Op pad in Marbella: einde oefening

8 januari 2018

In het kielzog van de hoofdmacht heeft redacteur Bas van Capelleveen samen met Bram Dekker de tenten opgeslagen in Marbella voor een vierdaags trainingskamp. Van Capelleveen en Dekker werden als deelnemers van de doelpuntenactie in december uitgeloot voor de trip onder de Spaanse zon. Van Capelleveen schrijft iedere dag een blog over de verrichtingen aan de Costa del Sol. Vandaag de laatste aflevering: einde oefening.

 

Zoals reeds gememoreerd lag uw verslaggever in de nacht van zaterdag op zondag redelijk op tijd in zijn bedje, maar dat gold niet voor een flink aantal nachtbrakers. Want bij het ontbijt, dat een uur en een kwartier naar achteren was verschoven t.o.v. van de reguliere 09.00 uur, hoorde ik bedtijden voorbij komen die varieerden van half drie tot zeven uur. Dus voor diverse deelnemers aan dit trainingskamp een zeer kort nachtrustje.

 
Niettemin ontbrak er niemand aan de weer zeer uitgebreide ochtenddis in het Hotel El Fuerte. Sommige wel een gezicht als een oorwurm, en anderen hielden zelfs de zonnebril op om maar niet teveel op een zombie te lijken. 
 
Na nog een uurtje langzaam op gang komen was het tijd om uit te checken en de bagage op te slaan in de daarvoor bestemde ruimte. Enige paniek ontstond nog wel toen bleek dat Mourad Marbouh’s paspoort niet meer bij de balie aanwezig was. Maar na enig recherchewerk werd duidelijk dat Jelmer Nijburg, die zijn kamergenoot was, Mourad’s paspoort in zijn bezit had, en dat zijn eigen reisdocument nog bij de administratie lag. Tip! Altijd kijken of je je eigen paspoort wel hebt.
 
 
Footgolf
Om twaalf uur reed de touringcar voor om de gaan voet golfen bij Footgolf Marbella op een klein half uurtje rijden vanaf de tijdelijke thuisbasis. Op de fraai gelegen en aangelegde golfbaan, waar op de dezelfde banen ook het reguliere golfspelletje kan worden gespeeld, werden zes teams gevormd. Vijf daarvan bestonden uit de selectie, die ook bij het beachvolley streden om de prijzen, en waarbij een team versterking kreeg van Dennis van Meegdenburg, wat achteraf een zeer goede keuze bleek. Het zesde team werd gevormd door vier leden van de staf, en die kregen aanvulling van uw scribent, die met zijn 66 jaar veruit de oudste deelnemer was.
 
De wedstrijd besloeg negen holes, en net zoals dat ook bij het echte golf gaat is het dan de bedoeling om in zo min mogelijke, in dit geval trappen, de voetbal in de qua grote aangepaste hole te schieten. Afstanden van tussen de 50 en 80 meter moesten worden overbrugd op heuvelachtig terrein met zandbunkers, slootjes, vijvers en bomen als obstakels. Dan zou je zeggen dat een hole in one uitzonderlijk zou zijn. Maar G.V.V.V. logenstrafte die kansberekening volledig, want aan het einde van de rit stonden er maar liefst drie op de scorekaarten. Taoufik Adnane, Soufiane Laghmouchi en de ‘oude meester’ zelf, Dennis van Meegdenburg, gaven blijk van een traptechniek van grote klasse. 
 
Voor ‘Opa’ werd het zelfs nog mooier toen bleek dat hij met een totaal van 27 trappen (gemiddeld dus slecht drie per baan!!!) het baanrecord had geëvenaard en ook overall winnaar was de circa dertig deelnemers. 
 
Opa heeft het nog niet verleerd
Om de prestatie van Dennis van Meegdenburg even in perspectief te plaatsen. Uw schrijver had meer dan het dubbele nodig, om precies te zijn 56 trappen, om de negen te holes te slechten en veroverde daarmee de poedelprijs. Nu kwam daar ook wel een beetje oude hoogmoed bij. Want op de eerste baan was de mogelijkheid om in vier pogingen de bal in gaatje te krijgen. Op dertig centimeter van het doel riep ik naar mijn teamgenoten: “Let op mannen, nu krijgen jullie galery play te zien”. Het subtiel bedoelde hakje was veel te hard en te onnauwkeurig, waardoor er uiteindelijk negen pogingen op het scoresheet kwamen te staan. Zo blijkt ook maar weer dat het spreekwoord, hoogmoed komt voor de val, nog steeds opgeld doet. 
 
Opvallend is ook nog te vermelden dat Jan Diepeveen met een rood-wit geblokte bal veel beter scoorde dan met de door hem gekozen blauwe bal, die na lopen van een aantal holes spoorloos verdween in de rietkragen van een vijver. En dat deed de assistent-trainer ook nog eens op kousenvoeten, want zijn voetbalschoenen veroorzaakten volgens een begeleider te veel schade aan de greens. Dat alles leverde een mopperende Diepeveen op, maar dat haalde daarmee wel het beste in hem boven. Winnaar van de stafgroep werd keeperstrainer Danny Lücke, die ook gezegend is met een zeer goede traptechniek. Een paar pechmomentjes zorgde ervoor dat hij zijn gemiddelde van drie net niet kon handhaven en uiteindelijk 30 pogingen nodig had. Al met al was dit alweer een zeer leuk, en tevens laatste onderdeel, van het programma.
 
 
Terug in Marbella werd de galgenlunch om circa 15.00 geserveerd in de ondertussen als bijna eigen huis voelende loungebar Hestia. Ook deze was weer zeer uitgebreid en volledig met de vertrouwde bediening van het overvriendelijke en behulpzame personeel. Daarna kon een ieder nog zijn gang gaan, voordat om 17.30 uur de busreis naar het vliegveld van Malaga zou gaan beginnen. Een flink deel van de nachtbrakers besteedde die tijd door in de vergader- c.q. materiaalzaal nog even een uiltje te knappen, waarvoor zelfs stoelbedekkingen van de ligstoelen bij het zwembad werden geconfisqueerd om nog maar even makkelijk te kunnen liggen. 
 
Met iedereen op tijd en uitgeslapen? bij de bus verliep de reis naar Malaga voorspoedig en ook het inchecken ging redelijk vlot. Om 20.00 uur zou vlucht HV5026 naar Rotterdam vertrekken, maar door drukte van de timeslots in het Europese luchtruim kon pas een halfuurtje later worden opgestegen. Tegen 23.00 uur landen we weer heelhuids op koude Hollandse bodem, waar een temperatuurverschil van een graadje vijftien moest worden overbrugd en iedereens zijns weegs ging naar eigen huis en haard.
 
Pluim voor de organisatoren
Terugkijkend kan uw uitgelote gast en verslaggever alleen maar concluderen, en ik denk dat ik namens bijna iedere deelnemer dat mag doen, dat dit trainingskamp een geweldige happening was zonder enige wanklank. Perfect georganiseerd mede door de het zeer gevarieerde programma en de natuurlijke groepsdiscipline. Daarin liet G.V.V.V. zien dat, allen voor één, en één voor allen, geen loze kreet is maar echt waargemaakt kan worden.
 
Speciale pluim op de hoed verdienen daarom dan ook Hestia Trainingskampen, maar zeker ook teammanager Bart Broeder en materiaalman Jan Nagel die achter de schermen bergen werk hebben verzet om alles op rolletjes te laten verlopen.
 
Deel 1 van Op pad in Marbella.
Deel 2 van Op pad in Marbella.
Deel 3 van Op pad in Marbella.