Voorbeschouwing Koninklijke HFC – G.V.V.V.

23 maart 2017

Na drie wedstrijden in acht dagen voor ons keurkorps vorige week, met alle (wisselvallige) resultaten die mogelijk zijn, namelijk verlies uit bij De Treffers (4-0), een gelijkspel in Noordwijkerhout in het treffen met VVSB (3-3), en afgelopen zaterdag een eerste winst tegen een beloftenteam, Jong Vitesse werd in eigen huis op de valreep geklopt (1-0), staan er de komende drie zaterdagen echte klassiekers te wachten, twee op vreemde bodem en één op het vertrouwde Panhuis.

Klassiek en klassieker
Eén onder de noemer in het voetbaljargon, namelijk een wedstrijd met een lange geschiedenis en grote uitstraling, en twee duels waarbij klassiek (lees oud of antiek) staat voor de geboortedatum van de voetbalclubs die de opponenten van G.V.V.V. zijn.
Aanstaande zaterdag is dat laatste het geval, want dan wordt Haarlem, de bakermat van het ons zo geliefde spelletje bezocht, alwaar de oudste voetbalvereniging van ons land, de Koninklijke HFC (1879), als gastheer en tegenstander zal gaan optreden.
Op 1 april (geen grapje) vind de ‘klassieker’ plaats op het sportpark Panhuis tussen G.V.V.V. en Spakenburg. Dat wordt dan in totaal het 75ste blauwe onderonsje. En de week daarna is het uit 1895 stammende AFC in hoofdstad Amsterdam de ontvangende partij voor de blauwe Veenendalers.


Een paar heerlijke historische en nostalgische plaatjes uit het digitale archief van de oudste voetbalclub van Nederland.

Hoogste regionen
Hoewel Koninklijke HFC dus al richting de anderhalve eeuw oud loopt, is spelen op het hoogste amateurniveau absoluut geen aangeboren aard van deze voetbalclub. Want terugkijkend naar de laatste kleine halve eeuw, speelde de Haarlemsche Football Club voor het merendeel, met wisselende successen in de tweede t/m vierde klasse van het zondagvoetbal. Alleen van ’01 t/m ’03 staan er twee seizoenen eerste klasse op het cv.
Dat niveau werd opnieuw bereikt in 2010 en toen was de (voetbal)beer los in de provinciehoofdstad. Onder leiding van coach Pieter Mulders (nu Rijnsburgse Boys) die toen zijn debuut maakte, volgde zes onvergetelijke seizoenen voor fans van HFC.
Direct kampioen worden als nieuwkomer was al knap, maar na twee jaar gewenning in de hoofdklasse, met een twaalfde en zevende positie op de ranglijst, mocht in 2014 opnieuw de vlag in top en werd de allerhoogste trede bereikt bij de amateurs, de topklasse, kortom een prestatie van topformaat.
En ook daarin bleek de ‘oude dame’ geen eendagsvlieg. Debuterend met een zesde plek was zeer verrassend, maar zeker niet onverdiend, en de derde plek vorig seizoen die dus ruimschoots voldoende was voor het bereiken van de Tweede Divisie, gaf nog maar eens de enorme progressie aan die wit-blauwe formatie in de laatste jaren heeft gemaakt.
Koninklijke HFC stond uiteraard al op de Nederlandse voetbalkaart, vanwege haar zeer lange geschiedenis en als grondlegger van het edele voetbalspel, maar manifesteert zich nu ook dubbel en dwars in de hoogste regionen.

Jo-jo effect
Geboren en getogen Haarlemmer, en tevens gepokt en gemazzelde trainer Ted Verdonkschot, nam aan het begin van dit seizoen het stokje over van de succesvolle Mulders. Met een voor HFC begrippen sterk gewijzigde selectie, de tol van de roem was daar zeker debet aan, moest de nieuwe coach maar gaan proberen om zijn ploeg op oorlogspad te houden, d.w.z. handhaven, was de opdracht.
De start was zeker niet florissant te noemen, maar langzamerhand begon de vernieuwde selectie aan elkaar te wennen en kon ook coach Verdonkschot, met zijn jarenlange ervaring bij de amateurs (o.a. Rijnsburgse Boys, HHC Hardenberg en Quick Boys), zijn visie en invloed overbrengen. Dat leverde van eind september t/m eind januari 21 punten op uit 13 duels en een veilige tiende plek. Daarna volgde drie nederlagen op rij en kwam de gevaarlijke streep weer dicht in zicht. Maar opnieuw herpakte de ploeg zich en via de volle buit op achtereenvolgens Jong Vitesse (3-1), AFC (2-0) en Spakenburg (1-2), staat Koninklijke HFC nu op een positie waarbij droge voeten verzekerd zijn.
En verder vervolg van dit jo-jo effect zullen de Haarlemmers in de laatste fase van deze competitie met man en macht willen gaan voorkomen, zodat z.s.m. de gevarenzone een voor hen onbegaanbaar pad wordt, en daarmee de doelstelling wordt bereikt.


Uit hetzelfde archief een tweetal elftallen uit een ver verleden. 

Senior 1
De Verdonkschot-equipe bestaat uit een mooie mix van aanstormende talenten, spelers met de nodige ervaring en een paar echte senioren met een schat aan voetbalbagage . Daarmee is de gemiddelde leeftijd ca. 26 jaar. Maar juist de twee senioren, ofwel de 30-plussers lijken onmisbaar en misten nauwelijks speelminuten. De oudste van de twee is ex-prof Gertjan Tamerus (36). De aanvallende middenvelder speelde 222 wedstrijden in het betaalde voetbal voor Haarlem, Heracles en NAC Breda. Na een kort buitenlands avontuurtje in Griekenland ging hij als amateur spelen voor SVZW, werd kampioen met de huidige club van voormalig G.V.V.V.-trainer Erik Assink, en verkaste toen naar Ter Leede. Een kampioenschap zat er in Sassenheim net niet in, maar de runner-up positie wel.
In 2012 ging Tamerus (rechts op de foto) in zijn geboorteplaats Haarlem de Koninklijke versterken en was dus een belangrijk onderdeel van de opmars in het veld. Maar daarbuiten maakt Tamerus zich ook meer dan verdienstelijk voor de club, hij is namelijk hoofd jeugdopleidingen. En ook daarin boekt hij met zijn club en medewerkers een gigantische vooruitgang. In 2014 op de 88ste plaats in de top 200 van jeugdopleidingen bij de amateurs, naar een 3de positie in de pas gepubliceerde nieuwe ranglijst van 2017. Even ter vergelijking, G.V.V.V. staat op plek 30.
De liefhebber pur sang, die bezig is aan de opleiding TC1, zal indien er niets interessants langs komt op het gebied van trainings activiteiten ook volgend seizoen deel uit maken van de selectie van Ted Verdonkschot, die zelf ook vertrouwen kreeg van de leiding voor een contractverlenging en voldoende uitdaging zag om HFC nog verder op te laten stomen in de vaart der voetbalvolken. Ook opvallend is dat de door Katwijk bij HFC weggekaapte spits, Mike van de Ban, jeugdtrainer is bij zijn oude club. Dit zegt o.i. iets over de warmte die de ‘traditionsverein’ uitstraalt.

Senior 2
De tweede senior speler waar je letterlijk en figuurlijk niet om heen kunt is centrale verdediger Carlos Opoku. De boomlange Opoku, die volgende week vrijdag 31 jaar hoopt te worden, maakte in negen seizoenen de complete metamorfose mee, van 2de klasser naar Tweede Divisionist. Weggeplukt bij DCG uit Amsterdam ontpopte hij zich al zeer snel tot een vaste waarde, mede door zijn tomeloze gedrevenheid en inzet om doelpunten van de opponent te voorkomen. Maar in de loop van de jaren kwamen ook zijn aanvallende kwaliteiten bovendrijven, waarvan kopkracht een speerpunt werd, en de elfmetertrap een specialiteit. En dat alles resulteerde in ca. 9 goals gemiddeld in de voorgaande drie seizoenen.
De verhalen doen de ronde dat Carlos Opoku in de negen jaargangen Koninklijke HFC nog nooit een strafschop miste. Verifiëren lukte niet, maar gezien zijn record, samen met Tim Eekman van Barendrecht overigens, vijf op vijf penalty’s binnenschieten dit seizoen, lijkt dit een alleszins plausibel verhaal.
Maar dit seizoen staat er helemaal geen maat op hem, want met zeven velddoelpunten, hetzij met hoofd of voet, staan er ondertussen in totaal dus 12 goals op Opoku’s naam. En daarmee is Carlos Opoku ruimschoots clubtopscorer voor Koen Beeren (5) en Gertjan Tamerus, Kevin Sterling en Jacob Noordmans met ieder vier. Tevens is een gedeelde derde plaats, samen met Olivier Pilon (Spakenburg) en Niek van Boekel (UNA), zijn deel in de topscoorderlijst van de Tweede Divisie.
Het daarom dan ook erg logisch en volkomen begrijpelijk dat er op de website van de Koninklijke HFC diverse pleidooien circuleren om hem over te halen, om zijn in januari aangekondigde afscheid van de club, te herzien. Want voor zo’n voetbalfenomeen is een vervanger niet zo snel voorhanden, en ook als persoonlijkheid zou hij ernstig worden gemist. De tijd zal leren of de pleidooien succesvol zijn geweest.     

Zaterdag en thuis, de beste resultaten
Een van Opoku’s velddoelpunten werd gemaakt op het sportpark Panhuis op 1 oktober jl. En ook niet geheel toevallig geschiedde dat via een kopbal in de verre hoek. Die late treffer, acht minuten voor tijd, was louter voor de statistieken, want voordien hadden Frank Tervoert, Robin Mulder en Caifano Latupeirissa de thuisploeg al op een comfortabele 3-0 voorsprong gezet. Dat was op het eerste kwartier na, toen HFC furieus uit de startblokken schoot, maar daaruit geen doelpunt wist te peuren, ook een aardige afspiegeling van de gehele wedstrijd en dus bleven de drie punten in Veenendaal.
Mede daarom zullen de gastheren gebrand zijn op een sportieve revanche om daarmee de aanzet te geven voor een vierde driepunter op rij, en daarmee richting veilige haven te koersen. Het thuisvoordeel spreekt daarbij een woordje mee, want in Haarlem worden veel meer punten veroverd dan op vreemde bodem, 20 uit 12 duels, tegen 13 uit 13. Tevens heeft HFC een beter trackrecord tegen voormalig zaterdagploegen dan tegen hun zondag collegae. Hier is de verhouding 17 punten uit 9 ontmoetingen op zaterdag, tegen 11 uit 10.

Dubbelmoeilijk
Voor G.V.V.V. dus de opdracht te verhinderen dat Katwijk er tot nu toe, als enige van de zaterdagploegen, in geslaagd is om te winnen in Haarlem. Met deze wetenschap en het feit dat de Blauwen uit de laatste zes uitwedstrijden slechts één mager puntje pakten, wordt het een dubbelmoeilijke opgave om de veroverde huidige fraaie tweede plek te gaan verdedigen.
Het zal dan wel zaak worden om de vorm en/of geluk terug te vinden die het toonde met ook drie winstpartijen op rij in eigen huis tegen FC Lienden, UNA en Kozakken Boys.
Want in de drie potjes daarna was het wisselvalligheid troef, zoals u al in de kop van dit artikel hebt kunnen lezen. Bovendien zullen aanvoerder Roy Terschegget c.s. zeer beducht moeten zijn op de dode spelmomenten en standaardsituaties waarbij de kopkracht van Opoku en/of zijn afleidingsmanoeuvres, waardoor zijn ploegmaten in scoringspositie komen, dodelijk kunnen zijn. Daarover zal door analist Danny Huijtink ongetwijfeld al zijn gerapporteerd aan ‘grote baas’ John de Wolf, maar beter dubbel gewaarschuwd dan helemaal niet.

Al met al kunnen we vooraf vaststellen dat het er op lijkt dat er een alleszins interessant duel zal worden gespeeld op voor G.V.V.V. historische voetbalgrond, waarbij de selectie op voorhand, op de nog geblesseerde Soufiane Laghmouchi na, weer geheel compleet is.     

De wedstrijd op sportpark Koninklijke HFC, Emauslaan 2, 2012 PH Haarlem begint om 15.00 uur en zal onder leiding staan van Dhr. S. Veekamp uit Enschede. Hij zal langs de lijn worden bijgestaan door Dhr. T. Krijt en Dhr. B.C.J. Persoon. Vierde official is Dhr. P. Henshuijs.

Spelerfoto's zijn gemaakt door Dick Gijsbertsen.