Wouter Bonke: wereldgozer en degelijke kracht

25 mei 2018
Wouter Bonke neemt zaterdag tegen VVSB na zeven seizoenen in de hoofdmacht afscheid van G.V.V.V. De Utrechter wordt geroemd vanwege zijn degelijkheid als voetballer en sympathieke uitstraling als mens. Drie teamgenoten verhalen over Bonke.
 
Bart Hulsbos – vormde vier seizoenen lang een vast verdedigingskoppel met Bonke
‘Ja, ik denk dat we zeven jaar samen hebben gespeeld. Het is altijd jammer dat we afscheid moeten nemen van een collega.  Voor de persoon en de speler vind ik het jammer, absoluut.’
 
‘Ik dacht terug aan het moment dat hij hier kwam. In eerste instantie leek hij buiten de boot te vallen, maar toen scheurde Roy Terschegget zijn kruisband af en viel diens plek open op het middenveld. Wouter maakte daarop zijn opwachting in het elftal, en daarna is hij eigenlijk niet meer weggeweest. Zijn kracht is zijn degelijkheid, hij is zo stabiel. Hij maakte nauwelijks foutjes. We hebben een goede vier jaar een koppel gevormd in de achterhoede en ik denk dat we zo de boeken in gaan bij de club.’
 
Uit het archief: een toen nog kale Bart Hulsbos klimt samen met Bonke in het duel met HHC'er Martijn Berger.
 
‘Over het algemeen verliep onze samenwerking heel soepel. Wouter was beter aan de bal en kon slim positie kiezen, terwijl ik me meer focuste op de mandekking. Het was een goede wisselwerking. Wouter staat inderdaad vaak in de schaduw, dat maakt hem een ideale jongen voor de trainer en ook voor in de kleedkamer. Hij deed altijd zijn ding en liep er nooit de kantjes vanaf. Kijk naar de laatste jaren, toen hij zijn basisplaats verloor. Hij liet zijn kop niet hangen en bleef altijd trainen. Dat typeert de persoon.’
 
Johan Jansen – Is zeven jaar zijn buurman in de kleedkamer
‘We zijn samen naar G.V.V.V gekomen en zitten al die tijd naast elkaar in de kleedkamer. Je deelt alles met elkaar. Ik kan het heel goed met hem vinden, hij is een goede maat van me geworden. Hij was laatst op mijn verjaardag, hij was de eerste die wist dat mijn vrouw in verwachting was. Ik heb niet met veel jongens een hechte band, maar met hem wel.’
 
‘Hij is een rustig persoon, ik wat drukker. Hij is een wereldvent. Zoiets groeit in de loop der jaren, dat is moeilijk te verklaren. Hij biedt een luisterend oor, is oprecht geïnteresseerd in andere mensen. Meelevend. Je kan je verhaal bij hem kwijt en hij adviseerde me dan ook hoe ik met bepaalde situaties om moest gaan.’
 
‘Vlak voor een wedstrijd tikte hij drie keer op mijn bovenbeen: Johan, doe je best hè. Daarna deed ik het terug. Het is uitgegroeid tot een ritueel. Zal zaterdag vast en zeker ook gebeuren. We doen het al vier seizoenen lang.’
 
Doelman Johan Jansen kijkt toe hoe Wouter Bonke Kozakken Boys-speler Arif Irilmazbilek van de bal zet.
 
‘Wat zijn kracht is als voetballer? Simpel, eenvoudig spelen, zuinig zijn met de bal. Voor mij als keeper was hij goed te bereiken. Hij was kritisch op medespelers als het nodig was, hij hield niemand de hand boven het hoofd.’
 
‘Niemand sprak over Wouter vlak na de beslissingswedstrijd tegen Spakenburg, niet positief, maar ook niet negatief. Daarna hoorde je positievere geluiden. Als verdediger is dat zo belangrijk. Hij heeft veel voor G.V.V.V. betekend. Ik ga hem missen, dat meen ik echt.’
 
Martin van Eck – Zit vier keer in de week met Bonke in de auto
‘Hij is mijn maatje in de auto, dan bouw je toch een band op samen. Met Daan van der Valk en Koen Oost reisde ik in mijn eerste jaren bij G.V.V.V. met de trein naar Veenendaal. Later, toen ik de auto kreeg, trok ik met hem op. Ik zette de auto neer bij Kampong, op een carpoolplaats, en vanuit daar reden we via Bunnik naar de club. We woonden in andere wijken in Utrecht.’
 
‘Ik kon het altijd goed met hem vinden en had aan één blik met hem voldoende. We waren geen dikke vrienden, maar zaten wel altijd op één lijn, ook buiten het veld. We hielden van het studentenleven en een biertje na afloop. Hij was altijd aanwezig.’
 
‘Ja, we hebben veel met elkaar gedeeld in de auto. Het ging vrij natuurlijk, op het laatst deel je ook persoonlijke zaken met elkaar. Op de terugweg bespreken we de wedstrijd of de training, met de radio op de achtergrond. We praten ook over zaken buiten het veld.’
 
Reisgenoten Martin van Eck (m) en Wouter Bonke (r), samen met Wilco den Hartog (l).
 
‘Bij aankomst van een speler weet je nooit precies wat voor type de speler is. Maar in het eerste jaar was hij zo sterk, en het maakte niet uit waar hij speelde, rechtsback, controleur, centraal achterin. Hij is allround, dat is zijn kracht. Hij kan zich concentreren op een positie en daar volop in bijten. Misschien was zijn eerste seizoen direct de beste, als vervanger van Roy Terschegget als controlerende middenvelder.’
 
‘In het veld hadden we niet echt een band, daarvoor speelde ik als rechtsbuiten te ver van hem vandaan. Voor een verdediger is hij klein van stuk, maar hij won toch veel kopduels. Dat maakte hem degelijk. Hij kon zich makkelijk aanpassen en zonderde zich niet af van de groep.’
 
‘De uitjes waren leuk. Een mooie anekdote: we hadden een pittig trainingskamp achter de rug. De nodige dranken waren al voorbij gekomen. Op het einde zat iedereen erdoorheen, en ik had nog een potje visolie bij me, voor extra vitaminen. Ik zei tegen hem: dit moet je nemen, dan ben je zo het mannetje. Hij nam er één, en toen zag ik hem helemaal nekken. Het was gelijk gedaan. Ik herinner hem daar nog weleens aan, in de auto.’
 
Tekst: GVVV.nl/Jeroen van Barneveld
Foto's: Orange Pictures