Van Eck terug op oude spelniveau

23 november 2013

Vleugelaanvaller van G.V.V.V. heeft weer een basisplek bij de topklasser na jaar van blessureleed.

 

VEENENDAAL – Hij is topfit en kan bij wijze van spreken de hele we­reld aan, vertelt Martin van Eck (25) lachend. En daar is de frêle vleugelspits van G.V.V.V. maar wat blij mee. Vergeten is de lange pe­riode van revalideren. Hij kan on­belemmerd de sport beoefenen, waaraan hij zo verknocht is. Ein­delijk weer. Want het vorige voetbaljaar was nog maar amper begonnen toen bij Van Eck de kruisbanden af­scheurden. „Ik wist meteen dat het fout zat. Dat ik me moest voorbereiden op minimaal negen maanden revalideren. Het zijn er zelfs een paar meer geworden”, blikt Van Eck terug.

Hij wilde waken voor een te snel­le rentree, om een terugslag te voorkomen. „Gelukkig kreeg ik van de club alle steun en gunden ze me de tijd om honderd pro­cent fit te worden. Er werd mij geen enkele druk opgelegd, dat heb ik zeer op prijs gesteld.” De eerste maanden van zijn her­stel vielen wel mee, maar daarna werd het steeds moeilijker, vertelt Van Eck. „Gelukkig had ik steun van Michiel van der Valk, die ook langdurig geblesseerd was. Kon­den we samen optrekken en dat was wel zo prettig.”

Van Eck is bezig aan zijn vierde seizoen bij G.V.V.V. en heeft het bij­zonder naar zijn zin aan de Blau­we zijde van sportpark Panhuis. „G.V.V.V. is een prima club, waarbij ik me thuis voel. We hebben een hecht collectief, dat is ook wel on­ze kracht, denk ik.”

Met voetballen begon Van Eck in zijn geboortedorp Lunteren. Op jonge leeftijd, hij was nog D-pu­pil, werd hij door Go Ahead Eag­les van de Wormshoef wegge­plukt. „Maar op een gegeven mo­ment werd het brengen en halen met busjes door de club gestaakt. Moesten we op eigen gelegenheid naar Deventer en de kosten ook zelf betalen. Voor mij was het van­uit Lunteren een te lastige reis.
Daarom ben ik bij Bennekom in de jeugd gaan voetballen.” Bij Bennekom werd hij gescout door Vitesse en dus vertrok Van Eck naar de A1 van de Arnhemse eredivisionist.

„Bij Vitesse heb ik nog samen met Joey (zijn huidige ploegmaat Snijders, red.) gevoetbald. Maar op een gegeven moment kreeg ik in de gaten, dat ik toch tekort kwam om door te stoten naar een hoger niveau. Dus ben ik terugge­gaan naar Bennekom. Er was ook wel interesse van andere clubs, ook van G.V.V.V., maar bij Benne­kom kende ik jongens van vroe­ger. En Bennekom speelde ook in de hoofdklasse, dus was de stap lo­gisch”, stelt Van Eck.

Maar in 2010 degradeerde Benne­kom en vond Van Eck het tijd om te verkassen. Hij kwam bij G.V.V.V. terecht en heeft daar geen secon­de spijt van gehad. „Ik kwam pre­cies op het juiste moment bin­nen. Een vernieuwde selectie, een nieuwe trainer en een andere speelwijze. We werden kampioen en promoveerden naar de topklas­se. Grandioos om mee te maken.”

Van Eck geniet nog steeds van de momenten, die volgden. Van de verrassend hoge klasseringen van G.V.V.V. op het hoogste amateurni­veau en van de bekersuccessen te­gen bvo’s. Maar hij is vooral blij dat hij er, na een aantal duels in G.V.V.V. 2, in geslaagd is om een co­meback in de hoofdmacht te ma­ken. Hij heeft zijn plek als valse vleugelspits (‘eigenlijk ben ik meer een middenvelder’) weer in­genomen. De wisselwerking tus­sen hem en rechtsback Rodny Hofman klikt als vanouds.

„Ik hoop vanmiddag ook, als we tegen IJsselmeervogels spelen. We moeten winnen om niet bovenin af te haken.”

 

Martin van Eck is na een zware knieblessure terug op de rechterflank bij G.V.V.V. Hier ontwijkt hij een tegenstander van ON Sneek. Foto: Herman Stöver

 

Door: Eit Hendriks