijnlijk onschuldig duel gaat de middenvelder van G.V.V.V. naar het gras en blijft liggen. 'Het zal toch niet', schiet er door het hoofd van Brouwer. Maar het scheurende geluid in de knie is herkenbaar, de pijnscheut die volgt, maakt aan alle illusies een einde en roept herinneringen op aan eerdere ervaringen.

"Ik wist meteen dat het fout zat. Het was allemaal zo herkenbaar", zegt Brouwer bijna vijf maanden later. "Ik baalde wel zo, was weer honderd procent fit na de vorige knieblessure en ik stond te trappelen om aan het eerste seizoen in de tweede divisie te beginnen. Alleen in de slotfase van vorig seizoen in de topklasse had ik een paar wedstrijden gespeeld. Daarvoor was ik bijna het hele vorige voetbaljaar uitgeschakeld. Ook vanwege gescheurde kniebanden."

Ontgoocheld, boos en teleurgesteld gooide Brouwer zijn voetbalschoenen in Putten in een prullenmand. "Goed, ze waren toch al oud, maar ik was er klaar mee en wilde niet meer voetballen. Ik had het echt helemaal gehad. Wist dat er weer een lange revalidatie op mij af kwam en zag daar tegen op. Ik ben gymleraar en zo'n blessure geeft ook beperkingen op het werk."

Na zijn tweede kruisbandblessure vormt het zadel van de hometrainer voor Simon Brouwer, werkend aan zijn herstel, een vertrouwde zitplek. Foto: Herman Stöver.

Wat dat betreft, heeft Brouwer het getroffen op het Oosterlicht College in Nieuwegein. "Ik hoefde pas na de kerstvakantie weer les te geven. Tot die tijd neemt een stagiair dat onder mijn leiding over. Op die manier hebben we het leuk opgelost."

Brouwer is in oktober geopereerd en teruggekomen op zijn eerste impuls om er de brui aan te geven. "Ach, het was een eerste reactie. Ik was teleurgesteld, maar ik ga echt weer voetballen. Waar en wanneer hangt van mijn fitheid af. Ik heb met G.V.V.V. afgesproken dat we daar pas een beslissing over nemen, wanneer ik denk dat ik inzetbaar ben. Daar komt deze competitie niet veel meer van. Een beetje vergelijkbaar met vorig seizoen."

Toen dacht Brouwer nog aan een snelle comeback, nadat hij in september 2015 op de training aan een knie geblesseerd raakte na een duel met Rob van Eem. Door middel van een shockwavetherapie moest de ingescheurde binnenband snel genezen. Het bleek een ijdele droom, want het duurde tot half maart 2016 voordat Brouwer via een invalbeurt van vijf minuten zijn rentree maakte in de met 2-0 gewonnen wedstrijd tegen Spakenburg.

Op 2 april heroverde hij tegen Capelle (3-0 winst) een basisplek en scoorde in de 63ste minuut zijn eerste treffer van de competitie. Maar zijn finest hour, ondanks alle malheur, beleefde Brouwer in het allesbeslissende duel om promotie naar de tweede divisie met Rijnsburgse Boys.

Door zijn twee doelpunten won G.V.V.V. met 2-1 en bewees Brouwer zijn waarde voor het team. "Die wedstrijd maakte een totaal verloren seizoen voor mij toch nog goed. De promotie voelde als een kampioenschap. Het was het summum van genot, kan het niet anders verwoorden. Alles kwam er bij me uit. Ik had zolang gerevalideerd en het betaalde zich uit in een prijs. Dat gaf me zo'n kick. Dat gevoel wil ik graag nog een keer in de tweede divisie meemaken."

Of dat lukt hangt opnieuw van zijn revalidatie af. Brouwer gaat er nog een keer helemaal voor. Dat is hem wel toevertrouwd.

Achter op de scooter naar bekerfinale met G.V.V.V. 2
 

In zijn eerste jaar bij G.V.V.V. speelde Simon Brouwer hoofdzakelijk wedstrijden in het tweede team van de Veenendalers. Met dat team belandde hij in het voorjaar van 2008 in de landelijke bekerfinale voor reserveteams.

"Die werd op een doordeweekse avond bij Legmeervogels in Uithoorn gespeeld. We moesten tegen AFC 2. Ik studeerde in Amsterdam en ging per openbaar vervoer naar Uithoorn. Maar er was een ongeluk gebeurd en de bus kwam in een file terecht. De chauffeur kreeg opdracht terug te keren. Bij een rotonde ben ik uitgestapt. Was het nog zes kilometer naar Uithoorn."

Brouwer wilde gaan lopen, maar was dan nooit op tijd gekomen. "Toen heb ik een jongen op een scooter aangehouden en hem tien euro geboden om me naar het voetbalveld te brengen. In een razende vaart deed hij dat. Hard ging dat. Ik zat met dichte ogen en zweet in de bilnaad achterop. Maar ik was nog net op tijd voor de wedstrijd. Die wonnen we ook nog. Mijn eerste prijs met G.V.V.V. Later hebben we er nog hartelijk om gelachen."

Door: Eit Hendriks