Voorbeschouwing G.V.V.V. - IJsselmeervogels

15 november 2012

 

G.V.V.V. 65 jaar oud, maar nog steeds springlevend

 

Het zal weinig G.V.V.V.-sympathisanten zijn ontgaan dat vandaag donderdag, 15 november, de voetbalclub officieel haar 65ste verjaardag viert. Want niet alleen is daar op deze website al de nodige aandacht aan gegeven, ook de VeenendaalseKrant pakt groots uit met een speciale bijlage, die op woensdag 21 november zal verschijnen, over het kleine dorpsclubje wat op bovengenoemde datum in 1947 werd opgericht en wat nu, 65 jaar later, is uitgegroeid tot een landelijke bekende amateurvoetbalvereniging, die ook nog eens op hoogste niveau acteert en daarin meer dan een stevig woordje meespreekt.


De vijf mannen van het eerste uur en oprichters van de club hadden dit waarschijnlijk in hun stoutste dromen niet kunnen bevroeden. Helaas zal geen van de vijf, Marinus Heikamp, Heye Horlings, Jan Prins, Drikus de Kruiff en Joop Leppers, dit zeer heugelijke feit kunnen meemaken, want allen zijn in de tussentijd overleden.

Dus daarom willen wij op deze plaats dit kwintet heren met heel veel eer gedenken, want zij stonden tenslotte aan de wieg van G.V.V.V. en zonder hen waren er geen ‘Veense Blauwen’ geweest.

 


De aller beste

Maar waar in het dagelijks leven een 65-jarige normaal gesproken met pensioen gaat en zijn werkzame leven achter zich laat, is daar bij de voetbalvereniging G.V.V.V. natuurlijk geen sprake van. Zoals de kop boven dit artikel al aangeeft, zijn de blauwen springlevend en is het misschien wel zoals bij diverse soorten wijn: ‘hoe ouder, hoe beter’.

Dus ondanks de viering van de 65ste verjaardag, die overigens pas volgende week zaterdag officieel zijn beslag zal krijgen via een grandioze feestavond, moesten de mannen van trainer Erik Assink zich in de afgelopen en komende dagen gewoon voorbereiden op een nieuwe competitieronde. En bij het bepalen van het programma daarvan heeft de KNVB competitieleider, achteraf gezien, een zeer gelukkige hand gehad. Want komende zaterdag krijgen aanvoerder Simon Brouwer c.s. bezoek van niemand minder dan IJsselmeervogels. En allen die ook maar ietwat zijn ingevoerd in het reilen en zeilen van het zaterdagvoetbal op de hoogste trede, weten dat de Spakenburgse rooien, historisch gezien, de aller, allerbeste zijn. De Vogels hebben in hun ruim 80-jarige bestaan een C.V. opgebouwd waar geen enkele amateurvoetbalvereniging in Nederland aan kan tippen. Dus wat is er dan mooier voor G.V.V.V. om haar verjaardagsfeestje te vieren in een duel tegen deze topclub?

 

Dwarsverbanden

Bovendien zijn er wat dwarsverbanden op te tekenen tussen G.V.V.V. en IJsselmeervogels. Bij de technische staf van de Spakenburgers treffen we twee Veenendalers aan die ook nog eens een verleden hebben op de blauwe zijde van het sportpark Panhuis. Assistent trainer Johan de Man, die vanwege de schorsing van hoofdcoach Jan Zoutman momenteel de scepter zwaait en het ‘gezicht’ is van de De Vogels, heeft daar de meeste voetsporen liggen. De Man heeft niet voor niets de titel Mister G.V.V.V. achter zijn naam staan vanwege zijn meer dan 400 wedstrijden bij het vlaggenschip en nog een aantal seizoenen als assistent trainer bij zijn club. Ook keeperstrainer Wouter van Voorthuizen heeft in zijn actieve carrière regelmatig het doel verdedigd van G.V.V.V. en nam na het beëindigen daarvan ook de sluitposten onder handen. Dan hebben we in staf van de bezoekers ook nog analist Wim van der Linden. In de voorgaande twee seizoenen oefende hij diezelfde taak uit ten dienste van G.V.V.V.-coach Erik Assink. Mede daarom was Van der Linden aandachtig toeschouwer bij Noordwijk – G.V.V.V. (2-0) en krabbelde hij zijn kladblokje aardig vol.

Nu we het trouwens toch over huidige leidsman van G.V.V.V. hebben, die kende van ’94 t/m ’00 een geweldige trainersperiode op sportpark De Westmaat in Spakenburg en was daarmee voor een deel verantwoordelijk voor het zeer fraaie C.V. van IJsselmeervogels.

 

Joey versus Wouter

Maar ook op het veld wordt het zaterdag een treffen tussen twee spelers met een geschiedenis bij zowel de rood-witten als de blauw-witten. Joey Snijders speelde in de jeugd bij De Vogels en kwam via het spelen voor een paar BVO’s in 2009 naar Veenendaal, waar hij in drie seizoenen flink furore maakte. Dit werd onderkend in Spakenburg en aan het einde van het vorige seizoen haalden ze Snijders terug. Joey zal zeker proberen, als hij tenminste de kans krijgt want hij is lang niet altijd verzekerd van een basisplaats, het zijn ex-ploeggenoten moeilijk te gaan maken.

Datzelfde geldt ook ongetwijfeld voor Wouter van Hoof, nu weer spelend voor de club waar hij ‘groot’ werd. Van Hoof kwam in 2005 als jong broekie van SVF Cothen naar ’t Veen om zijn talent op een hoger plan te laten zien en zich verder te ontwikkelen. Dat lukte hem fantastisch, want bijna vanaf minuut één was hij een vaste waarde in het team van De Blauwen. Maar ook dat hadden de scouts van IJsselmeervogels snel door en na drie seizoenen G.V.V.V. verkaste Wouter naar de boorden van het IJsselmeer om daar ook zijn beste beentje voor te zetten. Dat lukte de altijd met 100% passie spelende Van Hoof fantastisch, want in de vier jaargangen die volgden eindigde hij met z’n ploeg maar liefst driemaal op de hoogste trede van het ereschavot en daarmee droeg hij een flinke steen bij aan de erelijst van IJsselmeervogels. Helaas voor hem raakte hij vorig seizoen wat op het tweede plan en dat deed Wouter van Hoof besluiten om weer terug te keren op het ‘oude nest’ en vanuit dat nest zal hij zeker gaan proberen om zijn oude makkers beentje te lichten.

 

Aan- of afhaken

Eigenlijk startte IJsselmeervogels niet eens zo slecht, uiteraard laten dan de ouverture tegen Jodan Boys (2-1 verlies) en de gevolgen daarvan voor trainer Jan Zoutman even buiten beschouwing. Maar daarna leken de rood-witten de draad keurig op te pakken. Een gelijkspel en twee overwinningen op rij leverde een zesde positie op, toen één plaats boven G.V.V.V. Maar daarna ging het mis. Drie nederlagen op rij volgden, waarbij vooral de laatste extra pijnlijk was, want bij de blauwe buren op sportpark De Westmaat ging de moeder aller derby’s met 2-1 verloren. En zo’n magere serie wedstrijden is een zeldzaamheid in het rooie kamp. Toch was misschien de nederlaag tegen de aartsrivaal juist het moment om eens even goed in de spiegel te kijken voor De Vogels. Met zoveel kwaliteit op het veld kon het niet zo zijn dat ze naar onderen moesten kijken in plaats van naar boven. En eigenlijk vanaf dat moment is de TGV weer aardig op gang gekomen. Want in de afgelopen zes duels bleef IJsselmeervogels ongeslagen, 4x winst en 2x gelijk, waarbij ze in de laatste drie duels de volle buit pakten. Daardoor zijn de mannen van Johan de Man nu fiere koploper in de tweede periode en zijn ze driftig op weg naar de top, en dat is allereerste kampioen uit de topklasse ook eigenlijk ook aan haar stand verplicht.

Die verplichting is bij G.V.V.V. niet aan de orde, want haar erelijst kan met geen mogelijkheid tippen aan die van de opponent en dus zijn de verwachtingen bij de supporters navenant. Maar dit neemt niet weg dat de mannen van trainer Assink voorlopig keurig voldoen aan de doelstellingen. Want na het verrassende debuut vorig seizoen in deze topklasse, wat een vijfde plaats op de ranglijst opleverde, mengt G.V.V.V. zich opnieuw in de top waarbij een evenaring van die plek al heel mooi zou zijn. Toch wordt er stiekem wellicht aan nog iets meer gedacht, bij zowel spelers, staf als supporters. Om die gedachte levend te houden is er wel winst nodig om te blijven aanhaken. Maar dat geldt ook voor IJsselmeervogels. Kortom ook bij deze klassieker staat er weer het een en ander op het spel en wordt het zeker geen duel om des keizers baard.