Afscheid met een grote lach en kleine traan

27 mei 2019

Het zal geen enkele echte G.V.V.V.-er zijn ontgaan dat er afgelopen zaterdag een afscheidsavond plaatsvond van zes club coryfeeën t.w. drie spelers en drie stafleden, met in hun kielzog vijf andere selectiespelers die onze mooie blauwe club voor een kortere periode dienden.
De 25ste mei 2019 zal dan ook als zeer gedenkwaardig en historisch in de clubgeschiedenis worden bijgeschreven. Want na de bizar sensationele 6-5 winst op Rijnsburgse Boys verzamelden zich een uurtje later een groot aantal trouwe clubaanhangers in de kantine voor het begin van dit afscheid.


Rob de Boer, van de afdeling Voetbal Technische Zaken, opende om ca. 18.15 uur dit afscheidsbal. Daarin werden eerst Mo Bendadi, Guido Janssen, Bart van de Beek, Robin Segers en Sherwin Grot naar voren geroepen, daarna kort onder de loep genomen en bedankt voor hun verdiensten voor de G.V.V.V. Wat werd uitgedrukt in de vorm van de overhandiging van een mooie ruiker vergezeld door een G.V.V.V. sjaal door vice-voorzitter Loek Budding.
Opvallend daarbij was dat Rob memoreerde dat Sherwin Grot er als enige speler van G.V.V.V. in was geslaagd een eigen fanclub te mobiliseren. Die zongen dan ook, gekleed in speciale shirtjes, luidkeels mee toen een filmpje voorbij kwam op het projectiescherm met Sherwin’s laatste en zeer fraaie doelpunt tegen Barendrecht, voor de Blauwen.

Daarna sprak De Boer de huidige en afscheidnemende stafleden Jan Diepeveen, Jan Nagel, en voormalig verzorger van het eerste elftal Arend Buitenhuis, individueel toe. Alles bij elkaar opgeteld kwam daar maar liefst 110 jaar G.V.V.V. lidmaatschap voorbij, waarbij Buitenhuis met 55 jaar de helft voor zijn rekening nam. Korte karakterschetsen en het opsommen van b.v. 1550 trainingsavonden van Jan Nagel, en 1250 voor Jan Diepveen, completeerde het geheel, waarna ook deze drie heren door Loek Budding werden voorzien van de uiteraard blauw-wit gekleurde bloemen en de G.V.V.V. das.



Eenzelfde tafereel speelde zich enkele minuten later af toen één voor één Roy Terschegget, Bart Hulsbos en Simon Brouwer richting microfoon werden geroepen. Ook hier een korte omschrijving wat deze drie klasbakken van voetballers voor de club hadden betekend. Roy de Pirlo van het zaterdagvoetbal, Bart de ultieme kopbalspecialist en schrik voor iedere aanvaller, en Simon de nooit aflatende op doelpunten jagende kilometervreter.
Hierna volgden cijfers waar heel weinig Tweede Divisie spelers op kunnen bogen. Terschegget 285, Brouwer 280 en Hulsbos 261 droegen het blauw-witte tenue, respectievelijk in 9, 12 en 9 seizoenen. Natuurlijk ontbraken hier ook niet de boeketten en nekwarmhouders.
Roy Terschegget raakte daarbij overmand door emoties en liet z’n tranen de vrije loop. Iets wat zeer begrijpelijk was en wat alleen zijn clubliefde nog maar eens extra onderstreepte.
Hetzelfde was gebeurt zo vertelde De Boer, toen Roy bekend maakte dat hij niet ging verlengen bij G.V.V.V. wat voorheen een automatische was. “Roy ook volgend seizoen? Ja, doe maar”.
Dit keer dus niet, en toen waren ze elkaar samen jankend in de armen gevallen.



Nadat de tranen gedroogd waren mocht ondergetekende namens het algemeen bestuur, businessclub Vallei en Rijn, supportersclub De Blauwe en het webredactieteam het woord nemen. Want in onderling overleg was er in de afgelopen weken besloten dat aan het afscheid van deze op en top clubmannen extra cachet moest worden gegeven. Het idee van uw schrijver, om een blauwe iconen wand te gaan maken, werd club breed omarmd en tot uitvoering gebracht. Met behulp van Marco Dekker van Deko-Sign, sponsor en clubman pur sang, werden foto’s uitgezocht, voorzien van alle statistiek van de zes afscheid nemers, wat daarna werd afgedrukt op een ruim A4-formaat plexiglas. Dit alles werd afgelopen vrijdagmiddag aangebracht op een mooie blauwe achterwand met daarboven de tekst: Blauwe Iconen

Uiteraard afgedekt met een doek voor de goegemeente die zaterdagmorgen en middag de kantine nog bezochten. Aan mij was de eer om deze 6 coryfeeën naar de afgedekte wand te dirigeren zodat zij in gezamenlijkheid deze wand mochten gaan onthullen.
Dat alles slaagde voortreffelijk en de oooh’s en aaah’s van zowel de ‘lijdende voorwerpen’ als die van veel aanwezigen waren niet van de lucht. Binnen de kortste keren stonden er al veel  mensen klaar om met hun mobiele telefoon een plaatje te schieten. Missie geslaagd, zo mag de conclusie ongetwijfeld luiden en dat werd later op de avond door velen aanwezigen bevestigd.



Na de overhandiging van de replica’s van de op de wand getoonde foto met bijbehorende statistiek aan de Blauwe Iconen zelf, pakte Roy Terschegget nog even het spreekijzer. Opnieuw kwam er uit zijn ooghoek een traantje biggelen en met geëmotioneerde stem bedankte hij als aanvoerder, mede namens de overige afscheidnemende heren, alle aanwezigen voor hun steun en toeverlaat tijdens hun G.V.V.V. periode.
Daarna konden er nog handjes worden geschud, schouderklopjes gegeven of flink geknuffeld worden met de supporters. Die gingen hun feestje nog even voorzetten in het clubhuis.
De A-selectie en staf gingen zo tegen 19.30 uur met partners, familie naar het businesshome om in intiem petit comité alle mooie en opvallende momenten uit de loopbaan bij G.V.V.V. van de afscheid nemende clubmannen op verschillende wijze de revue te laten passeren.
  
U heeft ongetwijfeld gezien dat er nog vele vlakken vrij zijn op de blauwe wand. Die zullen in de toekomst worden gevuld door spelers die bij het afscheid nemen meer dan 250 wedstrijden voor ons vlaggenschip hebben gespeeld, of 10 jaar of meer zijn verbonden aan de staf. Dit is het criterium wat aan de Blauwe Iconen wand is verbonden.
Van de huidige nog steeds actieve blauwe generatie komen Wilco den Hartog, Taoufik Adane en Johan Jansen daarvoor t.z.t. in aanmerking wat allen zijn die grens al ruimschoots gepasseerd. Rodny Hofman staat met nog drie duels te gaan op de drempel.
We zullen in de toekomst ook nog eens gaan uitvogelen welke iconen uit het verleden, die aan die criteria voldoen, daar een plaatsje op verdienen. Zeker is dan Gerard, Jan en Piet van de Bovenkamp, Gerard van de Pavert, Johan de Man en Martien Terschegget als voormalig spelers zo’n ereplaats meer dan waardig zijn. En Arie Schans als coach.
Wanneer en hoe we dat gaan invullen zal de toekomst uitwijzen, maar we zullen daar zeker aan alle G.V.V.V.-ers vragen om ons daarin met raad en daad in bij te staan.



Tijdens de besloten bijeenkomst was het eerst weer Rob de Boer die nu wat uitgebreider stil stond bij de loopbanen van de vertrekkers. Leuke anekdotes kwamen boven water.
De Boer kende ondertussen alle filialen van het Kruitvat in de plaatsen waar zich de tegenstanders van G.V.V.V. bevinden. Want Sherwin Grot vergat nog wel eens zijn contactlenzen mee te nemen en als dat weer eens het geval was werd aan Rob gevraagd of hij die op korte termijn kon gaan halen, want zonder zag Grot geen bal. Als aandenken kreeg Sherwin van Rob daarom een pakje van 10 lenzen van min-2.
Het altijd aanwezige fanatisme van Simon Brouwer kwam tot uiting toen hij aan het begin van zijn loopbaan met G.V.V.V. 2 de districtsbekerfinale moest spelen tegen AFC 2 op het neutrale terrein van Legmeervogels in Uithoorn. Simon studeerde toen in Utrecht en zou op eigen gelegenheid met de trein naar Uithoorn reizen en vandaar naar het sportpark. De treinreis verliep, ondanks het toch wel wat late vertrek, voorspoedig, maar aangekomen op het station bleek er geen bus te lopen naar het sportcomplex. Op hete kolen vanwege de al wat late aankomst was goede raad niet zo duur, want Brouwer hield de eerste de beste langskomende bromfiets aan en zei: “Je krijgt een tientje van me als je me nu direct naar Legmeervogels brengt”. Dat was niet aan dovemans oren gericht, want voor twee tankjes benzine doe je een hoop. Precies op tijd was Simon omgekleed om aan de wedstrijd te beginnen, die ook nog eens met 2-1 gewonnen werd.
Ook fraai was de zogenaamde brief van de KNVB geadresseerd aan de beide Jannen waarin zij als voorbeeld werden gesteld voor voetballend Nederland. Ironisch was de inhoud uiteraard bedoeld, want we weten allen dat Jan en Jan een blauwe bril op hebben die z’n weerga niet kent en dat objectiviteit niet hun beste karaktertrek is.

Ook trainer Niek Oosterlee had zich uitermate goed voorbereid op het afscheid van zijn spelers en stafleden. Allen werden in puntige quotes beschreven wat diverse lachsalvo’s opleverde. Daarbij sprong die over Simon Brouwer er bovenuit. Want de coach had de oudst gediende speler van de drie al eens omschreven als: “Een natte droom voor iedere trainer”. Brouwer deed hem ’15-’16 de das om toen zijn twee goals G.V.V.V. naar de Tweede Divisie bracht ten koste van Niek’s toenmalige club Rijnsburgse Boys. Maar zaterdagmiddag maakte Simon dat weer goed door wederom tweemaal te scoren, en een assist te geven, die zeer belangrijk waren bij de 6-5 winst op de voormalig broodheer van Oosterlee.
Uit het fotoarchief van onze vaste website fotograaf Dick Gijsbertsen had Niek schitterende collages uitgezocht en die op een fors formaat laten afdrukken, die aan alle coryfeeën werd uitgereikt. Voordat hij dat bij Jan Nagel deed, moest die eerst nog een keer de yell uitspreken met de bijbehorende gebaren, waar Oosterlee zeer verbaast over was geweest bij de eerste winstpartij onder zijn leiding.
In de kleedkamer gaf Nagel toen een geweldige imitatie weg van wat Arie Heuvelman vaak voor de tribune en/of terras doet. Namelijk de kreet: ‘Alle Blauwen vliegen, Alle Blauwen vliegen en daarbij dan de vlieggebaren. Het zal geen verbazing wekken dat het Jan Nagel ook nu uitstekend lukte en de hele zaal daarin mee te krijgen.
Het letterlijke slotakkoord zette Niek neer door bewegende beelden van diverse doelpunten en momenten van wedstrijden te laten projecteren op het scherm. Dit alles onder begeleiding van muziek die door zijn zoon daaronder was gezet. Het was een prachtige combinatie!!    



De aangebleven spelers vergaten hun oude voetbalmaten en stafleden ook niet. Bart, Roy en Simon werden verrast met een ingelijst shirt op ware grote met hun rugnummer, handtekeningen en ook weer een statistiekje. Jan en Jan werden voorzien van een mand met daarin diverse alcoholische versnaperingen.
Het was te hopen dat de ‘vertrekkers’ voldoende bergruimte in hun vervoersmiddelen hadden, want naast de al eerder uitgereikte plexiglas replica’s kregen zij die ook op canvas in 40x30cm formaat in de handen gestopt.

Maar dit alles betekende nog steeds geen eind van dit gezellig samenzijn. Wilco den Hartog had een geweldige komische quiz in elkaar gezet, waarvan de vragen moesten worden beantwoord door familieleden van de afscheidsnemers. Al die vragen gingen dus over hoe goed zij hun pappenheimers kende. Quizmaster Wilco presenteerde dat op een zeer vlotte en aanstekelijke manier en had binnen de kortste keren de lachers op zijn hand. Een van de meerkeuze vragen was, wat Bart Hulsbos het liefste at? Het juiste antwoord daarop moest ‘spitsen’ zijn. Want ‘Hulsbos eet wekelijks spitsen’ was ooit een kop geweest van een artikel in de Veenendaalse Krant.
Wat Roy na zijn voetballoopbaan ging doen, moest worden beantwoord met glazenophaler. Waarna een foto volgde dat Terschegget niet alleen met een voetbal goed overweg kan, maar dat het ophalen van lege glazen, torenhoog opgestapeld, hem geen enkel probleem opleverde. Danser zou trouwens ook geen enkel punt zijn voor Roy, want de filmpjes die voorbij kwamen gaven zijn ritme gevoel uitstekend weer.
Al met al bewees de quiz dat naast de geweldige voetbalkwaliteiten die de heren bezitten ook feestbeesten een niet geringe kwaliteit is en dat de groep een echt vriendenteam heeft gevormd en in de toekomst hopelijk ook blijft.



Hierna volgde de uitreiking van de prijzen van het beste spelers klassement door ondergetekende, maar hierover zal een apart artikel worden gemaakt. Dat werd gevolgd door een afsluitend optreden van het komisch duo Bart en Simon. Mocht u zo’n duo nodig hebben voor een of andere feestavond, ik kan ze u van harte aanbevelen.
Met een mooi samengestelde powerpoint presentatie portretteerden deze vertrekkende Blauwe Iconen, op rugnummer van hoog naar laag, al hun nu voormalig medespelers. Uiteraard ontbraken alle stafleden ook niet in de opsomming.
Soms op ironische wijze, dan weer ontroerend, soms met een levenslesje, en dan weer zeer komisch. Zelfs de hond van Rodny Hofman kwam niet alleen op beeld langs, maar was zelf lijfelijk aanwezig. Zo’n huisdier van keeperstrainer Danny Lücke was kwijt, maar dat liep gelukkig goed af.

Het was een mooie afsluiting van deze gedenkwaardige en historische afscheidsavond, die zoals al werd gememoreerd vele grote lachers kende, maar waar ook soms de tranen niet bij ontbraken. Businessclub Vallei en Rijn voorzitter Roel van de Kraats vatte het in zijn dankwoord kort en krachtig samen. “Dit is nu typisch G.V.V.V.”

Tekst: Bas van Capelleveen

Een fotoreportage van de hand Dick Gijsbertsen is te zien door hier te klikken.

Op RTVUtrecht is een interview van Bert Kous te beluisteren met Bart, Simon en Roy. Klik hier om dat te doen.