Voorbeschouwing G.V.V.V. – SV Spakenburg

19 november 2019

Met het vallen van bijna alle blaadjes van de bomen, en de komst van de Goedheiligman in Nederland, zijn de laatste twee weken van deze herfstmaand aangebroken en wachten G.V.V.V. daarin twee duels op eigen vertrouwde bodem. Dit tweeluik begint komende zaterdag met de kraker, klassieker, of zo u wilt blauw onderonsje, tussen G.V.V.V. en SV Spakenburg, en zal dan op de laatste dag van november worden afgesloten met de ontvangst op het sportpark Panhuis van debutant in de Tweede Divisie, Jong FC Volendam.

Dit worden voor de gastheren respectievelijk thuiswedstrijd acht en negen, terwijl er dan pas zes op vreemde bodem zijn gespeeld, inclusief het al vooruit gespeelde duel tegen AFC. Al met al een complete scheve verhouding in thuis- en uitduels.
Is dat de competitieleider uit de Zeister bossen kwalijk te nemen? Nee, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijk niet. Want deze onderhavige persoon en zijn hulpjes werden dit seizoen opgezadeld met het feit dat Quick Boys en Katwijk om en om thuis- en uit moeten spelen. Dat zelfde geldt voor onze tegenstander SV Spakenburg en haar buren IJsselmeervogels. Daarnaast moest er dan ook nog rekening worden gehouden dat ook G.V.V.V. en haar medebewoner van het sportpark Panhuis, derdedivisionist DOVO, er een grote voorkeur voor hadden om ook niet gelijktijdig op eigen grond aan te treden.
Ga er dan maar aanstaan om deze wensen/eisen - en waarschijnlijk nog wel meer van andere deelnemers - uit die twee Divisies zodanig te programmeren dat er ook nog een evenwichtig speelschema uit de bus rolt v.w.b. het spelen van wedstrijden op eigen domicilie, of buitenshuis.
Het vastgestelde programma zal dan ook ongetwijfeld het meest maximale zijn geweest, rekening houdend met alle wensen en voorkeuren, en dus zal G.V.V.V. daarmee moeten dealen. Ook onze gasten speelden trouwens de laatste twee wedstrijden op hun eigen blauwe zijde van De Westmaat.

Van haver tot gort
Voor de trouwe lezers van deze vooruitblikken zal het niet nieuw zijn en vallen we in herhaling. Maar voor de ‘zo af en toe bezoekers’ van dit onderdeel van deze website, willen we nog maar eens benadrukken dat SV Spakenburg in de 72-jarige geschiedenis van G.V.V.V. de club is waartegen veruit de meeste onderlinge robbertjes zijn uitgevochten. IJsselmeervogels (69) en DOVO (56) komen op plaats twee en drie.
Inclusief de eenmalige beslissingswedstrijd om het kampioenschap van de topklasse in ’13-’14, en de strijd om de zaterdagtitel in ’84-’85, staan er gerekend vanaf 1960, toen beide blauwgehemde teams voor het eerst bij elkaar waren ingedeeld in de toenmalige tweede klasse – wat toen ook het hoogste zaterdagniveau was – al 77 uitslagen genoteerd in de annalen van de beide grootmachten van het zaterdagvoetbal.
Daarnaast werden ook de degens gekruist in eenmalige wedstrijden in het kader van de districts- KNVB- en NCRV beker, nacompetitie en in een tweetal oefenpotjes. Totaal daarin ook achtmaal G.V.V.V. – SV Spakenburg of vice versa.
Kortom de beide clubs kennen elkaar van haver tot gort.


Roy Terschegget (6) zien we helaas niet meer in actie in het Veense blauwe tenue. Maar ook het reserve zwart van Spakenburg om de schouders duurt nog een poosje.

Grootmacht
Dat onze gasten worden gerekend tot de grootmachten onder de amateurclubs in Nederland wordt bevestigd door het feit dat zij in de ranglijst aller tijden die gedurende 40 seizoenen Eerste- en Hoofklasse is opgemaakt, daarin achter buurman IJsselmeervogels en Quick Boys de derde plaats innemen. Niet verwonderlijk dan ook dat Spakenburg bij de invoering van de Topklasse in 2010 direct present was en in de zes seizoenen die daarin volgden, voordat de Tweede Divisie haar beslag kreeg, zich overall het beste jongetje van de klas toonde, door o.a. twee kampioenschappen en daarmee Rijnsburgse Boys en HHC Hardenberg achter zich hield.
Hoewel minder overtuigend, was een zesde plek in het laatste jaar Topklasse, toch voldoende voor een debuut in de Tweede Divisie in ’16-’17 en ook daarmee bewezen de blauwen van sportpark De Westmaat hun status.

Bittere pil
Maar wat niemand in amateur voetballend Nederland had durven voorspellen gebeurde toch. Spakenburg kende daarin een seizoen met zoveel misperen, trainerswissels, weggestuurde spelers, en tussentijds nieuw aangetrokken spelers, dat het collectieve falen niet verbloemd kon worden. Alle geprobeerde schokeffecten brachten zeer weinig soelaas en aan het einde van de rit was het behalen van de nacompetitie het maximale resultaat.
Aangezien Spakenburg in Topklasse jaargang ’12-’13 al eens eerder met dat bijltje had gehakt en daarin over de rug van Bennekom en ACV zich toen alsnog handhaafde, bestond er aan de boorden van IJsselmeer nog flink hoop op zo’n zelfde scenario. De start tegen USV Hercules, periode kampioen van de zondag Derde Divisie, bracht over twee wedstrijden via het positieve doelsaldo nog hoop in de harten van alle blauwe Spakenburgers. Maar die hoop smolt als sneeuw voor de zon toen het in het tweeluik met Rijnsburgse Boys beide duels verloren gingen en Spakenburg voor het eerst sinds haar bestaan in 1931 degradeerde.
Een zeer bittere pil voor de altijd trouwe en fanatieke aanhang van de ploeg, maar uiteraard ook voor de gehele club.

Terugkeer
Spakenburg zou Spakenburg niet zijn als het deze forse tegenslag niet bij kop en kont aan zou pakken. En dus werden er de nodige versterkingen aangetrokken en werd trainer John de Wolf overgehaald om de blauwe zijde van sportpark Panhuis te verruilen voor die van De Westmaat. De opdracht voor de voormalig cultheld van Feyenoord  – en sinds kort assistent trainer bij zijn oude liefde - met zijn vernieuwde selectie was duidelijk, zorg ervoor dat het bedrijfsongeval direct wordt rechtgezet.
En dat lukte op een alleszins overtuigende manier. Want van de 34 speeldagen voerde Spakenburg in maar liefst 22 daarvan de koppositie aan. Precies voor de winterstop werd die opnieuw veroverd en daarna niet meer afgestaan, met als gevolg het kampioenschap en terugkeer naar de Tweede Divisie.


Philip Ties, hier in duel met Bart Hulsbos en Robin Mulder die toekijkt, bewandelde de omgekeerde weg van Terschegget en kwam van Spakenburg naar Veenendaal. Hopenlijk is hij weer zover hersteld dat zijn scoresheet, waar nu vijf treffers op staan, kan worden uitgebreid. En belangrijker dat Ties daarmee zijn oud ploeggenoten een beetje pijn kan bezorgen.    

Lat hoger
Een plaats bij de eerste zeven, was het uitgangspunt als herintreder in de Tweede Divisie voor de De Wolf discipelen. De doelstelling werd niet gehaald vorig seizoen. Spakenburg eindigde met 52 punten op negende positie, met drie punten voorsprong op G.V.V.V. dat een plekje daaronder eindigde. Maar het is algemeen bekend dat aan de boorden van het IJsselmeer de lat altijd hoger moet en dus ging de bezem opnieuw door de selectie.
Tegenover tien vertrekkers, waaronder de huidige Veense blauwen Tom Oostinjen en Philip Ties, stonden acht nieuwkomers. Waarvan Marlon Versteeg (FC Lienden), Koos Werkman (HHC Hardenberg), Mitchell de Zwart (DOVO), Roy Castien (Kon. HFC), en natuurlijk onze voormalig captain Roy Terschegget, de bekendste zijn.
Zeer teleurstellend voor Spakenburg, en uiteraard nog meer voor hemzelf, liep Terschegget op 4 mei jl. een gescheurde kruisband op in de wedstrijd tussen FC Lienden en G.V.V.V. Daarvan is hij nog steeds aan het revalideren, wat wel de goede kant opgaat zo heeft u onlangs op de site kunnen lezen, maar het treffen tegen zijn oude club en voormalig voetbalmaatjes is nu nog niet aan de orde. Wellicht is 9 mei 2020, wanneer de return in Spakenburg gepland staat, een streefdatum. Maar Terschegget kennende, zal die er alles aan doen om eerder zijn niet geringe beste krachten aan zijn nieuwe vereniging te laten zien.
Nog meer pech voor onze gasten was er ook doordat ze voormalig prof Istvan Bakx (Go Ahead Eagles) als stand-in voor Terschegget dachten binnen te hengelen. Maar de 33-jarige Zeeuw koos alsnog voor een voetbalavontuur in Zuid Afrika, bij Ajax Cape Town.
Dit hiaat werd kort geleden opgevuld door komst van de clubloze aanvaller Vince Gino Dekker – voormalig Jong Ajax, Jong AZ en Go Ahead Eagles speler – die afgelopen zaterdag gelijk zijn visitekaartje afgaf door de enige en dus winnende treffer te scoren in het thuisduel tegen Excelsior Maassluis.

Wanneer gaat de storm liggen?
“Als het stormt, dan stormt het goed, niet te stuiten, niet te sturen, duurt het dagen, duurt het uren, als het stormt, dan stormt het goed”.
Deze ietwat aangepaste beginregels van het hitje van De Dijk met als originele titel Als het golft zou zomaar als lijflied van Spakenburg aangemerkt kunnen worden. Want letterlijk is het zelden windstil aan de boorden van het IJsselmeer en dat geldt figuurlijk voor het reilen en zeilen bij SV Spakenburg.
Dat begon al met de start van het vlaggenschip in deze competitie. Zes wedstrijden gespeeld en drie punten behaald was zeker niets iets des Spakenburg. Daar kwam half september het aftreden van het hoofd technische commissie, Martijn Koelewijn, nog eens bovenop. Niet veel later gevolgd door de mededeling van John de Wolf dat zijn derde seizoen als hoofdcoach tevens zijn laatste zou zijn.
Maar het bleef stormen, want weer kort daarna kon De Wolf de verleiding niet weerstaan door in te stappen in de Feyenoord trein die voorbij kwam razen. En dat ticket konden de Spakenburger bobo’s hem niet weigeren omdat ze zelf al eerder met dat bijltje hadden gehakt, en achteraf gezien opnieuw deden, door nu Eric Meijers los te weken van VVSB als opvolger van De Wolf.
Ook volgde de mededeling dat de club vorig seizoen, overwegend vanwege personeelskosten, een aanzienlijk begrotingstekort had opgelopen.
Ja, never a dull moment, altijd is er wel wat aan de hand bij de roemruchte blauwe club van sportpark De Westmaat.

Herhaling van de geschiedenis?
Afgelopen maandag begon Eric Meijers, die in het verleden zijn grootste successen boekte met het nu afgegleden Achilles ’29, aan het karwei op de Westmaat. Het AD tekende onderstaande quotes op:

Hij belooft ‘herkenbaar en realistisch’ voetbal: ,,Ik ken de groep niet zo heel goed. Eigenlijk alleen doelman Leon ter Wielen en verdediger Barry Beijer. Met hen heb ik nog in de Jupiler League gewerkt. Fijne, karaktervolle jongens. Daar zit een goeie kop op. (..) Het is mijn kracht dat ik het hoogste rendement uit een groep kan halen. Daarbij kan ik niet zeggen of we op plek 4, 5, 6 of 7 gaan eindigen. Het is voor Spakenburg zaak om allereerst het goede niveau van de laatste tijd te continueren. En dan moet het vooral gaan lukken om weg te blijven bij de gevaarlijke plekken onderin.”

En of de duvel er mee speelt, voor de Nijmeegse coach betekent zijn eerste wedstrijd als leidsman van Spakenburg een herhaling van zetten. Want vorig jaar omstreeks deze tijd werd hij opvolger van de bij VVSB ontslagen Jack Honsbeek en zijn eerste uitwedstrijd was die tegen …. juist ja, G.V.V.V.
Alle fans van de Veense blauwhemden hopen op een herhaling van de geschiedenis, want hoewel op de valreep, won G.V.V.V. toen met 3-2 van de Noordwijkerhouters. Diezelfde uitslag stond ook op het scorebord toen de laatste G.V.V.V. – SV Spakenburg werd gespeeld op 20 oktober 2018. Via tweemaal Jeremy de Graaf en eenmaal Simon Brouwer nam de thuisploeg een 3-0 voorsprong. De net van een schouderblessure herstelde Philip Ties maakte als invaller in de tweede helft het nog spannend met zijn twee goals, maar de drie punten bleven op het Panhuis.


Tom en Jeremy (9) waren als de kat en muis in de overbekende tekenfilmpjes. Nu zijn ze maatjes. Alleen is het de vraag of de 'kat' fit is om de 'muis' van voer te voorzien.

Van het ene blauw naar het andere
Niets leuker dan spelen tegen je oude club en ploegmaten. Veel spelers die wel eens zijn verkast zullen deze vaststelling ongetwijfeld onderschrijven. Voor Roy Terschegget gaat die vlieger niet op zo hebben we hierboven al geconcludeerd.
Andersom is dit de vraag voor Tom Oostinjen, die vier seizoenen het blauwe tenue van Spakenburg droeg, en Philip Ties die dat één jaargang minder deed. Beide verruilden aan het begin dit seizoen het Spakenburgse blauw voor het Veense. Maar zowel verdediger/middenvelder Oostinjen, als middenvelder/aanvaller Ties zijn al een tijdje uit de running. Tom heeft al zeven weken, vanwege een hamstringblessure, geen bijdrage kunnen leveren bij zijn terugkeer op het oude nest en Philip staat door een hakblessure al drie wedstrijden buitenspel.
Of coach Oosterlee weer een beroep op beiden, of een van beiden, zou kunnen doen, is op het moment van schrijven niet heel erg duidelijk. Handjes schudden en plagerijtjes vooraf uitdelen zal sowieso wel gaan plaatsvinden, maar zelf spelen is uiteraard de ultieme uitdaging. Afwachten dus of het zover gaat komen.

Hot item
Het is en blijft een hot item die behaalde resultaten uit en thuis van de tegenstanders van G.V.V.V. in de laatste paar weken, en natuurlijk die van de Oosterlee equipe zelf.
Veertien dagen geleden doorbraken reserve aanvoerder Robin Mulder en zijn kornuiten het thuissyndroom door tegen ASWH – wat uit nog geen enkel punt had veroverd - via een 3-0 winst, de eerste driepunter in eigen huis te laten noteren. Op vreemde bodem blijft G.V.V.V., op het echec in Hardenberg na (4-0 verlies), het vooralsnog prima doen, met dertien behaalde punten uit 6 duels. Met als laatste succes de 1-2 winst op s.v. T.E.C. wat op het eigen sportpark De Lok tot dan toe slechts in één duel het onderspit had gedolven.
Het tegenstelde is van toepassing voor onze gasten. Zij wisten in het halve dozijn ontmoetingen op verplaatsing, zoals dat in het Vlaams zo mooi heet, nog geen overwinning te boeken. Driemaal een draw en evenzovele verliespartijen staan er tot nu toe op het conto van aanvoerder Barry Beier en consorten.
Het is dan ook de vraag wat er komende zaterdag na ca. 16.15 uur is gebeurt? Pakt de thuisploeg haar tweede thuiswinst, of weten de gasten het uitsyndroom van zich af te spelen? Maar ook is een drietje op het totoformulier nog een derde optie.

Deze klassieker begint om 14.30 uur en staat onder leiding van Dhr. E.P.W. Thijs uit Bakel. De assistenten langs de lijn zijn Dhr. P. Otten en Dhr. G. van Mun. De vierde official is Dhr. W.B. de Jong. 

Tekst: Bas van Capelleveen
Fotografie: Dick Gijsbertsen