Voorbeschouwing G.V.V.V. – AFC

13 maart 2019

Na het meer dan verdienstelijke gelijkspel (2-2) in de uitwedstrijd tegen de regerend kampioen vv Katwijk afgelopen zaterdag, staat komend weekeinde voor ons vlaggenschip de enige thuiswedstrijd in de maand maart te wachten. Daarin komt één van de kampioenskandidaten voor dit seizoen op bezoek, namelijk de Amsterdamsche Football Club van 1895. Kortgezegd AFC, of analoog naar de kleur van het tenue: The Reds

Het kan verkeren

De Amsterdamse dichter, toneelschrijver en rederijker Gerbrand Adriaenszoon Bredero, die leefde van 1585 tot 1618 gebruikte bovenstaande aanhef als lijfspreuk. En daarmee bedoelde hij: Het kan veranderen, de dingen blijven niet zoals ze zijn. Bredero zal zich er toen niet van bewust zijn geweest dat zijn spreuk ruim 400 jaar later nog steeds als gebeiteld staat in ons hedendaagse spraakgebruik. Sterker nog, deze is de laatste drie seizoenen volledig van toepassing op zijn voetballende stadgenoten van AFC, de oudste voetbalvereniging van de hoofdstad.

Eerste keer
De club van naam en faam, overall na De Treffers de beste zondagploeg uit de voormalige hoofd- en topklasse, voldeed bij de invoering van deze huidige competitie in ’16-’17 geheel aan de verwachtingen. Een zesde plek in de topklasse was voldoende om het nieuwe walhalla te betreden.
Onder leiding van herintreder Ton du Chatinier – eerder van ’06 t/m ’08 hoofdcoach - werd in 2016 begonnen aan het avontuur in de Tweede Divisie. Het werd voor AFC begrippen een mager seizoen. Na een toch wel uitstekende start die voor de winterstop nog tot de derde plek leidde, kwam de klad erin en duikelde men naar een uiteindelijke elfde plek op de ranglijst.
De eerste keer dat het verkeerde.


Op 28 april 2018 scoorde Simon Brouwer vijf minuten voor tijd de 2-2 met een Bakhuys achtige kopbal. Hopelijk kan de routinier, die aan zijn afscheidstournee bezig is, dat kunstje komende zaterdag herhalen.

Tweede keer
Met nieuw elan zou dus worden begonnen aan jaargang ’17-’18. Maar voor de winterstop vielen de resultaten opnieuw zeer tegen. De gevarenzone bleef steeds in zicht en Du Chatinier vond dat er aan zijn gezag en stoelpoten werd gezaagd door de achterban. De oud FC Utrecht coryfee pikte dit niet, liet AFC in de steek, en vertrok naar z’n huis in Frankrijk. 
De gepokt en gemazzelde André Wetzel werd op korte termijn bereid gevonden om het hiaat als trainer op te vullen, met uiteraard maar één opdracht. AFC moest en zou tweededivisionist blijven. Het kostte Wetzel enige tijd om de boel op de rit te krijgen, maar toen in de winterstop Raily Ignacio, goalgetter van beroep, werd gehuurd van Kozakken Boys vielen alle puzzelstukjes op zijn plek en begonnen The Reds aan een indrukwekkende opmars, waarmee het vege lijf ruimschoots werd gered en een uiteindelijke twaalfde positie haar deel was.
Al met al de tweede keer dat het verkeerde.
Die opmars leverde de hoofdstedelingen zelfs de titel in de derde periode op en daarmee een plaats eerste ronde van de KNVB beker in dit seizoen. Daarin maakte AFC furore. Betaald voetbal organisaties Telstar en TOP Oss werden aan de zegekar gebonden, en pas in de derde ronde in Tilburg bij eredivisionist Willem II vonden de Amsterdammers hun Waterloo.
Niet alleen dus prachtige sportieve successen, maar ook werd tegelijkertijd de clubkas flink gespekt.

Kwaliteitsinjectie
De clubleiding pakte na het vorig seizoen direct door om niet nog een keer geconfronteerd te worden met de gevarenzone. Ulrich Landvreugd, een beetje een kind van de club, want hij speelde er en trainde ook al de jeugd, nam het coachstokje over van interim Wetzel.
De 47-jarige voormalig prof van Ajax, SC Cambuur en Ipwisch Town die al op vrij jonge leeftijd dit metier vanwege een knieblessure vaarwel moest zeggen, zit al vanaf 2003 in het trainersvak. Daarin leidde Landvreugd SC Voorland, ASV De Dijk (2x zelfs) en Eemdijk naar promotie. Maar ook was hij met jeugdvriend Edgar Davids en voormalig Katwijk trainer Dick Schreuder werkzaam bij FC Barnet in binnenkort al dan niet ‘Brexit Country’.
Een goede coach is natuurlijk noodzakelijk, maar het ‘kapitaal’ moet op het veld staan en daarin was de TC van de AFC behoorlijk succesvol, met het aantrekken van de tweelingbroers Yordi en Kenny Teijsse, die de wens hadden om ooit nog samen in een elftal te spelen. AFC gaf ze die kans. Aanvaller Yordi kwam over van Quick Boys en verdedigende middenvelder Kenny liet SC Cambuur achter zich. Op voorspraak van de tweelingbroers werd ook de boomlange verdediger Tim Linthorst – voormalig speler van De Graafschap, Go Ahead Eagles en Berliner AK – ingelijfd en daarmee had de selectie een flinke kwaliteitsinjectie ondergaan, die tot nu toe zijn vruchten meer dan afwerpt.

Hoe sterk is outsider AFC?
Want bijna van meet af aan mengden The Reds zich in de strijd om de titel in deze Tweede Divisie en daarmee is een antwoord gegeven op de vraag die redacteur Jelmer Geerds van de website voetbal247.nl zich via bovenstaande kop in juli jl. afvroeg. Daarin schreef hij:

 

Welk verschil een goede spits kan maken, bewees Danny van den Meiracker al meer dan eens toen hij tussentijds vertrok bij Spakenburg, maar ook vorig seizoen bij FC Lienden. Welk lot had de Betuwse club gewacht zonder de geweldenaar uit Baarn? Of neem Berry Powel, die zijn gewicht in goud waard was toen hij tussentijds IJsselmeervogels versterkte en de Rooien naar de titel leidde. Een soortgelijke prestatie leverde Raily Ignacio de eerste zes maanden van 2018, door de last van AFC op zijn brede schouders te nemen en de Reds met zijn routine en trefzekerheid (13 goals in 18 duels) naar lijfsbehoud in de Tweede Divisie te loodsen.
 

Samengevat: een goede spits kan een wereld van verschil maken voor elke club. Maar wat als je er zelfs twee van een dusdanig kaliber hebt? Het is een prikkelende gedachte en aanleiding om met bovengemiddelde aandacht te kijken naar de verrichtingen van AFC komend seizoen. De komst van Yordi Teijsse mag spectaculair genoemd worden, al is de hoofdpersoon zelf nuchter over zijn stap naar Goed Genoeg: ,,Gewoon een hele fijne club, dichtbij huis, met prima voetballers – veelal net als ik echte Amsterdammers – in de selectie”, verklaart Teijsse zijn veelbesproken transfer. ,,Bij Quick Boys had ik het altijd enorm naar mijn zin, tot er juist op het moment dat we serieus zicht kregen op het kampioenschap allemaal rare randzaken gingen spelen buiten het veld. Daardoor is het gewoon een k..seizoen geworden.”

Interessant is ook om te zien hoe Ulrich Landvreugd zich ontpopt als nieuwe coach van AFC. Het ‘kind van de club’ laat zich verbaal al flink gelden in de voorbereiding en heeft het voordeel dat hij als oud-speler niet alleen de club al goed kent, maar tevens vorig seizoen al veel wedstrijden van AFC heeft bezocht.
 

Getemperde verwachtingen
Met Ignacio en Teijsse beschikt AFC in potentie over één van de meest gevreesde aanvalskoppels van de Tweede Divisie. Het is dan verleidelijk om de verwachtingen op te schroeven. Onterecht, meent Ignacio. ,,Ik las dat we genoemd worden als titelkandidaat”, reageert de Haagse spits. ,,Dat vind ik niet realistisch. We hebben een team dat van iedereen kan winnen, maar ook van elk team kan verliezen. Dat blijkt deze voorbereiding wel, waar we niet eens van DVS ’33 kunnen winnen. Vorig seizoen zijn we er maar net ingebleven. Laat ons nou eerst maar eens probleemloos veilig spelen”, tempert hij de verwachtingen.


Top 3
Niettemin is hij blij met de komst van Yordi Teijsse: ,,Ik voetbal graag met goede voetballers en Yordi is een speler met veel kwaliteiten. Waar ik een beetje lui kan zijn, is hij constant bezig in het veld en bovendien superfit.” Teijsse is beduidend minder terughoudend in zijn verwachtingen: ,,Mijn broer Kenny vond dat we in de top 5 moeten kunnen eindigen, ik zeg top 3″, grijnst hij. ,,Het zal nog even wennen zijn om met Raily samen te gaan spelen. Wellicht dat ik een beetje als een ‘valse 9′ ga spelen. En als team moeten we nog meer gebruik maken van de diepte. We krijgen veel vrijheid en wisselen veel van positie, wat erg lastig te bespelen is voor verdedigers.”

Hij ziet ook de potentie van zijn samenwerking met Ignacio: ,,In potentie zijn we misschien één van de beste duo’s in de Tweede Divisie, maar het moet er nog wel uit komen in de praktijk. Al heb je tien hele goede spitsen, als ze niet renderen samen heb je er niks aan.”


Wilco den Hartog moet een schorsing van 
één duel uitzitten vanwege zijn rode kaart in Katwijk en zal dus geen acte de presence kunnen geven. Bij het laatste duel tussen G.V.V.V. en AFC overkwam Taoufik Adnane hetzelfde.


IJzersterk
Zonder overdrijven mag je nu wel beweren dat het duo spitsen eigenlijk niet correct is, dit zou echt een trio moeten zijn. Want van de 59 goals, de meeste van alle concurrenten, komen er maar liefst in totaal 40 op het conto van Raily Ignacio (17), Yordi Teijsse (12), en zijn equivalent die luistert naar de naam Kenny (11). Vooral dit laatste feit is opvallend voor een verdedigende middenvelder, die ook een flink gedeelte van de 11 goals scoorde met zijn hoofd. Van de overige 19 goals zijn Fouad Belarbi (gekomen van USV Hercules) en Tim Linthorst met ieder drie treffers topscorer en staan er ook twee eigen goals in de boeken.
Maar naast al dat aanvallende geweld, uiteraard zeer belangrijk, is er ook nog een defensie die haar mannetje meer dan staat. Met een uitmuntende doelman Patrick Zonneveld aan het hoofd, die in 22 duels al negenmaal een clean sheet achter zijn naam mocht zetten, heeft AFC op Kon. HFC en vv Katwijk na, de minste tegengoals geïncasseerd.
Kortom de Langvreugd brigade is ijzersterk geheel.

Favorietenrol voor onze gasten
Met dat alles in het achterhoofd, en het feit dat G.V.V.V. in de voorgaande twee seizoenen beide malen thuis het onderspit dolf (1-3 en 2-3) is het logisch dat onze Amsterdamse gasten een grote favorietenrol krijgen toebedeeld. Zeker ook als je nog in ogenschouw neemt dat de heenwedstrijd, eind oktober van het vorige jaar, een volstrekt kansloze 4-0 nederlaag opleverde voor de Oosterlee equipe. De tweelingbroers Teijsse waren gezamenlijk goed voor driekwart van de productie (Yordi 2x, Kenny 1x), en Milan Hoek maakte het kwartet vol.
Als tegenargument valt daartegenin te brengen dat er in 2019 toch wat korrels zand zijn geslopen in de voorheen toch zeer soepel draaiende Amsterdamse voetbalmachine. Voor de winterstop leed AFC slechts 10 verliespunten uit zestien duels, nu staat de teller op 12 uit acht ontmoetingen.
Maar in het voordeel van onze bezoekers spreekt dan weer dat ook G.V.V.V. na het verplichte kerst en nieuwjaarsreces haar verliespunten zag oplopen van gemiddeld 1,56 per wedstrijd naar 1,75.


De ziekenboeg van G.V.V.V. gebroederlijk op de tribune in Katwijk. De middelste twee, Martin van Eck en Danny de Leeuw, zullen er zeker nog niet bij zijn. Jeremy de Graaf (l.) en Robin Mulder zijn vraagtekens. Topscorer De Graaf, 12 goals tot nu toe, miste door een forse bloeduitstorting de vorige editie van G.V.V.V. versus AFC, en toeval of niet nu kampt Jeremy met eenzelfde blessure. 

Gewijzigd motto?
Aan de hierboven genoemde thuisnederlagen valt niks meer te behapstukken, maar in die beide duels was wel het motto: G.V.V.V. maakt het spel, AFC de doelpunten. Sterker nog, na de 1-3 nederlaag in jaargang ’16-’17 kwam een van de Amsterdamse bestuursleden uw scribent na afloop zijn oprecht gemeende verontschuldigingen aanbieden voor de ‘gestolen punten’. Maar ja, gestolen punten tellen even hard mee als eerlijk verdiende.
Het jaar daarop leek het er lang op dat de punten gedeeld zouden worden (2-2), maar in de dying seconds van de blessuretijd schoot Tom van den Brink op 28 april ’18 zijn ploeg naar winst.
Hiermee we maar willen zeggen dat aanvoerder Roy Terschegget en zijn voetbalmaten zich vooraf zeker niet kansloos moeten achten en zich als makke schapen naar de slachtbank moeten laten leiden.
Met eenzelfde instelling en spirit als afgelopen zaterdag in en bij Katwijk, toen tegenslagen zoals een viertal blessures, een achterstand, en een man minder uitstekend werden overwonnen, moet het mogelijk zijn om de gedoodverfde kampioenskandidaat het vuur na aan de schenen te leggen.
Als er gestreden en figuurlijk gevochten wordt tot de laatste snik, en AFC blijkt over meer kwaliteit te beschikken en drukt dat uit in de score, dan zal geen enkele blauwe aanhanger daar over zeuren, maar dat moet wel het uitgangspunt zijn. En stiekem hopen we natuurlijk dat dezelfde bezieling en de getoonde voetbalkwaliteiten als afgelopen zaterdag voldoende zullen zijn om AFC voor het eerst thuis een punt, of nog liever punten, afhandig te maken.
En als dat onder het motto gaat: AFC maakt het spel, G.V.V.V. de doelpunten, zal je geen enkele supporter van de thuisploeg horen klagen.  

De wedstrijd op sportpark Panhuis begint om 14.30 uur en zal onder leiding staan van Dhr. F.R. de Winter uit Blaricum. Hij zij langs de lijn worden bijgestaan door Dhr. J.M. de Smalen en Dhr. N. Kromme. Vierde official is Dhr. N. Wenneker.

Tekst: Bas van Capelleveen
Foto's: Dick Gijsbertsen