Voorbeschouwing G.V.V.V. – CSV Apeldoorn

9 januari 2014

Nog ruim een weekje te gaan en dan gaat het weer om het ‘echie’. Maar voordat G.V.V.V. op zaterdag 18 januari op bezoek gaat in Hardenberg bij HHC staan er eerst nog twee duels in de oefencampagne op de rol. Eerstkomende tegenstander daarin, is komende zaterdag, hoofdklasser CSV Apeldoorn en als laatste wacht dinsdagavond 14 januari streekgenoot, en tevens hoofdklasser Bennekom.

 

CSV Apeldoorn, waarbij het voorvoegsel staat voor Christelijke Sport Vereniging, is met circa 1200 leden de grootste en het hoogst spelende team uit deze, qua oppervlakte, grootste gemeente van Nederland. Dat zijn ze geworden na het financiële debacle en daaropvolgend faillissement van bvo AGOVV. De rood-gele formatie van trainer Richard Karrenbelt, voorheen werkzaam bij WSV, SDC

Richard Karrenbelt (l.) en zijn assistent Jochem de Weerdt die zelf een vermaard goalgetter was voor WHC in z'n actieve voetballoopbaan. Foto: Presentatiegids CSV Apeldoorn.

Putten en SC Genemuiden en opvolger van ex-international John van Loen, moet dus de eer van Apeldoorn op voetbalgebied hoog gaan, en blijven houden. En die opdracht, zo daar al sprake van kan zijn natuurlijk, valt de laatste tijd niet mee.

Want vorig seizoen werd ternauwernood het hoofdklasserschap veilig gesteld. Een elfde plek in de eindrangschikking veroordeelde de Apeldoornse voetballers tot het spelen van een nacompetitie tegen periodekampioenen van de 1ste klasse. Die missie werd tot vreugde van alle CSV Apeldoorn aanhangers en speciaal die van de supportersvereniging ‘de Balkonside’, tot een goed einde gebracht, want Eemdijk en VVGZ werden aan de zegekar gebonden.
En ook dit seizoen gaat het nog niet in volle vaart vooruit in de oostelijke hoofdklasse, ook wel C genoemd. Want de bewoners van sportpark Orderbos staan op precies de helft van de competitie op een negende plek met 15 punten uit dertien competitieronden en daarbij is de afstand tot de onderste plek veel kleiner (5), dan die tot de koploper (15). Kortom CSV Apeldoorn moet er in de tweede competitiehelft voor gaan uitkijken dat het niet opnieuw in zo’n penibele situatie komt als vorig seizoen

 

Een beetje vreemd is dat wel, want een groot deel van de selectie is al jarenlang vergroeid met deze echte familie club. Meer dan een dozijn van het huidige keurkorps heeft ruimschoots meer dan 100 duels gespeeld, en Marc Hoekstra, al negen seizoenen verbonden aan de Apeldoorners, staat sinds het einde van ’12-’13 al op 231 officiële wedstrijden.

Bovendien stonden deze oudgedienden, waartoe ook Jaap de Brouwer, Steven van Es, Jeroen van den Hoek, Jesper van Oorspronk en Jeroen Willems behoren, aan de basis van de opmars van de club.

Die leidde in 2009 via een kampioenschap in de 1ste klasse naar een hernieuwde terugkeer in de hoofdklasse, die al eerder twee seizoenen werd bevolkt, van 2002 t/m 2004.

En alle insiders weten dat jaargang ’09-’10 cruciaal was, want de invoering van de topklasse zou het seizoen daarop plaatsvinden.

Tot veler verrassing, niet in de laatste plaats van de ‘rood-gelen’ zelf, eindigde de nieuwkomer achter Excelsior ’31 en Harkemase Boys op een fantastische derde positie en daarmee was een plek in de nieuwgevormde eliteklasse een feit en tevens twee promoties in twee jaar tijd.

 

De naamgeving van de supportersclub van CSV Apeldoorn is niet zo maar uit de lucht komen vallen, getuige deze foto uit de presentatiegids.

 

Het debuut in de topklasse kende een voor CSV Apeldoorn dramatische ontknoping. Het hele seizoen stond in het teken van net boven, of net onder de fatale streep eindigen. Men eindigde uiteindelijk op de 13de stek en dat betekende nacompetitie spelen en dus een herkansing om het topklasserschap veilig stellen. In eerste instantie lukte dat door Staphorst terug te wijzen, maar daarna volgde het memorabele treffen tegen Montfoort.

CSV Apeldoorn zou het thuisvoordeel hebben, maar doordat de selectie al een buitenlands uitje had gepland op de geprogrammeerde datum, moest de wedstrijd verzet worden. Dit kon alleen met medewerking van Montfoort en die waren zo slim om daar alleen aan mee te werken als zij thuis op het eigen sportpark Hofland mochten spelen. Dat geschiedde op 15 juni 2011.

En er is één G.V.V.V.-er die daar met een smile van oor tot oor aan zal terugdenken en dat beslissingsduel waarschijnlijk ook nooit uit z’n geheugen zal wissen. Want Mitchel Bottenheft, toen nog in dienst van Montfoort, scoorde in minuut 101 de enige en dus winnende treffer en bezegelde daarmee de degradatie van CSV Apeldoorn uit de topklasse en de promotie van Montfoort daar naar toe.

Mitchel Bottenheft is waarschijnlijk vanwege een blessure nog niet speelfit.

 

Na dit stapje terug, leek de net nieuw aangestelde trainer John van Loen de juiste man op de juiste plaats, want lang deden zijn pupillen mee om het kampioenschap in de hoofdklasse C. Maar uiteindelijk waren het WHC en DETO die via een beslissingswedstrijd uitmaakten wie naar de topklasse mocht – het werden de Vriezenveners – en moest CSV Apeldoorn genoegen nemen met de bronzen medaille.

 

Zoals eerder al omschreven is onze komende tegenstander daarna qua prestaties wat terug gevallen ondanks een rustig en evenwichtig transferbeleid, want de vertrouwde basis bleef intact en werd telkens alleen op een paar noodzakelijke plaatsen aangevuld. Dus absoluut geen paniekvoetbal daar in Apeldoorn van de beleidsbepalers om de boel maar eens op de kop te gooien. Gewoon rustig proberen te analyseren en daar maatregelen op nemen. Maar het is soms moeilijk en wellicht ook frustrerend om aan te geven waarom het het ene seizoen wel lukt en het andere niet met een bijna gelijke selectie.

 

Voorbeeld daarvan Katwijk in onze klasse. Vorig seizoen kampioen, momenteel degradatie kandidaat. Maar eigenlijk hoeven we daarvoor niet eens zover van huis, want ook ons eigen vlaggenschip loopt qua resultaten behoorlijk achter t.o.v. vorig seizoen. Toen bij het ingaan van de winterstop runner-up achter HHC met 32 punten uit 16 duels, nu een 8ste positie en 23 punten uit een zelfde aantal ontmoetingen. En ook bij G.V.V.V. waren er niet zoveel wisselingen van de wacht waarmee vorig jaar een fraaie derde plek werd veroverd. Dus ook de Assink-pupillen maken nu een veel wisselvalliger seizoen door.

 

Tevens gebied de eerlijkheid te zeggen dat de opmaat naar de hervatting van de competitie, in de twee tot nu toe gespeelde oefenwedstrijden, weinig redenen geven om daar met een gerust hart aan te gaan beginnen. Want zowel tegen USV Hercules als sv DFS hebben aanvoerder Simon Brouwer en zijn kompanen niet nog laten zien wat er in potentie in de ploeg kan zitten.
Natuurlijk zijn er verzachtende omstandigheden, zoals een morgentraining en daarna nog een wedstrijd, of het feit dat er in diverse wisselende samenstellingen wordt gespeeld. Maar dit alles neemt niet weg dat G.V.V.V. zich momenteel nog niet de eenheid toont waarmee in de voorgaande seizoenen zoveel succes werd geboekt. Vooral afgelopen dinsdagavond zagen we in woord en gebaar de nodige onderlinge irritaties ontstaan en dat is niet de manier om elkaar sterker te maken. Elkaar corrigeren is een onderdeel van het voetbal, maar dit moet dan wel op een positieve manier gebeuren. En afzeiken, om het maar eens plat uit te drukken, bevorderd dat teamproces zeker niet.

 

Dit oefenduel is dan ook een mooie gelegenheid om de draad weer op te pakken en te laten zien dat er in het vervolg van de topklasse competitie wel degelijk rekening moet worden gehouden met de Veense blauwen. Bovendien heeft G.V.V.V. nog wat recht te zetten tegen CSV Apeldoorn. Want slechts eenmaal eerder speelden de beide bijna even oude verenigingen – CSV Apeldoorn werd opgericht in 1946 – tegen elkaar. Dat geschiedde op 26 januari 2010 en die wedstrijd werd onder ijzig koude omstandigheden op sportpark Papendal te Arnhem met 3-1 verloren. Edwin van Rooijen scoorde toen de enige treffer. Daarom is er komende zaterdag gelegenheid tot revanche.

 

Onze opponent begon haar oefencampagne prima, want afgelopen dinsdagavond werd er op het eigen Orderbos gespeeld tegen de nummer vier van de hoofdklasse A, DVS ’33 uit Ermelo. Na een 3-1 ruststand kwam de score na negentig minuten uit op 4-2 en dat was volgens de website van DVS ’33 ook volledig verdiend. Want CSV Apeldoorn speelde dominant voetbal en gaf haar tegenstander nauwelijks tot geen ruimte om gevaarlijk te worden.