Voorbeschouwing sv DFS Opheusden – G.V.V.V.

11 augustus 2014

Door Fusie Sterk, daar staat de afkorting voor, van de tegenstander die G.V.V.V. komende dinsdagavond in Opheusden gaat treffen in haar oefencampagne in de aanloop naar het nieuwe seizoen ’14-’15.
Op zich een logische keuze die naamgeving, toen op 18 juni 2001de voetbalverenigingen v.v. Opheusden en Sparta ’57 de handen officieel ineen sloegen, om als één club verder te gaan. Het voorvoegsel sv (sportvereniging) had te maken met het feit dat er naast een voetbaltak ook een gymnastiek afdeling deel uit maakt van de relatief nieuwe club.

 

Maar net als in het bedrijfsleven waar fusies ook niet altijd direct de nodige synergie opleveren tussen de diverse bloedgroepen, gebeurde dat in Opheusden ook. Althans niet op sportief vlak, want hoewel de Spartanen en de Opheusdenaren uiteraard moesten wennen aan het gebruik van dezelfde deur was de keuze heel bewust geweest. Maar bij zo’n samengaan hoop je natuurlijk dat qua prestaties, één en één drie wordt en geen modale twee, of nog erger driekwart of een half, en dat de naamgeving eigenlijk door fusie sterker had moeten zijn.

 

De kersverse fusieclub startte in de derde klasse van het zaterdagvoetbal, maar moest na 22 speelronden met een totaal van 17 punten genoegen nemen met een 11de positie en dat hield degradatie in. Een tegenvaller van jewelste daar in het Betuwse land. Natuurlijk voelde DFS zich geslagen, maar niet verslagen en dus werd met nieuw elan een poging gewaagd om het verloren terrein terug te veroveren.
Twee seizoenen later was het zover, een kampioenschap in 4A bracht de sv DFS weer terug naar de uitgangspositie en daarmee weer de kans om nog een trede hogerop te komen. Want dat was in eerste instantie het streven, een stabiele 2de klasser te worden.

 

Dat zoiets niet op stel en sprong zou gaan gebeuren, daar was men reëel genoeg voor. Langzaamaan werd gebouwd aan een team en via een paar middenmootplaatsen en een vice kampioenschap was het 2009 zover. De platte kar mocht uit de boomgaarden worden gehaald voor een rit door het dorp en de doelstelling, de 2de klasse, was bereikt.

 

Er komen is één, er blijven is twee. Dit is ook zo’n ouderwetse voetbalwijsheid die nog heel vaak opgeld doet. En dat gold ook voor DFS. Het kostte twee seizoenen van hangen en wurgen om het tweede klasserschap te handhaven, maar toen de gewenning eenmaal plaats had gevonden ging het ook crescendo. Via een derde plek in 2012, werd het jaar daarop op zeer overtuigde manier – de voorsprong op FC Horst, de nummer 2, bedroeg maar liefst 15 punten – het kampioenschap en daarmee promotie naar de 1ste klasse behaald.

Een zeer fraai resultaat voor de dorpse fusieclub, waar de synergie tussen de bloedgroepen uiteindelijk toch boven kwam drijven en waar iedereen die DFS lief had en heeft dan ook meer dan terecht trots op was.
Maar wat zou dit hogere niveau gaan brengen? Dat was de vraag die alle geledingen van DFS zich begin september van het vorig jaar stelden. En de meesten zullen waarschijnlijk hebben gezegd: “Handhaven op een makkelijke manier, daar willen we zo onze handtekening voor zetten”.
Een heel reëel gegeven voor een debutant en een voetbalclub die hoog van de toren blazen niet in haar woordenboek heeft staan. Maar de mannen van trainer Dik Peters van Ton, een van de leidende krachten in de opmars, verrasten vriend en vijand vanaf acquit in het seizoen 2013 – 2014.
Gedurende het gehele seizoen verkeerde men in de bovenste regionen en bleef DFS kansrijk om direct, of indirect, opnieuw een stap omhoog te maken. Het werd direct, want ten koste van toch aardig wat gereputeerde namen in het zaterdagvoetbal, zoals Nunspeet, WVF, DOS Kampen en DTS Ede, pakten de wit-blauwe formatie de titel in 1D. En niet eens op het nippertje, maar met 8 punten voorsprong op WVF. Opnieuw werd de platte kar uit de boomgaard geplukt voor een rondje Opheusden en was er feest van jewelste. Een Opheudense voetbalformatie op het één na hoogste amateurniveau in Nederlander, na twee kampioenschappen op rij, hoe mooier en unieker wil je het nog hebben?



En nu is het bijna zover, op 6 september as. is de primeur. Dan start de hoofdklasse A, waarin de Opheusdense formatie is ingedeeld. Mooie bijkomstigheid is, dat dit ook nog eens een thuiswedstrijd behelst. Want op sportpark ’t Heerenland komt dan ODIN ’59 uit Heemskerk op bezoek, al jarenlang een vertrouwde naam op dat niveau. Hopelijk komt Opheusden en omstreken massaal kijken naar die primeur. Maar tevens staan er in het verdere verloop van de komende competitie natuurlijk nog een aantal prachtige streekontmoetingen op de rol. Want wat te denken van DFS – DOVO, DFS – VVA ’71 en DFS – Bennekom of vice versa?

 

Martin van Eck (7), Simon Brouwer (op handen en voeten) en Sherwin Grot zorgden op 7 januari jl. voor drukte nabij het 'vijandelijke' doel. 

 

De voorbereiding daarop is nog niet zo lang geleden gestart en afgelopen zaterdag vond de eerste oefenwedstrijd plaats. Op het thuishonk, sportpark ’t Heerenland, trad DFS aan tegen de gecombineerde A1 van NEC/FC Oss. Na een 3-0 voorsprong kwamen jeugdige BVO-ers nog terug tot 3-2, maar verder lieten de Opheusdenaren het niet komen en daarmee was de eerste oefenwinst binnen.

Het succes team van oefenmeester Dik Peters van Ton kende weinig vetrekkers, maar mocht wel een aantal nieuwelingen verwelkomen. Corné Davelaar en Ted Heijckmann kwamen van de Bataven. Davelaar is een Veenendaler die nog voor SVP speelde. Simon Kamps kwam van Excelsior Zetten, de ploeg van de ons bekende Jacco Kampert. David Magee speelde voor Bennekom en Ritchie Meuzer voor Union voordat zij naar Opheusden verkasten. En doelman Raymond van Driel (Leones) moet de concurrentie aangaan met de ons ook meer dan bekende Benny Geerts en zijn broer Hans. Kortom op papier lijkt de selectie een stevige impuls te hebben gehad. Bovendien werd er door andere clubs niet getrokken, of wellicht niet op de juiste manier, aan het topscoorders trio van de beide kampioenseizoenen.
Want Elvin Hardeveld (30 + 24), en de gebroeders Mike (18 + 15) en Dusty (9 + 19) Louwaars namen dus samen 115 doelpunten voor hun rekening van de in totaal (71 + 77) 148 treffers. (Eerstgenoemde cijfers staan voor het seizoen ’12-’13).
Met recht zou je dit dan ook een supertrio kunnen noemen, waarbij Elvin Hardeveld zijn neusje voor de goal afgelopen zaterdag nog maar eens bevestigde door de 1- 0 en de 2-0 binnen te schieten. En dat deed hij bij een ex-collega. Want de talentvolle doelman Niels van Dijken vertrok eind vorig seizoen bij DFS om het bij de jeugdige profs te gaan proberen.

 

Met deze wetenschap zal het u dan ook hoogstwaarschijnlijk niet verwonderen dat Elvin Hardeveld en Mike Louwaars de doelpuntenmakers waren in de wedstrijd die ze op 7 januari jl. speelden op de blauwe zijde van het sportpark Panhuis. In dat oefenduel, waarin Niels Willemse (nu spelend voor Nunspeet) toen een gescheurde achillespees opliep, scoorde Rik van der Eerden, Mikula Ristic en Simon Brouwer (2x), waardoor de 4-2 winst verdiend in Veenendaal bleef. Maar de Peters van Ton-brigade gaf toen al blijk uit het goede hout gesneden te zijn en maakte het G.V.V.V. zo moeilijk mogelijk zonder er op uit te zijn om achterin alles maar zoveel mogelijk dicht te metselen. Nee, gewoon als de kansen zich aandienen proberen aan te vallen.

 

En hoewel dus nog niet zolang in training als G.V.V.V. zal DFS waarschijnlijk met zo’n zelfde soort instelling morgenavond die return tegemoet treden. Voor de manschappen van coach Erik Assink dus een mooie opponent om haar zesde oefenduel tegen af te werken.
Het is wellicht iets te kort door de bocht, maar over het algemeen mogen we toch stellen, dat de voorgaande sparringpotjes in de eerste helft van redelijk tot voortreffelijk verliepen, maar dat na de pauze de klad er in kwam en het niveau aanzienlijk daalde, zelfs tot een bedenkelijk peil, zoals in de eerste verliespartij van de vijf, afgelopen zaterdag tegen Quick Boys. Hopelijk is dit een goede leerschool voor alle betrokkenen en is daarmee duidelijk geworden dat je een voorsprong niet even freewheelend over de streep kunt trekken. Natuurlijk zijn er verzachtende omstandigheden, omdat er in de oefencampagne veelvuldig wordt gewisseld om alle selectie spelers te testen en een kans te geven om hun kunsten te vertonen. Maar dit alles neemt nog steeds niet weg dat iedereen weet dat een voetbalwedstrijd 90 minuten duurt en geen 45. Dat het niet iedere minuut feest kan zijn is ook iedereen duidelijk, zowel spelers als supporters, maar dat er beter gedoseerd moet worden lijkt ons een voorzet, die iedereen in kan koppen.

 

De oefenwedstrijd tussen sv DFS Opheusden – G.V.V.V. op sportpark ’t Heerenland aan de Van Maanenstraat 1 te Opheusden begint om 19.30 uur en zal onder leiding staan van scheidsrechter A.J.F. Midden.