Voorbeschouwing G.V.V.V. – IJsselmeervogels

17 april 2019

Met Koningsdag in aantocht, en derhalve op 27 april een voetbal loze zaterdag, staat eerst nog speelronde 30 op de programmarol van de Tweede Divisie. Daarin ontvangt G.V.V.V. aanstaande zaterdag op haar eigen domicilie, de zonder twijfel allerbeste amateurclub van Nederland, IJsselmeervogels.
Deze streekderby wordt op het hoogste amateurniveau al sinds het seizoen ’59-’60 gespeeld, en is nu toe aan de 68ste editie.


De term klassieker is eigenlijk nog meer gepast voor het treffen tussen Veens blauw en Spakenburgs rood met bovengenoemd aantal onderlinge onderonsjes op de teller. Daar komt dan in feite nog bij, zoals we bij de vooruitblik bij de heenwedstrijd dit seizoen al aangaven, dat toen G.V.V.V. nog in de onderbond speelde in de jaren vijftig van de vorige eeuw, ook IJsselmeervogels 2 al eens competitie genoot was van ons vlaggenschip. Met die twee ontmoetingen erbij loopt het aantal zelfs op naar 70.
Maar daarmee zijn we er nog niet helemaal. Want onder auspiciën van de beleidsbepalers in de Zeister bossen staan er ook al twaalf districts- en KNVB bekerwedstrijden in de analen van de beide clubs. Alles bij elkaar opgeteld wordt het dus komende zaterdag wedstrijd nummer 82.
En toeval of niet, ook tegen SV Spakenburg de blauwe buren op sportpark De Westmaat in Bunschoten-Spakenburg, speelde G.V.V.V. in totaal al exact ditzelfde aantal onderlinge duels in competitie- of bekerverband.
Daarmee zijn de beide Spakenburgse grootmachten in het zaterdagvoetbal de tegenstanders waartegen G.V.V.V. sinds haar geboorte in 1947 veruit de meeste onderlinge robbertjes mee uitvocht.

Grootaandeelhouder
Het in 1932 opgerichte IJsselmeervogels toonde zich bijna van meet af aan een ‘veelvraat’. Dat zou een negatieve connotatie kunnen hebben in het dagelijks leven. Maar als het om titels of ereprijzen gaat geeft dat alleen maar aan dat een sportploeg of individuele sporter vele ambities heeft en die ook in de praktijk weet waar te maken. De Vogels, zoals de club vaak kortweg wordt genoemd, is daar een exceptioneel voorbeeld van.  
De prijzenkast puilt letterlijk en figuurlijk uit, en in haar nu 87ste levensjaar heeft de voetbalclub ook nog nooit een stapje terug hoeven te doen. Sterker nog, gerekend van na de tweede wereldoorlog, bivakkeerden de rooien bijna altijd in de bovenste helft van de ranglijst als er weer een competitie jaargang werd afgesloten. En daarin werden maar liefst 31 afdelingstitels veroverd, waardoor grootaandeelhouder wellicht een toepasselijke bijnaam zou zijn.


Tijdens de laatste ontmoeting op 28 oktober 2017 in Veenendaal bleef het stoeltje van Niek Oosterlee leeg, Dennis van Meegdenburg en Jan Diepeveen namen de honneurs meer dan prima waar. Hij verbleef in het ziekenhuis vanwege een bacteriele infectie. Komende zaterdag zal hij, er ijs en weder dienende, zeker weer bij zijn. Evenals de toen geblesseerde Soufiane Laghmouchi, die samen met analist Danny Huijtink (l.), leunend op de afrastering toen de verrichtingen van zijn ploeggenoten met genoegen aanzag. Want het werd 3-1.

Smetje
Hoewel er dus heel veel goud is wat er blinkt aan de boorden van het IJsselmeer voor ‘De Vogels’ kende de club in de voorloper van deze Tweede Divisie, de Topklasse, toch een tweetal smetjes. In seizoen ’12-’13 werd het vege lijf ternauwernood gered door een twaalfde positie op de ranglijst. Herhaling van zetten volgde drie jaargangen later en dat was nu juist het moment waarop bij de eerste zeven moest worden geëindigd om de nieuwe trede van de vaderlandse voetbalpiramide te beklimmen. Waar G.V.V.V. daar toen wel precies in slaagde, moesten onze gasten afhaken. Voor het eerst in de geschiedenis moest het zaterdagvoetbal het doen zonder de aanwezigheid van IJsselmeervogels op het hoogste niveau. Voor alle liefhebbers, maar vooral voor de grote en trouwe aanhang van de rode Westmaatbewoners een ontiegelijk gemis.
Maar zoals gehoopt, en eigenlijk ook wel verwacht mocht worden, werd die omissie direct weer goed gemaakt. In de Derde Divisie ’16-’17 was IJsselmeervogels voor o.a. het gerenommeerde FC Lisse, Rijnsburgse Boys en SVV Scheveningen een maat te groot en keerde men via het zoveelste kampioenschap weer terug naar, waar een club van dat formaat thuishoort, namelijk de hoogste trede.

Geleidelijk weer omhoog
Daarin trok het niet gelijk de grote broek aan, maar het technisch beleid werd er op gericht om, na het echec van niet promoveren, langzamerhand weer te gaan bouwen aan het fameuze imago van de club. Met de gepokt en gemazzelde – eigenlijk een beetje een besmette term heden ten dage - coach Willem Leushuis, die de plotsklaps naar De Graafschap vertrokken Sandor van der Heide opvolgde, aan het roer werd het debuut in de Tweede Divisie er een, voor Vogels kringen althans, van de rustige aard. Alleen bij de start werd even meegedaan om de bovenste plekken, maar gaandeweg vorig seizoen werd duidelijk dat simpelweg makkelijk handhaven de juiste doelstelling was. Het werd uiteindelijk de laatste plek in het linkerrijtje en dus al met al toch een prima debuut en een mooi uitgangspunt om daar dit seizoen verbetering in aan te brengen, met als ultiem doel weer mee te doen om de prijzen.

Nieuwkomers
Met zoals gebruikelijk, bij ieder zichzelf respecterende deelnemer aan deze divisie, werden er een aantal nieuwe spelersnamen gepresenteerd en tevens een nieuwe coach. Nieuwkomers Maikel de Harder, Kevin van Diermen, Eef van Riel en Felitciano Zschusschen kwamen gezamenlijk al bijna honderd keer uit voor de hoofdmacht en produceerden met z’n vieren 13 treffers. De eveneens zeer ervaren Ted Verdonkschot kwam over van Kon. HFC om Leushuis op te volgen. En onder zijn leiding voldoet IJsselmeervogels nog steeds aan dat ultieme doel in haar tweede optreden in deze Tweede Divisie.
De ‘baas’ van het spul is natuurlijk doelpuntenfenomeen Danny van den Meiracker, die FC Lienden vaarwel zegde, en eerdere blauwe avonturen aan de Westmaat, vervolgde met een rood-wit shirt om de schouders. En ook daar bewijst de in Baarn geboren topspits zijn waarde, want achter Ignacio (AFC) en Van der Leij (HHC) met ieder 20 treffers neemt hij samen met Yordi Teijsse (AFC) met elk 18 goals de tweede plaats in op de topscorerslijst. In zijn acht seizoenen Hoofd- en Topklasse en Tweede Divisie heeft de goalgetter in totaal al 118x het net getroffen.

Strijdbaar
Doordat Van den Meiracker en consorten in de AFC-ers een bovenbaas en evenknie heeft getroffen, en dan is er nog een Teijsse luisterend naar de voornaam Kenny die er ook al 13 heeft ingeprikt, is het verklaarbaar waarom de Amsterdammers momenteel met vijf punten verschil de boventoon voeren. Want bij onze gasten komen Robbert Olijfveld (9) en Mike van de Laar (8) – zaterdag vanwege een vijfde gele kaart geschorst – niet in de buurt van dat illustere hoofdstedelijke trio. Ook de defensie van de Spakenburgers is met 40 om 36 tegentreffers net iets kwetsbaarder dan die van de gedoodverfde kampioenskandidaat.
Maar waar doelman Jaimy Schaap afgelopen zaterdag na de 1-2 nederlaag tegen HHC Hardenberg al bijna de handdoek gooide om de titelrace voort te zetten, blijft coach Verdonkschot, geheel terecht overigens, strijdbaar tot de laatste snik.
“Zolang het rekenkundig nog niet over is, moet je alles uit de kast halen om het AFC zo moeilijk mogelijk te maken, zeker met in het achterhoofd dat op de laatste wedstrijddag deze ploeg sportpark De Westmaat nog met een bezoek komt vereren”, was zo’n beetje het relaas van de in Spakenburg debuterend trainer.
Met ondersteuning van de grote supportersschare, G.V.V.V. leverde al 300 kaartjes uit aan IJsselmeervogels, mogen de gastheren een tot op het bot gemotiveerde opponent verwachten die 100% voor de winst zullen gaan om de laatste strohalm te blijven vasthouden. Maar tevens ook om sportieve revanche te nemen voor de 1-2 nederlaag waarop G.V.V.V. op 1 december jl. IJsselmeervogels trakteerde.


Door zijn overgang volgend seizoen naar SV Spakenburg zal Roy Terschegget wellicht ook eens aan den lijve ondervinden wat het spelen van de moeder aller amateurderby's zal gaan inhouden.

Veilig
De discipelen van trainer Niek Oosterlee speelden zich afgelopen zaterdagavond in Noordwijkerhout in veilige haven, zoals dat dan beeldend heet. Want in tegenstelling tot Spakenburg, is er in ’t Veen geen haven te vinden. We hebben wat slootjes en vaartjes en het Valleikanaal, of Bisschop Davidsgrift zo u wilt, maar daarin is met geen mogelijkheid een haven aan te leggen. Is ook niet nodig, de figuurlijke haven voelde als bevrijdend aan voor spelersgroep, staf en supporters.
De kenners en/of rekenmeester kregen het gelijk aan hun zijde, want die riepen al weken geleden dat zo snel mogelijk 40 knopen behalen, die vaart zou bestendigen. Dat lukte dus. Het is dat de selectie en staf een feestje hadden gepland in de Harbourclub in Noordwijk – hoe toepasselijker wil je het hebben – en dat het jaarlijkse bloemencorso in de Bollenstreek al achter de rug was, anders was er wellicht aangesloten in de rij achter de praalwagens om het handhaven te vieren.

Opluchting
Aan de ene kant is die veilige positie voor de gehele blauwe familie een opluchting, aan de andere kant toch ook weer een beetje een tegenvaller. Dat laatste gezien in het perspectief van de verwachtingen toen in augustus vorig jaar de competitie begon. Want toen hadden vele aanhangers er hoop op dat G.V.V.V. een flinke rol van betekenis zou kunnen spelen in de bovenste helft van de ranglijst. Een klein aantal grote optimisten deelde de blauwhemden zelfs titelkansen toe gezien de zesde positie van vorig seizoen, en de aanwezigheid van 8 spelers in de selectie die allen ruim meer dan 200 officiële duels het blauwe tenue droegen en dus over zeer veel ervaring beschikten.
Zowel de hoop als het optimisme kregen door het almaar kwakkelend presteren van de Oosterlee equipe een knauw waardoor de ambities niet konden worden waargemaakt. De hoogste positie die aanvoerder Terschegget en zijn kompanen innamen dit seizoen was een achtste plaats, half oktober en begin december na de 1-2 winst op IJsselmeervogels.



Uitdaging, prikkel, stimulans
Met de huidige twee plekken daaronder moet de eerste uitdaging dan ook liggen voor onze favorieten om in de laatste vijf wedstrijden van dit seizoen die plek opnieuw te gaan veroveren. Verbeteren lijkt gezien de afstand tot de huidige nummer zeven, Spakenburg, met acht punten nadelig verschil, een utopie.

Een tweede prikkel voor G.V.V.V. zou kunnen zijn, dat na VVSB waarvan het beide wedstrijden als enige tot nu toe won, dat ook gaat proberen tegen IJsselmeervogels. Het is de laatste kans om zo’n kunstje flikken want in alle daarna volgende wedstrijden, tegen respectievelijk FC Lienden, Barendrecht, Jong Vitesse en Rijnsburgse Boys, gaat die vlieger niet op omdat tegen deze opponenten uitsluitend gelijk werd gespeeld in de eerste ontmoetingen.
Een derde stimulans voor de thuisploeg om het beste beentje voor te zetten is dat het punt(en) afpakken van de beste amateurclub van Nederland zorgt voor wat extra prestige in den lande omdat het duel live te volgen is op Fox Sports. Maar ook zouden de Veense blauwen daarmee mooi aanhaken bij de resultaten van de laatste zes gespeelde thuisontmoetingen tegen de recordkampioen. Daarin trok G.V.V.V. viermaal aan het langste eind, werden eenmaal de punten gedeeld, en leden ze één nederlaag.
Al met al voldoende argumenten om een intense strijd te verwachten tussen Veens blauw en Spakenburgs rood.             

De wedstrijd op sportpark Panhuis begint i.v.m. de live TV-uitzending van Fox Sports om 15.30 uur en zal onder leiding staan van Dhr. J. Rozendal uit Zwaagwesteinde. Hij zij langs de lijn worden bijgestaan door Dhr. S. van der Vrande en Dhr. R.F.A. Vlokhoven. Vierde official is Dhr. M. Nijdeken.

Tekst: Bas van Capelleveen
Foto's: Oranges Pictures