De Leeuw na mijlpaal: ‘Ik zit hier goed’

16 december 2017
Danny de Leeuw speelde tegen HHC Hardenberg zijn honderdste wedstrijd in het blauwe shirt. ‘Soms word je het weleens zat als je een paar jaar bij dezelfde club speelt en ben je toe aan een nieuwe club. Maar ik zit hier goed.’
 
Danny de Leeuw maakt een optelsommetje, een simpel optelsommetje. Van de hoogst spelende club in de regio, een leuk team, de publieke belangstelling bij thuiswedstrijden, een warme club die niet ver van zijn huis in Utrecht gelegen is. Het zijn voor de middenvelder de ingrediënten van een gelukkig huwelijk tussen hem en G.V.V.V.
 
Waardering
‘Dan gaat de tijd snel, hè’, zegt De Leeuw. ‘Voor je het doorhebt, speel je 100 wedstrijden. Soms word je het weleens zat als je een paar jaar bij dezelfde club speelt en ben je toe aan een nieuwe club. Maar ik zit hier goed. Dit jubileum is een mooie waardering.’
 
Danny de Leeuw onderneemt zijn karakteristieke rush, hier in het duel met Jong Vitesse op 24 september 2016.
 
G.V.V.V. kwam De Leeuw in 2014 op het spoor, toen in dienst van het inmiddels ter ziele gegane Haaglandia, uitkomend in de zondagafdeling van de topklasse. ‘Ik had daarvoor geen band met G.V.V.V., het was niet direct een club waar ik altijd heb willen spelen. Maar toen ik contact kreeg met G.V.V.V., ben ik meer gaan verdiepen in de club en ontdekte ik dat het een mooie vereniging was. Meerdere clubs hadden belangstelling getoond, maar ik zag een stap naar het zaterdagvoetbal wel zitten. Ik had volgens mij best wel snel ja gezegd.’
 
Van de derde klasse naar de topklasse
De Leeuw zette daarmee een kroon op zijn opmars van de kelder naar de top van het amateurvoetbal. Acht jaar geleden droeg hij het shirt van derdeklasser DHSC. ‘Ik speelde met allemaal vrienden, die ook aardig tegen een bal konden trappen. Ik was linksback of stond centraal achterin, terwijl ik daarvoor altijd middenvelder was. We hadden op een gegeven moment zo veel aanvallend ingestelde spelers in de selectie, dat ik bijna noodgedwongen achterin kwam te spelen. Ik was wel de nummer 4, de inschuivende verdediger.’
 
De Leeuw in het shirt van Haaglandia.
 
Na een ‘mooie tijd’ van drie jaar bij Haaglandia waagde De Leeuw de overstap naar Veenendaal, juist in het seizoen na de misgelopen titel bij de zaterdagamateurs. G.V.V.V. werd geroemd vanwege het mooie aanvalsspel. ‘Het was een team dat lang bij elkaar was en waar je moeilijk tussen zou komen, zo werd er gezegd. Ik heb nooit getwijfeld aan mezelf, ik kwam om te spelen.’
 
Slagingsdrang
‘Onder Erik Assink was dat in het begin lastig, ik was geen vaste waarde. Soms speelde ik een reeks goede wedstrijden, maar kwam ik toch niet aan bod. Ik voelde dat er kansen kwamen. Toen de technische commissie met een aanbod kwam, heb ik ja gezegd. Ik wilde ook bij G.V.V.V. slagen.’
 
Hij kreeg zijn gelijk. Het seizoen daarop werd De Leeuw uitgeroepen tot de beste speler van 2015/2016. Zijn loopstijl doet denken aan Willem van Hanegem, rechtop lopend, met de sokken net over de enkels. Zijn loopvermogen is zijn kracht. ‘Ik vind het lekker om als middenvelder achter een linksbuiten te spelen en vandaaruit eroverheen te gaan om gevaar te stichten.’
 
De Leeuw laat een voorzet los, Ismail Çelen hijgt in zijn nek.
 
Hoogtepunt: Finalewedstrijd Rijnsburgse Boys
Een hoogtepunt in de 100 wedstrijden? ‘Er is niet één groot hoogtepunt te noemen, maar de finalewedstrijd tegen Rijnsburgse Boys was een mooi duel die ergens om ging. We hebben een goede wedstrijd neergezet, met veel publiek. Ik trok me op aan de grote druk die er op die wedstrijd stond. Daar speel je voor als voetballer. De afloop was natuurlijk fantastisch.’
 
De 28-jarige Utrechter beschikt over een doorlopend contract tot 2019. Daarna ziet hij wel. ‘Je moet het per seizoen bekijken, maar ik heb de intentie om langer te blijven. Als ik maar blijf spelen, anders houdt het op. Maar dat geldt voor iedere voetballer, denk ik.’
 
 
Tekst: GVVV.nl/Jeroen van Barneveld
Foto’s: GVVV.nl/Dick Gijsbertsen en Orange Pictures