Voorbeschouwing G.V.V.V. – SC Genemuiden

10 september 2014

Is G.V.V.V. op stoom gekomen?

 

Waar Veenendaal in het verleden het alias kreeg toebemeten van wol- en sigaren dorp, staat Genemuiden nog steeds te boek als tapijthoofdstad van Nederland. Verschil moet er wezen. Want in ons dorp zijn beide industrieën geheel ter ziele, maar in Genemuiden is de tapijtindustrie nog steeds springlevend. Bovendien kreeg deze plaats in de kop van Overijssel in 1275 stadsrechten en mag dus met recht die eretitel voeren.

In de 16de eeuw was de biezenkweek en de daaruit geweven matten, vooral voor stoelen, een belangrijke bron van bestaansrecht in Genemuiden en omstreken. Die industrie heeft zich in de loop der eeuwen ontwikkeld via de kokosmatten tot de fabricage van de huidige nylon- en wollen vloerbedekkingen. Als laatste loot aan de stam is daar in de in de laatste decennia het produceren van kunstgras bijgekomen. En toeval of niet, op zo’n ‘tapijt’ treffen komende zaterdag de beide voetbalgrootmachten uit Veenendaal en Genemuiden elkaar.

 

Want dat de Sport Club Genemuiden tot de kanjers mag worden gerekend in het zaterdagvoetbal lijdt geen twijfel. In het seizoen ’82-’83 maakten de ‘groen-wit gestreepte formatie’ haar debuut op het hoogste zaterdagniveau, de toenmalige 1ste klasse. En sindsdien zijn zij altijd vertegenwoordigd geweest. Nooit degradeerde SC Genemuiden in die tijd. Sterker nog, in die 29 seizoenen die volgden eindigden ze, op zes jaargangen na, altijd in het zogenaamde linkerrijtje. Dat is op zich al een prestatie van formaat, maar daarnaast ging ook tweemaal de vlag in top op sportpark De Wetering, de thuishaven van SC Genemuiden. De eerste keer geschiedde dat in ’88-’89 en in het seizoen ’03-’04 herhaalde zich de geschiedenis. Beide keren werd de titel veroverd in de eerste- c.q. hoofdklasse C. Met de kampioenen uit A en B moest toen worden gevochten om de algehele zaterdagtitel. En toeval of niet, beide keren waren onze ‘rode buren’ tegenstander want zij veroverden toen de titels in de afdeling B. Maar zowel Genemuiden als DOVO slaagden er toen niet in om het kampioenschap extra glans te geven. Want de eerste keer ging Heerjansdam met de eer strijken en de laatste keer was Quick Boys de sterkste van de zaterdagamateurs.

 

Topklasse debuut
Bovenstaande cursieve tekst stamt uit een voorbeschouwing die we schreven in het seizoen ’11-’12, toen G.V.V.V. en SC Genemuiden elkaar voor de eerste keer op topklasse niveau ontmoeten. Genemuiden was toen al aan haar tweede editie bezig, zij bereikten in ’10-’11 de nieuw ingestelde klasse door in het seizoen daarvoor als vijfde te eindigen in de hoofdklasse C, en via een barrage ARC onder de duim te houden.
En juist die tegenstander versperde in die jaargang onze blauwen de weg naar de topklasse. Onder leiding van de bij G.V.V.V. debuterende coach Erik Assink werd die omissie het seizoen daarop goedgemaakt. Want via een overtuigend kampioenschap in de hoofdklasse B mocht ook G.V.V.V. debuteren in het amateur voetbalwalhalla en stond na lange tijd – de laatste keer was in ‘’90-’91 – het treffen tussen G.V.V.V. en SC Genemuiden weer op de programmarol.
Na 30 speelronden eindigde de debutant meer dan keurig als vijfde en herhaalde SC Genemuiden de eindpositie die zij als nieuwkomer innam, namelijk de zevende plek en dus voor de 24ste keer in het linkerrijtje.

Als de weermannen ons niet bedriegen hebben we komende zaterdag heel wat mooier weer als tijdens de laatste ontmoeting  op het sportpark Panhuis.
Foto's: Dick Gijsbertsen.

Clubtrouw
Helaas werd dit fraaie CV in seizoen ’12-’13 abrupt onderbroken. Vanaf speelronde vijf zakte de Sportclub, zoals ze zichzelf graag noemen, onder de fatale streep en het lukte niet meer om zich daar bovenuit te worstelen. De 14de plaats in de eindrangschikking betekende degradatie en dat was sinds 1971 niet meer voorgekomen.
Toch zat men daar in Genemuiden niet in zak en as en volgde er geen paniek maatregelen zoals, onlangs en in het verleden, bij collegae topklasse clubs.
Sterker nog, de clubgetrouwe A-selectie, met ondertussen samen al meer dan 2700 wedstrijden voor het vlaggenschip van Genemuiden in de benen, bleef grotendeels intact en de trouwe supporters en business clubleden keken al weer uit naar de regio derby’s met o.a. Staphorst, SVZW, DETO, WHC, Flevo Boys, Go Ahead Kampen en AZSV in de hoofdklasse C.

Kampioen
Dit siert het beleid en de gehele instelling van de club en geeft ook het familiaire karakter aan, als het niet gaat zoals moet, dan moet het maar zoals het gaat. Dat wil niet zeggen, dat er geen ambitie is, maar niet ten koste van alles.
Gelukkig kon trainer Hans Schrijver, die Richard Karrenbelt had opgevolgd het streven naar de terugkeer in de topklasse overbrengen op zijn pupillen. Vanaf speeldag één maakten de groen-witten deel uit van de top vier. Toch zag het er lang naar uit dat de terugkeer via het behalen van de eerste periodetitel, en dus een omweg zou moeten gebeuren. Maar op de laatste speeldag liet grootste concurrent Flevo Boys alle punten liggen tegen DETO en maakte Genemuiden zelf geen fout tegen ACV. Dit voorkwam een beslissingsduel en Genemuiden mocht zich kampioen noemen. Daarmee voegden captain Martijn Jansen en zijn kompanen een stukje geschiedenis toe aan de nog prille topklasse historie. Want Genemuiden is de eerste vereniging die na degradatie direct het seizoen daarop weer is teruggekeerd en daarmee het geschonden blazoen weer lekker oppoetste.

Weinig verloop
Opnieuw is er eigenlijk zeer weinig verloop in de selectie te bespeuren. Zes spelers vertrokken, waarvan alleen Mike Koenders, Jeffrey de Visscher en Willem Lanjouw (nu HHC Hardenberg) vaste waarden waren. Daarvoor in de plaats kwam veel ervaring terug. Tjeerd Korf (Flevo Boys, FC Zwolle, Excelsior, Veendam en WHC) en Philip Ties (FC Emmen, ACV en Staphorst) zijn gepokt en gemazzeld. Daarnaast kwam Gieljan Tissingh van FC Oss over, met een verder BVO-verleden bij FC Zwolle en AGOVV.
Verder dus heel veel vertrouwde namen in de selectie van coach Hans van Dijkhuizen, zoals o.a. die van doelman Albert Flier die flink op weg is naar 500 wedstrijden voor Genemuiden, Erik Rotman, de man met de fluwelen trap (G.V.V.V is alvast gewaarschuwd), Patrick Lip, de architect van het middenveld en aanvoerder Anne van der Kolk, ook ondertussen al acht seizoenen als slimme middenvelder in dienst in de tapijthoofdstad, na eerder gespeeld te hebben voor Ajax en Bennekom.
Kortom een ploeg met dus een karrevracht aan ervaring en ook flink wat fysieke kracht. Daarnaast zijn de zogenaamde dode spelmomenten of spelhervattingen een gekend wapen van de mannen uit de tapijthoofdstad van Nederland. 

Droom
Nieuw is ook de trainer, Hans Schrijver had al een dubbelfunctie (technisch coördinator bij SC Cambuur) en dat werd hem teveel, zodat op zoek moest worden gegaan naar een opvolger. Het werd een andere Hans. Achternaam, Van Dijkhuizen. In een vorig leven speler en trainer van DOS Kampen en daarna coachend verder bij Nunspeet, Staphorst en Excelsior ’31. Laatst genoemde club moest hij achterlaten als hoofdklasser door de degradatie van de Rijssenaren in afgelopen seizoen. Deze evenknie van Erik Assink, want Van Dijkhuizen is naast trainer van een topklasser ook sportleraar, had altijd al gedroomd om nog een keer bij SC Genemuiden aan de slag te kunnen. Die droom is dus nu uitgekomen.

Valse start
De start als hernieuwde topklasse deelnemer van de Sportclub kende nog geen gebaande paden, hoewel de ouverture toch wel tot de verbeelding sprak. Want in een Overijssels onderonsje, werd toch een van de kandidaten voor de titel, HHC Hardenberg, op eigen sportpark De Wetering keurig een punt afhandig gemaakt (1-1). Bij ‘De Uien’ in Rijnsburg, toch ook een titelpretendent, zat een draw er nauwelijks in, laat staan winst. Op de 2-0 nederlaag viel dan ook helemaal niets af te dingen.
Dus zou het afgelopen zaterdag moeten gebeuren, thuis tegen ONS Sneek om de eerste driepunter te pakken. In een opwindende wedstrijd, dat wezen de beelden van RTV-Oost tenminste uit, met vele scoringsmogelijkheden ging het in de toegevoegde tijd mis. Bij een 2-2 stand miste ONS nog een strafschop voordat een slippertje in de defensie genadeloos werd afgestraft door de Friese gasten. De mee naar voren gesnelde goalie Flier had daarna nog de gelijkmaker op de voet, maar dat lukte net niet, waardoor er maar 1 punt is behaald uit drie ontmoetingen. En juist dat aantal punten wil Genemuiden maar wat graag opkrikken op de blauwe zijde van het sportpark Panhuis.
 
Doelpuntrijk
Het mag dus duidelijk zijn dat G.V.V.V. een zeer gemotiveerde tegenstander staat te wachten die bovendien ook eindelijk wel eens willen winnen bij de Veenendalers. Want dat gebeurde in eerdere competitie ontmoetingen nog nooit. Niet dat er zo’n uitgebreide geschiedenis is geschreven in het verleden tussen de twee voetbalclubs, het wordt aanstaande zaterdag het 11de treffen in totaal, waarvan dus vijf eerdere in ’t Veen.
Maar van dat kwintet wonnen de blauwen er drie en werden tweemaal de punten gedeeld. Als je uitsluitend naar de statistieken kijkt van de vier wedstrijden in de topklasse tussen G.V.V.V. en SC Genemuiden, of omgekeerd, kun je zeggen dat die bijna altijd, er is één uitzondering op de regel, doelpuntrijk eindigden.

Is Simon Brouwer opnieuw een plaag voor SC Genemuiden, zoals hier op 13 oktober 2012, waarin hij koppend de 2-0 laat aantekenen?

Foto: Dick Gijsbertsen.
 

Simon Brouwer
In ’11-’12 werd het in Veenendaal 1-0 (de uitzondering), in Genemuiden maakte het scorebord overuren, 3-5. Het seizoen daarop bijna idem dito, alleen bleef de thuisploeg via twee goals in de slotfase en blessuretijd toen wel aan de goede kant van de score, 4-3. Op het Panhuis stond G.V.V.V. wederom geen tegengoals toe en maakte er zelf vier, waarvan twee door huidig aanvoerder Simon Brouwer. En met het noemen van de naam van de captain is misschien ook wel het geheim van de drie overwinningen van G.V.V.V. verklaard. Want in Genemuiden toen de blauwen in jaargang ’12-’13 dus op nippertje met 4-3 verloren, dit was trouwens tevens de wedstrijd waarop de eigen supportersbus van SV De Blauwen haar eerste rit maakte, scoorde de ‘kilometervreter’ niet, en in de overige drie duels wel. Dit had niets met het afstellen van het vizier te maken of de scherpte voor het doel, nee Simon Brouwer had toen maar een half uur speeltijd gehad voordat hij geblesseerd het veld moest verlaten en werd vervangen door Daan van der Valk. Bij de uitzondering nam Brouwer het winnende doelpunt voor zijn rekening, en bij de 3-5 winst op sportpark De Wetering kwamen er ook twee treffers op het conto van Simon. Van de totaal 13 goals die G.V.V.V. tot nu in de topklasse scoorde tegen de Genemuidenaren nam de nummer 10 er dus vijf voor z’n rekening. Vandaar het motto voor komende zaterdag: alle ballen op Simon!!!!   

 

Op stoom?
Nee, alle gekheid op een stokje, ook Simon’s ploeggenoten moeten in staat geacht worden om samen met hem het verschil te maken. En wie ze dan in het netje schopt is in het geheel niet belangrijk. Met de oefenwedstrijd van afgelopen dinsdagavond tegen hoofdklasser VVA ’71 meegerekend (2-0) hield de defensie al drie wedstrijden op rij de deur op slot en daar begint het natuurlijk mee. Zelf weinig tot niets weggeven en toeslaan als het kan.
Kortom er staat komende zaterdag een mooi affiche te wachten op de blauwe zijde van het sportpark Panhuis en zullen we moeten gaan afwachten of de op stoom gekomen blauwe trein kan doordenderen.