JO9-1 pakt volle winst in slotseconden

11 november 2017

Hoewel een wedstrijdverslag altijd zo goed als mogelijk objectief geschreven dient te worden, aldus de auteur van dit stuk, ontkom je er niet aan dat er ook gevoelens bijzitten waar je soms geen controle over hebt. Dit had vandaag voornamelijk te maken met het feit dat wij gewend zijn dat spelbegeleiders over het algemeen de wedstrijden heerlijk laten doorspelen waardoor de mannen veel effectieve speeltijd hebben en veel balcontacten hebben (Lees: visie KNVB).
 

Let wel: Naar onze mening werd het spel veel te vaak stilgelegd waardoor we uitkwamen op circa 20 minuten werkelijke speelminuten in plaats van de 40, en dat is jammer. En toch moeten we ook concluderen dat het lastig is voor een spelbegeleider (die ook gewoon een ouder is) om ‘in de geest’ van de wedstrijd te fluiten. Oké, tot zover de emotie van een ouder. Nu over naar de wedstrijd.

Wederom op gras en met hier en daar een flinke spat regen en een bakkie leut erbij om de handen te warmen, bedankt dames! De tegenstander heeft zich goed ingelezen en volgens het Peter Bosz principe - binnen 7 seconden de bal terug veroveren - gingen ze vol druk zetten op onze achterhoede. In de beginfase konden we er goed onderuit spelen, maar toch kwamen we via een soort van counter op een 1-0 achterstand, door middel van een afstandsschot. Daar stonden we even van te kijken. Even ‘uithuilen’ en weer doorgaan luidt dan het principe.
En door een doelpunt van Dylan prijkte de 1-1 stand in het boekje van de spelbegeleider.

Wederom zette DEV ons op een achterstand door praktisch eenzelfde soort doelpunt met afstandsknal, waar Liam geen antwoord op had. De regen kwam met ups-and-downs door het wolkendek naar beneden sijpelen, maar de jonge blauwen hadden hier geen last van. Dit in tegenstelling tot de blauwe brigade (fans) aan de zijlijn die langzaamaan aan het vernikkelen waren. De rust brak aan en er moest toch iets gaan gebeuren, we wilden graag elkaar vinden, maar DEV bleef er bovenop zitten. Toch meteen na rust: de 2-2. Op rechts een actie van Dylan gevolgd door de binnentikker van Oscar van dichtbij.
 

Op het moment van registratie van de 2-3 en 2-4 in ons voordeel hield de voetbalapp van deze schrijver er mee op en moesten deze twee goals handmatig toegevoegd worden. Het geheugen weigerde een beetje dienst, maar volgens mij waren dit op nieuw Oscar en Gio.
Beetje jammer, als de techniek je in de steek laat, maar de 2-4 voorsprong was wel degelijk verdiend.

Dan zou je dan denken met z’n allen, tandje erbij, doordrukken en gaan! Maar die eigenschappen waren op dat moment toebedeeld aan DEV. In minuut 36 maakten zij de 3-4, gevolgd door de 4-4 twee minuten later. Maar we bleven strijden en geloven in de winst, duels werden fiks, doch zeer fair uitgevochten en op de bal, zoals het hoort bij een lekker potje voetbal op een kletsnat veld. Na hun 4-4 had het zo kunnen zijn dat de wedstrijd n die stand zou eindigen. Maar dat was buiten waard Dylan gerekend. Want die had nog een kunststukje in gedachten en voerde dat ook nog eens uit. Dylan schoot de bal à la ene Marco van Basten diagonaal over de keeper heen in de lange hoek, wat een geweldige treffer.

Direct hierna floot de spelbegeleider af en gingen wij alsnog met de volle winst in de voetbaltas terug naar ‘t Veen. Na afloop mooie complimenten van coach Marjan Antic die zijn jongemannen complimenteerde met hun doorzettingsvermogen om toch die wedstrijd om te zetten in winst. Maar vooral dat ze zich niet lieten afleiden van wat er allemaal om hen heen gebeurde. 

Tekst: Paul Verbaarschott