Analyse: G.V.V.V. te wisselvallig

17 december 2013

Veenendalers ondervinden voor het eerst forse tegenwind in topklasse. De vraag is hoe de club er na winterstop mee omgaat.

 

Dat resultaten uit het verleden geen garanties bieden voor de toe­komst is bekend. Toch worden in het voetbal toekomstverwachtin­gen daarop wel vaak gebaseerd.

Dat geldt ook voor G.V.V.V.
De twee voorgaande topklasseja­ren werden naar volle tevreden­heid afgesloten. Een vijfde plek in het debuutjaar en een derde in het jaar daarna duidden op een ze­kere progressie in het team van trainer Erik Assink. Maar de acht­ste plek, waarop G.V.V.V. nu staat, spreekt dat tegen.
De technische commissie van De Blauwen dacht in het huidige voetbaljaar nog beter voor de dag te komen. Dat bleek een misreke­ning. Spits Maurice van der Wilt mocht na één jaar vertrekken, om­dat hij in de ogen van een aantal leden van de TC niet voldeed. Rik van der Eerden werd gepresen­teerd als de nieuwe doelpunten­machine, maar bleek al snel een maatje te klein voor de topklasse.
Hij zit nu op de bank. Van der Wilt vertrok naar Spakenburg, waar hij gewoon basisspeler is.
Nieuweling Sherwin Grot was niet de beoogde buitenspeler. Op­nieuw een misrekening. Grot kwam beter in het centrum tot zijn recht. Joey Snijders kwam te­rug van IJsselmeervogels, was in een aantal wedstrijden goed op dreef, maar ook, zoals zaterdag te­gen Noordwijk, onzichtbaar.

 

G.V.V.V. haalde Sherwin Grot als versterking voor de flank, maar de Arnhemmer komt nu vooral tot zijn recht in het centrum. Foto: Herman Stöver

 

Het duurde lang voordat Assink de poppetjes op de goede plek dacht te hebben. Door zware bles­sures en onnodige schorsingen moest hij veel improviseren en was direct duidelijk, dat G.V.V.V. over een te magere bank beschikt. Dat werd al door velen gevreesd, maar door de TC blijkbaar niet als onoverkomelijk beschouwd.
G.V.V.V. is verwend is met kunst­gras. Daarop kunnen Assinks pu­pillen vaak leuk combinatievoet­bal spelen. Met natuurgras is dat een totaal ander verhaal. Bij vier van de vijf clubs, die nog op na­tuurgras spelen, werd verloren.
Na de winterstop is HHC de eerst­volgende tegenstander en de Har­denbergers beschikken ook over ‘echt’ gras. Geen best voorteken.
In de eerste seizoenshelft was wis­selvalligheid troef. Een serie van drie zeges werd zomaar gevolgd door vier nederlagen op rij. Men­taal was G.V.V.V. kwetsbaar. Tegen­slagen werden moeilijk verwerkt, mede omdat het team die in het verleden nauwelijks kende. Het moet blijken of G.V.V.V. daar in de tweede seizoenshelft mee kan om­gaan. De verschillen in de topklas­se zijn klein. Van de achtste plek naar een degradatieplaats is een kleine stap. Maar een derde plek is ook heel dichtbij. 

 

Door: Eit Hendriks