Voorbeschouwing FC Chabab - G.V.V.V.

1 maart 2014

“Eerst lekker een paar dagen uitrusten, want maandag- en dinsdagavond trainen we niet, tevens genieten van de winst en het voorlopig koploperschap, dan V.V.Z. ’49 verslaan en daarna hebben we met FC Chabab nog een appeltje te schillen”, dat was de planning voor de A-selectie zo vertelde trainer Erik Assink afgelopen zaterdag in het businesshome na het gewonnen duel tegen Katwijk.

Voorlopig zijn die eerste delen van de planning uitgekomen, al hoef je je voor genieten en uitrusten natuurlijk niet druk te maken en gaat dat als vanzelf. Maar tijdens een oefenduel, i.c. een generale repetitie voor een volgend officieel duel, moet er natuurlijk wel de nodige energie worden geleverd. En dat deden zijn discipelen dan ook, want op redelijk makkelijke wijze – 4-1 winst - werd afgerekend met de Soester zaterdag eerste klasser.

 

Nu wacht dus de laatste doelstelling van die planning, want met dat ‘appeltje schillen’ doelde de coach op de verloren kwartfinale van de districtsbeker West I in seizoen ’11-’12. Toen verloor G.V.V.V. op 27 februari 2012 in eigen huis met 0-2 van FC Chabab en viel er op die nederlaag weinig af te dingen. De Blauwen oogden toen een beetje voetbalmoe en de toenmalig Amsterdamse hoofdklasser, toonde zich een ware cupfighter. Dat was al gebleken door de eerdere uitschakeling van Spakenburg. En in het vervolg bij de halve finale en finale moesten respectievelijk plaatsgenoot AFC (3-0) en Montfoort (0-2) er aan geloven en dus ging deze ‘kleine cup’ mee naar het sportpark Riekerhaven.

 

Het werd toen sowieso een bizar en uiterst lang voetbalseizoen voor de hoofdstedelingen. Door het winnen van de districtsbeker moest er worden aangetreden in de strijd om de landelijke cup. Eerst werd SC Genemuiden na verlenging slachtoffer (2-3) en daarna vv Gemert met dezelfde cijfers. De finale tegen het Rotterdamse Leonidas ging uiteindelijk met 0-2 verloren. Maar dit was nog niet alles. Want in de hoofdklasse competitie, waar men tot aan de winterstop degradatie kandidaat was, ging het opeens van een leien dakje. FC Chabab reeg de successen aaneen met een uiteindelijke zesde plek en een derde periode titel op zak. Dat gaf recht op het spelen om de afdelings periodetitel. Daarin werd er afgerekend met Leonidas en Alphense Boys winnaars van de respectievelijke eerste en tweede periode en tevens de nummers twee en drie in de eindstand. Daardoor werd de nacompetitie bereikt  en ‘the winning mood’ bleef FC Chabab trouw. Want daarin gingen UNA en Be Quick 1887 ten onder aan de dadendrang van de mannen van trainer Alami Ahannach en mocht FC Chabab zich topklasser noemen.

Wat een seizoen!! Van degradatiekandidaat tot winnaar van de districtsbeker, en van landelijke bekerfinalist tot topklasser, wie had dat durven dromen bij de club die pas in 1983 toetrad tot de KNVB?

 

Maar zoals een bekende Amsterdammer al tijden geleden debiteerde, “Ieder voordeel heb z’n nadeel”, gold en geldt dit voor FC Chabab. De thuishaven ‘Riekerhaven’ voldeed niet aan maatstaven van de KNVB voor topklasse voetbal. FC Chabab kreeg wel dispensatie maar moest toch op zoek naar een alternatief, zeker toen bekend werd dat het stadsdeel haar belofte niet nakwam om het sportpark een facelift te geven. Er werd gezocht, en in het van oudsher roemruchte DWS, leek een kandidaat gevonden te zijn om mee te fuseren. DWS ‘leverancier’ van de jeugd en FC Chabab van topvoetbal zou een mooie symbiose zijn. Voordat het zover zou komen moest er logischerwijs nog heel wat water door de Rijn stromen, maar op voorhand ging de topklasser op sportpark Spieringhorn spelen.

 

Wat de oorzaak is zullen we hier maar in het midden laten, want waar er twee vechten, hebben er twee schuld, maar onlangs werd bekend dat de beoogde fusiepartners elkaar op dit moment niet kunnen luchten of zien en lijkt een samengaan ver weg. Dit had tot consequentie dat FC Chabab opnieuw op zoek moest naar een geschikte accommodatie om haar thuiswedstrijden te kunnen afwerken. Gelukkig voor hen bood een andere roemruchte Amsterdamse club, namelijk Blauw Wit, uitkomst en sinds kort werkt FC Chabab haar wedstrijden af op sportpark Sloten aan de Sloterweg 1045.    

 

In het debuutseizoen in de topklasse bleef FC Chabab met een twaalfde positie precies boven de fatale streep en dus startte de succestrainer Ahannach - voormalig Marokkaans international en ex-prof van o.a. Telstar, MVV en FC Emmen – afgelopen augustus voor  een tweede seizoen in de zondag topklasse, met zeker als doelstelling om nu ruimschoots boven de fatale streep te blijven. Deze ervaren ex-prof heeft ondertussen ook al de nodige ervaring opgedaan als oefenmeester. Naast FC Chabab is Ahannach nu ook in dienst bij Telstar als assistent-trainer. Tevens had hij in de voorgaande jaren de jeugd van FC Emmen onder zijn hoede, was hij hoofdtrainer van WKE om daarna weer terug te keren bij FC Emmen als assistent.

 

Ex-prof (van Telstar, AZ, Go Ahead Eagles, HFC Haarlem en Almere City FC) Jamal Dibi en huidig aanvoerder van FC Chabab zal ongetwijfeld voorop gaan in de strijd om een plaatsje in de kwartfinale met zijn ploeg.

Of alle fusie- en verhuisperikelen een grote factor zijn kunnen we hier op afstand natuurlijk niet vast stellen, maar het zal ongetwijfeld een rol spelen in de magere resultaten die de Amsterdamse topklasser tot nu toe heeft laten zien. Want hoewel nog twee inhaalduels tegoed, morgen in Emmen tegen WKE en nog een wedstrijd tegen HSC ’21 die al was gewonnen, maar die vanwege een zogenaamde ongerechtigde speler -althans volgens onze onnavolgbare KNVB  (klik hier voor het verhaal) - moet worden overgespeeld, is FC Chabab, wat in het Arabisch jeugd betekent, momenteel rode lantaarndrager.   

 

Handhaving zal uiteraard prioriteit nummer één zijn, maar het opnieuw behalen van een districtsbeker staat natuurlijk ook prima op het CV. Het wordt dus wellicht hinken op twee gedachten voor de Ahannach-brigade. Volledige concentratie om het topklasserschap te continueren en de ‘kleine beker’ als bijzaak te zien, of op beide paarden wedden?

 

Wat voor FC Chabab wellicht een dilemma is, is ook voor G.V.V.V. van toepassing. Alleen mogen aanvoerder Simon Brouwer c.s. gelukkig omhoog kijken en hoeven ze zich eigenlijk geen enkele zorg meer te maken of ze volgend seizoen nog wel op topklasse niveau spelen. Door de tot nu toe behaalde resultaten is een vierde verblijf op dit niveau al meer dan veilig gesteld. Nee, bij G.V.V.V. is het de vraag of ze zich in de resterende acht competitieduels nog in de strijd kunnen mengen om de titel in de topklasse. Door het puntenverlies vandaag van Kozakken Boys, die het inhaalduel tegen Ter Leede afsloten met een gelijke stand, is G.V.V.V. samen met IJsselmeervogels en datzelfde Kozakken Boys gedeeld lijstaanvoerder. Op basis van het doelsaldo mag G.V.V.V. zich voorlopig de ‘nummero uno’ blijven noemen.

 

Na een 5de en 3de plek in de twee voorgaande topklasse seizoenen, zou wiskundig gezien, een 1ste positie natuurlijk zeker niet misstaan. En we kunnen er ook van overtuigd zijn dat het streven naar het kampioenschap zeker de hoogste prioriteit heeft. Maar daarnaast zal tevens alles in het werk worden gesteld om voor de tweede keer in de geschiedenis van de club de districtsbeker in West I te veroveren. De eerste en laatste keer geschiedde dit op 27 mei 2006. Toen werd op het neutrale terrein in Almere Spakenburg met 1-3 verslagen.

En ook willen de Assink-pupillen natuurlijk graag de vieze smaak uit de mond wegspoelen van de verloren finale vorig jaar tegen Argon. Maar daarvoor zal dan allereerst FC Chabab moeten worden uitgeschakeld.

Het daarom te hopen dat na het ‘schillen van het appeltje’ er heerlijke fruitige plakjes te eten zijn en er geen zure grimassen tevoorschijn komen vanwege de zuurtegraad en/of rotte plekken.

 

Als dat ‘appeltje’ heeft gesmaakt dan staat er in de kwartfinale een thuiswedstrijd te wachten. De tegenstander wordt dan de winnaar van Marken – Spirit ’30.