Voorbeschouwing G.V.V.V. – SV Spakenburg

17 oktober 2018

De tweede thuiswedstrijd op rij waarop het predicaat streekderby kan worden geplakt is komende zaterdag aan de orde. Maar misschien staat het duel tegen SV Spakenburg, na een jaar van afwezigheid, nog wel beter bekend als hét blauwe onderonsje in Tweede Divisie. Maar ook kraker of klassieker zijn omschrijvingen die de lading volledig dekken, want het wordt het 76ste officiële competitie treffen tussen blauwgehemde Veenendalers en Spakenburgers.

Van haver tot gort
Voor de trouwe lezers van deze vooruitblikken zal het niet nieuw zijn, maar voor de zo af en toe bezoekers van dit onderdeel van deze website, willen we nog maar eens benadrukken dat SV Spakenburg in de ruim 70-jarige geschiedenis van G.V.V.V. de club is waartegen veruit de meeste onderlinge robbertjes zijn uitgevochten.
Inclusief de eenmalige beslissingswedstrijd om het kampioenschap van de topklasse in ’13-’14 en de strijd om de zaterdagtitel in ’84-’85, staan er gerekend van 1960, toen beide blauwe teams voor het eerst bij elkaar waren ingedeeld in de toenmalige tweede klasse – wat toen ook het hoogste zaterdagniveau was – al 75 uitslagen genoteerd in de annalen van de beide kemphanen.
Daarnaast werden ook de degens gekruist in eenmalige wedstrijden in het kader van de districts- KNVB- en NCRV beker, nacompetitie en in een tweetal oefenpotjes. Totaal daarin ook achtmaal G.V.V.V. – SV Spakenburg of vice versa.
Kortom de beide clubs kennen elkaar van haver tot gort.

Grootmacht
Dat onze gasten worden gerekend tot de grootmachten onder de amateurclubs in Nederland wordt bevestigd door het feit dat zij in de ranglijst aller tijden die gedurende 40 seizoenen eerste- en hoofklasse is opgemaakt, daarin achter buurman IJsselmeervogels en Quick Boys de derde plaats innemen. Niet verwonderlijk dan ook dat Spakenburg bij de invoering van de topklasse in 2010 direct present was en in de zes seizoenen die daarin volgden, voordat de Tweede Divisie haar beslag kreeg, zich overall het beste jongetje van de klas toonde, door o.a. twee kampioenschappen en daarmee Rijnsburgse Boys en HHC Hardenberg achter zich hield.
Hoewel minder overtuigend, was een zesde plek in het laatste jaar topklasse, toch voldoende voor een debuut in de Tweede Divisie in ’16-’17 en ook daarmee bewezen de blauwen van sportpark De Westmaat hun status.

Bittere pil
Maar wat niemand in amateur voetballend Nederland had durven voorspellen gebeurde toch. Spakenburg kende daarin een seizoen met zoveel misperen, trainerswissels, weggestuurde spelers, en tussentijds nieuw aangetrokken spelers, dat het collectieve falen niet verbloemd kon worden. Alle geprobeerde schokeffecten brachten zeer weinig soelaas en aan het einde van de rit was het behalen van de nacompetitie het maximale resultaat.
Aangezien Spakenburg in topklasse jaargang ’12-’13 al eens eerder met dat bijltje had gehakt en daarin over de rug van Bennekom en ACV zich toen alsnog handhaafde, bestond er aan de boorden van IJsselmeer nog flink hoop op zo’n zelfde scenario. De start tegen USV Hercules, periode kampioen van de zondag Derde Divisie, bracht over twee wedstrijden via het positieve doelsaldo nog hoop in de harten van alle blauwe Spakenburgers. Maar die hoop smolt als sneeuw voor de zon toen het in het tweeluik met Rijnsburgse Boys beide duels verloren gingen en Spakenburg voor het eerst sinds haar bestaan in 1931 degradeerde.
Een zeer bittere pil voor de altijd trouwe en fanatieke aanhang van de ploeg, maar uiteraard ook voor de gehele club.


Niet zo heel lang geleden zaten ze nog samen als maatjes op een bank, John de Wolf en z'n assistent Jan Diepeveen. Komende zaterdag zijn het elkaars tegenpolen en zal De Wolf een dug-out op moeten schuiven.

Overstap
Spakenburg zou Spakenburg niet zijn als het deze forse tegenslag niet bij kop en kont aan zou pakken. En dus werden er de nodige versterkingen aangetrokken en werd trainer John de Wolf overgehaald om de blauwe zijde van sportpark Panhuis te verruilen voor die van De Westmaat. Een actie waar de beleidsmakers, en ook een deel van de Veense supporters, ‘not amused’ over waren. Maar goed zo werkt het nu eenmaal in de voetbalwereld, waar spelers overstappen hebben ook coaches soms hun voorkeuren voor een bepaalde club en dat was bij De Wolf dus Spakenburg. De clubleiders van beide betrokken verenigingen hebben, zoals dat zo mooi heet, de onenigheid in der minne geschikt, want het was wel duidelijk dat het met onwillige Wolven slecht kerseneten zou worden.

Reputatie hersteld
De opdracht voor de voormalig Feyenoord speler en zijn vernieuwde selectie was duidelijk, zorg ervoor dat het bedrijfsongeval direct wordt rechtgezet.
En dat lukte op een alleszins overtuigende manier. Want van de 34 speeldagen voerde Spakenburg in maar liefst 22 daarvan de koppositie aan. Precies voor de winterstop werd die opnieuw veroverd en daarna niet meer afgestaan, met als gevolg het kampioenschap en terugkeer naar de Tweede Divisie.
En of je nu weinig of nauwelijks sympathie koestert voor de Spakenburger blauwen, iedereen zal moeten toegeven dat het een meer dan uitstekende prestatie is, want het is lang niet iedere club gegeven om na zo’n debacle direct weer de kop boven het maaiveld uit te steken en terug te keren naar, waar het gezien haar geschiedenis en reputatie, natuurlijk ook zonder twijfel thuishoort.

Naar bovenste zeven
Met de komst van Jordi Bitter, Cendrino Misidjan, Olaf van der Sande, Argjend Selimi, Nick de Bondt en Kevin Sterling als nieuwe en deels ervaren krachten, en de overgebleven solide basisspelers die er vorig seizoen al stonden, vond De Wolf het een te softe benadering om als doelstelling handhaving uit te spreken. Een plaats bij de eerste zeven moet het uitgangspunt zijn vond de markante ex-prof gezien de samenstelling van zijn pupillen. Die instelling kennen we uit z’n Veense periode, want ook daar moest de lat altijd hoger worden gelegd.
Voorlopig voldoet Spakenburg aan die verwachtingen want de zevende plek is haar deel. Maar het is natuurlijk het streven om die minimale eis verder omhoog te krikken en daarbij zou winst tegen z’n oude ploeg alvast een aardig duwtje in de goede richting kunnen geven. Bovendien zou een driepunter uiteraard extra fijn smaken. Want hoe je het ook wendt of keert een onderlinge twist tegen je voormalig werkgever positief afsluiten, geeft altijd wat extra cachet.
Dat zal ook gelden voor Tom Oostinjen. Deze voormalig G.V.V.V.-er die in 2015 de overstap maakte van Veens blauw naar Spakenburg blauw moest door een zware kruisbandblessure de twee voorgaande confrontaties noodgedwongen aan zich voorbij laten, maar is nu gelukkig weer helemaal de oude. Want van de maximaal te spelen 720 minuten in de voorgaande acht duels maakte hij er al weer 665 vol in de equipe van John de Wolf.


Op 1 april 2017 schoot Roy Terschegget (niet zichtbaar) een strafschop op de lat in de wedstrijd tegen Spakenburg.

Geen topniveau
Dat soort prestige is natuurlijk ook van toepassing op een groot deel van de selectie van huidig coach Niek Oosterlee. Want de meesten hebben onder het bewind van De Wolf gespeeld en voor hen geldt vrijwel zeker dat zij andersom heel graag het team van hun voormalig coach nu aan de zegekar zouden willen gaan binden. Normaliter is deze klassieker al een wedstrijd waarvoor geen extra motivatie nodig is, maar zo’n (sentimenteel) ingrediënt kan wellicht net dat extra plusje geven.
Wat we wel zeker weten is dat de beide blauwe teams nog zeker geen topniveau hebben bereikt na acht competitie wedstrijden. Onze ‘eigen jongens’ spelen met veel te veel up en downs in het spel om een tegenstander de wil op te leggen. Dat werd de laatste twee duels tegen FC Lienden en Barendrecht vooral duidelijk door het verschil van voor en na de pauze. Voor de thee niets aan de hand en in het tweede bedrijf een flinke terugval. In de andere wedstrijden wisselde dat zich wat meer af in beide helften. En daaraan lijdt ook Spakenburg als we de verslagen volgen in de diverse media, uitstekende momenten van bovenliggend voetbal worden afgewisseld met onverklaarbare terugval.
Dit alles leidde ertoe dat Spakenburg ondanks drie nederlagen toch drie punten meer veroverde dan G.V.V.V. De ploeg van Oosterlee verloor dan wel een wedstrijd minder maar is momenteel kampioen gelijke spelen – 4 stuks – en die zetten nu eenmaal minder punten aan de dijk dan winst.

Nog wat in te halen
En juist zo’n gelijkspel was de uitkomst van de laatste editie van deze klassieker. Op 1 april 2017 (geen grapje) namen de gasten op het Panhuis binnen twee minuten in deel twee een 0-2 voorsprong door goals van Michael Lanting en Mike Ahrens. Patrick Heesakkers en Martin van Eck – in blessuretijd – zorgden voor de Veense tegentreffers waardoor de stand in evenwicht kwam. Onze volgend seizoen vertrekkende aanvoerder Roy Terschegget schoot daarbij een strafschop op de lat i.p.v. tegen de netten anders was de uitslag rooskleuriger geweest, conform de statistieken van de laatste twaalf ontmoetingen. Die nu staan op 8x winst, 2x gelijk en 2x verlies in het voordeel van G.V.V.V.
Daar staat tegenover dat Spakenburg de allerbelangrijkste wedstrijd in die periode, namelijk de beslissingswedstrijd in Volendam om het topklasse kampioenschap in 2014, wel met 2-1 won en dat de Veenendalers overall gezien ook nog steeds aardig in het krijt staan bij Spakenburg.
Want van de voorgaande 75 onderlinge duels wonnen onze gasten er maar liefst 37, werden 17 keer de punten gedeeld en dolven ze 21x het onderspit. Ook het doelsaldo van 144-107 is overduidelijk in het voordeel van Spakenburg.
Kortom de gastheren hebben nog aardig wat in te halen in de toekomst, maar om te beginnen zou een driepunter in eigen huis alvast een mooi begin zijn.


Voor Philip Ties (7) hier in duel met Robin Mulder zal deze klassieker waarschijnlijk nog te vroeg komen.

Voor de aardigheid hebben we de opstellingen van die laatste hierboven genoemde wedstrijd nog eens opgezocht en met blauw aangegeven welke spelers nu nog tot de beide selecties behoren, en dan komt een overduidelijk verschil naar voren.
Waarbij de enig overgebleven Spakenburger wellicht ook nog niet in actie kan komen, want Philip Ties brak op 1 september zijn sleutelbeen.

Opstelling G.V.V.V.: Johan Jansen; Rodny Hofman, Wilco den Hartog (75. Mourad Marbouh), Laurens van der Voort, Taoufik Adnane; Roy Terschegget ©, Robin Mulder, Danny de Leeuw, Martin van Eck, Frank Tervoert (46. Soufiane Laghmouchi), Caifano Latupeirissa (67. Patrick Heesakkers).

 

Opstelling SV Spakenburg: André Krul; Sten Vreekamp, Niels Buijtenhuis, Tim Sanders, Joey Belterman; Michael Lanting, Philip Ties ©, Nick Tol, Mike Ahrens; Robby Holder (46. Kees Tol), Eric Veerman (78. Olivier Pilon).  

Deze klassieke kraker begint om 14.30 uur en staat onder leiding van Dhr. F.A. van Herk uit Breda. De assistenten zijn Dhr. R. Miedema en Dhr. B.M. Vervoorn. De vierde official is Mevr. S. Shukrula.      

PS
Wilt u komende zaterdag eerst nog een opwarmertje voor dat deze Veenendaalse versus Spakenburgse blauwe regioderby een aanvang neemt?
Nou dat kan. Er staat namelijk nog zo’n streekderby op het programma. Alleen gaat die tussen Veens blauw en Spakenburgs rood. Want op het hoofdveld staat om 11.30 uur de wedstrijd in de reserve hoofdklasse A gepland tussen G.V.V.V. 2 versus IJsselmeervogels 2.

Jammer genoeg gaven de mannen van trainer Moslin Adnane vorige week zaterdag in en tegen Spakenburg 2 niet het goede voorbeeld, want het werd op sportpark De Westmaat een 1-0 nederlaag.
Maar in de drie competitiewedstrijden daarvoor, werden door eenmaal winst en tweemaal een puntendeling, vijf punten gepakt en daarmee nestelde G.V.V.V. 2 zich in de middenmoot.
Opponent IJsselmeervogels 2 veroverde met tweemaal winst en eenzelfde aantal verliespartijen een puntje meer.
Kortom het lijkt op voorhand een alleszins spannende voorwedstrijd te worden voordat het blauwe onderonsje tussen de vlaggenschepen van de beide tweededivisionisten losbarst.   

Tekst: Bas van Capelleveen
Foto's: Dick Gijsbertsen