Voorbeschouwing Kozakken Boys – G.V.V.V.

3 april 2014

Komende zaterdag, wanneer wedstrijddag 26 voor de deur staat, gaat ons vlaggenschip op bezoek op sportpark De Zwaaier in Werkendam om aldaar aan te treden tegen de plaatselijke trots, Kozakken Boys.
Een duel die onder de noemer klassiekers mag worden geschaard. Want na Spakenburg en IJsselmeervogels zijn de Werkendamse voetballers opponenten in deze topklasse waartegen de meeste keren in competitieverband is aan getreden. Met de strijd om het zaterdagkampioenschap in seizoen ’84-’85 meegerekend staat aanstaande zaterdag competitieduel nummer 44 op de programmarol.
En als we dan nog even dieper in de historie duiken hebben ‘De Boys’ en de Veense blauwkousen ook al 6x eerder tegen elkaar gespeeld in beker-, nacompetitie en/of oefen verband, dit trouwens ook keurig verdeeld over drie uit- en drie thuiswedstrijden.
De term klassieker krijgt nog meer cachet als u weet dat gastheer Kozakken Boys op de ranglijst aller tijden v.w.b. de voormalig hoofd- en eerste klasse de 9de positie inneemt en de bezoekers G.V.V.V. twee plaatsjes hoger genoteerd staan. Dus beide voetclubs behoren al bijna sinds mensenheugenis tot de fine fleur van het top amateur zaterdagvoetbal.

 

Bloed, zweet en ….

Kozakken Boys trad vorig seizoen toe tot het gilde van de topklassers. Het bereiken van die mijlpaal kostte wel bloed, zweet maar geen tranen, of toch wel, maar dan vreugdetranen. Want achter kampioen Scheveningen eindigde de ‘wit-roden’ in jaargang ’11-’12 als tweede en dat betekende een lange omweg om als nog promotie af te dwingen. Maar de karakterploeg van toenmalig trainer Michel Langerak slaagde, na maar liefst vijf extra duels, glansrijk in die missie en daarmee was deze traditierijke club weer terug op het platform waarop decennia lang werd geacteerd.

 

De ranglijst op basis van de uit gespeelde duels.

Prima debuut

Hoog van de toren blazen doet men in Werkendam meestentijds niet en daarom was het ook heel reëel dat het topklasse debuut als doelstelling had; zorgen dat handhaven op dat niveau zonder pijn en moeite zal gaan slagen. Nu dat lukte vorig seizoen perfect. Zo’n beetje zwevend tussen subtop en middenmoot gedurende die jaargang, eindigde Kozakken Boys keurig als laatste in het linkerrijtje en dat houd in een 8ste positie van de 16 deelnemers. Kortom een zeer geslaagd debuut.

 

Stapje voorwaarts

Maar ambities kunnen ook Kozakken Boys niet worden ontzegd en daarom zou er dit seizoen een stapje voorwaarts gemaakt moeten worden. Succes trainer Michel Langerak werd weggekaapt door ASWH, maar al dra had men een opvolger gevonden in Dogan Corneille. Zelf gepokt en gemazzeld als voetballer bij topamateurs en ook als trainer had hij zich al bewezen. Daarnaast kwamen Danny Buijs en Theo Lucius – ex-profs met een schat aan ervaring – de gelederen versterken. Tezamen met o.a. Arie Lock, Quentin Jakoba, Richie Basoski, Sjoerd van der Waal, Ismaël Yildirim en topscorer Arif Irilmazbilek een meer dan prima stel om wat hogere ogen te gaan gooien.

 

Kinken in de kabel

Dit leek niets teveel gezegd, want tot en met eind februari, uitgezonderd een klein dipje half september, positioneerde Kozakken Boys zich in de top drie en behoorde zij zeker tot de titelkandidaten. Maar helaas voor allen die Werkendammers lief hebben kwamen er een paar flinke kinken in de kabel. Theo Lucius haakte om hem moverende redenen af, trainer Corneille kreeg  ‘an offer you can’t refuse’ van IJsselmeervogels om daar volgend seizoen trainer te worden, en ook speelden blessures van enkele sterkhouders een rol van betekenis. Kortom hoogstwaarschijnlijk een mix van al deze ingrediënten zorgde ervoor dat de Kozakken motor begon te pruttelen in plaats van verder op toeren te komen. Tot overmaat van ramp moesten de beleidsbepalers kort geleden ook nog eens de beslissing nemen om al eerder afscheid te nemen van trainer Corneille omdat, zoals dat welbespraakt heet, “de chemie verdwenen was”, tussen trainer en spelersgroep. Ontwikkelingen waar niemand op zit te wachten, maar die nu eenmaal gaan zoals ze gaan. Corneille werd voorlopig opgevolgd door z’n assistent Ton Cornelissen, die trouwens volgend seizoen samen, met nu nog speler Danny Buijs, als twee-eenheid voor de groep zal staan. En in de afgelopen dagen werd tevens bekend dat technisch directeur Kees Spaan hand- en spandiensten zal gaan verrichtingen om Cornelissen z’n interim taken wat te verlichten.

 

Getergde Kozakken

De ranglijst op basis van de thuis gespeelde duels.

Maar goed al deze vervelende bijkomende zaken ten spijt, de topklasse competitie gaat gewoon door en wacht op niemand. En dus zal Kozakken Boys er alles aan gaan doen om alsnog haar prestatie van vorig seizoen te verbeteren. Want zowel in theorie als praktijk is die kans nog heel reëel. Sterker nog, als de thuisploeg er in zou slagen om de huidige koploper te verslaan en de uitslagen op de andere velden vallen ook nog eens in hun voordeel uit, dan gloort er ook nog hoop aan de einder om zelfs weer mee te strijden om als ‘beste jongetje van de klas’ uit de bus te komen. Op prestaties van anderen heb je geen invloed, dat wordt gewoon afwachten, maar zelf de strijd aanbinden voor een goed resultaat zal zeker de insteek worden van de getergde Werkendammers, die uit de laatste drie competitieduels geen enkel punt wisten te peuren.

 

Goede generales

Maar afgelopen zaterdag maakte Kozakken Boys aan die serie een einde door zeer overtuigend de halve finale van de districtsbeker Zuid I te bereiken. Zondag eerste klasser Geldrop werd met een 5-1 nederlaag naar huis gezonden en daarmee plaatste men zich weer voor de KNVB-beker. En iedereen weet dat Kozakken Boys daarin in de loop der jaren een stevige reputatie heeft opgebouwd als ‘angstgegner’ voor niet de eerste de beste BVO’s.

Daarnaast is het winnen van die districtsbeker Zuid I zeker geen ondergeschoven kindje en is men ook nog actief in de strijd om de Brabant Cup, een initiatief van Omroep Brabant. Al met al zijn er dus voldoende ijzers in het vuur om dit seizoen af te sluiten met een of meerdere prijzen.

Maar ook onze eigen blauwen kende een prima generale repetitie. Na het dipje in Friesland bij ONS Sneek, 2-1 verlies, werd de draad tegen Excelsior ’31 weer prima opgepakt. Door de 4-2 winst werd het koploperschap weer terug veroverd en vorige week, na afloop van de met 8-1 gewonnen kwartfinale districtsbeker West I tegen zondag derde klasser SC Spirit ’30, toen bekend werd dat de Spakenburgse derby onbeslist was geëindigd, bleef dat onveranderd. Weliswaar op basis van het doelsaldo, maar het gejuich van de A-selectie was daar zeker niet minder om.

 

Koppositie verdedigen

Niets meer of minder, dit is de opdracht voor de Assink-brigade. En daar kun je alleen van verzekerd zijn als er op sportpark De Zwaaier aan het langste einde wordt getrokken en Spakenburg in Rijnsburg niet uit haar slof schiet. Maar op dat laatste hebben captain Simon Brouwer en consorten geen invloed, dus zal men zich alleen voor de volle 100% moeten concentreren om dit duel tot een goed einde te brengen. Want ondertussen zijn alle blauwe hoofdrolspelers er wel van overtuigd geraakt dat de kans op het veroveren van de topklasse titel nu of nooit is.

 

Resultaten uit het verleden …

Op basis van de historie (zie tabel) van de tot nu gespeelde competitie wedstrijden zou G.V.V.V. statistisch gezien de meeste kans maken op een overwinning. Maar u weet resultaten uit het verleden … etc. etc. Nee, meer reëel is het kijken naar de voorgaande drie ontmoetingen op dit topklasse niveau. En daarin houden de beide kemphanen zich exact in evenwicht. Op 9 november van het vorige jaar won Kozakken Boys in Veenendaal met 0-2 door goals van Yildirim en Arifmazbilek uit een strafschop. Iets meer dan een jaar eerder, namelijk op 3 november 2012, zette G.V.V.V. op sportpark De Zwaaier eenzelfde uitslag neer. Ook toen een penalty , alleen was dat de openingstreffer van Dennis van Meegdenburg en bepaalde Maurice van der Wilt de eindstand. In diezelfde jaargang werd het toen op 13 april op de blauwe zijde van het sportpark Panhuis 1-1.  Karim Elkaddouri opende de score maar vier minuten later was het via Ismaël Yildirim weer gelijk en dat bleek ook de eindscore. Kortom in punten en doelsaldo is geen enkel verschil te vinden op topklasse niveau en op basis daarvan zou er nu dus weer een puntendeling uit de bus moeten rollen.

 

Of bestaat er toch een andere doorslaggevende factor?

Opvallend is ook nog te vermelden dat Kozakken Boys, samen met IJsselmeervogels (0-2), er in slaagde om tegen de tot nu toe meest scorende ploeg van de topklasse, want dat is G.V.V.V. nog steeds, de nul te houden. Dat lukte verder geen enkele concurrent, want altijd wisten de Assink-pupillen het net één of meerdere keren te vinden. Ook bijzonder daarbij is dat dit beide keren op de thuishaven van G.V.V.V. geschiedde en dus zes verliespunten opleverde, terwijl de blauwen toch ook de zogenaamde thuisranglijst aanvoeren.  

En dat brengt ons gelijk bij de positie van de Werkendammer voetballers in die deellijst. Want opvallend genoeg presteert Kozakken Boys op vreemde bodem significant beter dan op de eigen thuishaven. G.V.V.V. doet het buitenshuis zeker niet slecht, maar moet de ‘Boys’ toch boven zich dulden. Maar bij winst op de Zwaaier gaat G.V.V.V. over ze heen, doen ze zichzelf en alle supporters niet alleen heel veel plezier, maar krijgt ook deze statistische factor extra glans.

U snapt dat vanuit G.V.V.V. perspectief die laatste wens de vader van de gedachte is.
Maar zoals wel eens eerder beweerd, voetbal is geen spelletje van logica en/of statistiek. Nee, het gaat er gewoon om wie het beste met de druk kan omgaan, de vorm van de dag heeft, en/of misschien wel het geluk aan haar zijde heeft, want zonder geluk vaart niemand wel.  

 

Onze social media redactie heeft het aanstaande duel weer samengevat in een plaatje.