Alles in eigen hand voor JO11-1

24 november 2019

Punt stelen is geen misdaad

Aangekomen in het knusse clubhuis van De Elf Vrienden (DEV), gingen we zoals gebruikelijk eerst aan de koffie. Ditmaal kozen twee bijzondere ouders ervoor om de koffie te vergezellen van een saucijzenbroodje. Prima start van een voetbalmorgen. Onze Salman was er helaas niet bij vanwege een blessure. Niets stond ons in de weg om een heerlijke pot op de grasmat te leggen. Na de overwinning van vorige week gingen we natuurlijk met een zware gezonde dosis zelfvertrouwen spelen tegen onze grootste concurrent.
Voorafgaande aan dit duel waren er een paar scenario's denkbaar. WINST = kampioen, GELIJK = alles in eigen hand nog, maar dan volgende week wel moeten winnen tegen de overburen van het Panhuis, VERLIES = niets meer in eigen hand, dan volgende week winnen en hopen dat de concurrentie punten verspeelt.
Dit maakt duidelijk dat er wel enige druk op dit duel stond. Op 7 september jl. speelden wij ook al uit in het Doornse en speelden wij 2-2, dit was voor de beker. 

 
Doelman Liam grijgt adequaat in.

  

Rare gewaarwording

De wedstrijd kreeg al snel, een voor ons verrassende wending, want we kwamen al zeer spoedig op een 1-0 achterstand in de 2de minuut. Het spel is rommelig en we vinden elkaar niet of nauwelijks. Waren de blauwen té nerveus, hadden ze zichzelf te veel druk opgelegd? Het blijft nog steeds gissen. Liam moest in de beginfase al twee keer handelend optreden op schoten van De Elf Vrienden. We hadden het moeilijk en kort nadat Liam weer een aanval onschadelijk had gemaakt, werd Jaylen de diepte ingestuurd en hij behield het overzicht en stuurde de bal via de linkerpaal, na een flinke rush, tegen de touwen. 1-1 in de 9de minuut.
De Doornaars waren beduidend beter dan in het eerste duel en zij lieten ons met vlagen flink wat hoekjes van het veld zien. We kregen er geen grip op. Zodoende ook op een doeltrap van Liam. Zijn trap werd wederom goed onderschept door de tegenstander, en dit kwam ook omdat onze boys vaak niet 'in' de bal kwamen en zij veel feller de duels ingingen. De spits zag Liam nog ver voor zijn doel staan en probeerde hem te passeren. Een prachtige zweefduik van onze goalie was wat er te zien was, gelukkig alleen een corner als gevolg. De corner leverde niks op voor de bosrandbewoners. Bram speelde goed vandaag en kon tot tweemaal toe een sterke bloktackle uitvoeren waardoor hij als winnaar uit de strijd kwam.
Vlak voor rustsignaal nummer één verspeelden we de bal op het middenveld en kon de nummer 11 'gewoon' doorlopen richting onze keeper. Zijn eerste schot pakte Liam met zijn voet en in de rebound volgde er nog een schot die hij met zijn handen tot corner pareerde. Na het eerste kwart moesten we constateren dat DEV beter is en behoudens onze eigen treffer zijn we nauwelijks over de middenlijn geweest. Een rare gewaarwording voor ons team. 


Spoedberaad door de coaches.

  

Capituleren

Het tweede kwart zijn we iets dreigender en bevinden we ons gelukkig wat meer minuten op hun speelhelft. We vinden elkaar wat beter in de combinaties, maar het blijft rommelig. We creëren vooralsnog geen mogelijkheden. Van kansen durven we op dit moment niet eens te dromen. Wel stellen ze onze torwart nog een aantal keer op de proef, maar ook nu weigert hij te capituleren. Gauw over naar het derde kwart. Na amper 120 seconden spelen krijgt Marinos aan de rechterkant alle ruimte, maar voordat hij zich kan ontdoen van zijn tegenstander, staat er alweer een ander die de restverdediging verzorgt. De bal gaat over de zijlijn. Marinos speelt de bal snel in op Dylan. Dylan worstelt met twee man in zijn rug en besluit de bal terug te leggen op Marinos die nog steeds aan zijn zijde staat. Marinos verbaast 'vriend en vijand', met een strak, hard geplaatst schot op het Doornse aluminium. Tot grote vreugde vliegt de bal hoog in de korte hoek binnen. Voor alle Doornse seizoenkaarthouders een enorme domper, want de plaatselijke FC is écht wel een paar tandjes beter dan de witbroeken uit het Veen. Ach, who cares? Dit is ook voetbal. Niet goed spelen en toch scoren, omdat de tegenstander dit zelf verzuimd. 1-2 voor G.V.V.V.  


De voorzet van Marinos eindigt op de lat.

  

Golf

De storm aan aanvallen wordt heviger op ons doel in het laatste kwartier. Toch houdt onze defensie goed stand onder aanvoering van captain goalie. DEV creëert goede mogelijkheden en zet deze om in kansen. Vaak grijpen we achterin goed in, maar als trouwe aanhanger 'voel' je dat deze golf van aanvallen niet eindeloos stand kan houden. Maar chapeau aan de boys, als het voetballend niet lukt, dan moet je gewoonweg oud Hollands knokken voor iedere meter.
Het is erg simpel om vanuit de supporterskant te oordelen (doen we ook gewoon), maar je wilt zo graag dat het goed komt. We voelden niet eens dat we koude voeten hadden vanwege de aanhoudende spanning op het veld. Het eerder gemelde saucijzenbroodje was in kwart twee van dit duel dan ook al volledig verteerd door het lichamelijk meeleven.
Uiteraard aan al het goede komt een einde en daar waar we vonden (hoopten?) dat we die 1-2 voorsprong moesten meenemen naar Veenendaal, vonden de DEV'ers, dat niet. Wederom veel gerommel voor onze pot, met Liam als overwinnaar, die zijn handen, volgens eigen zeggen op de bal had, had de scheidsrechter niet geconstateerd dat de bal uit zijn handen werd getikt. Gevolg was dan ook dat de bal zeer klunzig met twee van onze spelers op de doellijn, alsnog binnen ging. 2-2.

Er volgde een eruptie aan emoties. Bij de rood-witten schreeuwde men het uit van blijdschap alsof het kampioenschap binnen was en bij de blauw-witten gilde men het uit van ongeloof van oneerlijkheid, verdriet, onmacht en het gevoel dat ALLES was verloren.
Dit is wat sport zo doordringend en prachtig maakt. En zoveel meningen tijdens en achteraf. En hoe mooi is het dat we het niet altijd met elkaar eens zijn, maar dit wel van elkaar respecteren. De boys weten wel hoe ze de emoties van de ouders kunnen husselen als een achtbaan die plots tijdens het vooruitrijden achteruit gaat met hoge snelheid, en dan ineens weer stopt om weer vooruit te gaan.
Feit is wel, terugkijken naar de drie opties in het begin, GELIJK = alles in eigen hand nog, maar dan volgende week wel moeten winnen tegen de rode buren van het Panhuis. Het zij zo... 


Tot volgende week zaterdag aan de blauwe zijde om 8.30 uur tegen DOVO. Jij bent daar toch ook bij? 

  

  

Tekst: Paul Verbaarschott