Voorbeschouwing // Klassieker, rood versus blauw, is terug van weggeweest

Dat er zoveel tijd tussen de laatste, en de aanstaande ontmoeting zat, is te wijten aan de soms magere prestaties van de beide zaterdagvoetbal grootmachten in de afgelopen jaren. Maar dat alles neemt niet weg dat gastheer IJsselmeervogels nog steeds zonder enige twijfel de meest bekende amateurclub van Nederland is. Want zelfs voetballiefhebbers die zelden of nooit een amateurwedstrijd bezoeken, zullen op de vraag: ‘Noem eens een befaamde amateurvoetbalvereniging’, hoogstwaarschijnlijk acht van de tien keer daarop antwoorden: IJsselmeervogels.
Dat heeft de club uit de gemeente Bunschoten-Spakenburg natuurlijk te danken aan haar overweldigende uitpuilende prijzenkast. Geen enkele andere amateurclub in ons landje kan tippen aan de erelijst die ‘De Vogels’ – zoals de club ook vaak wordt genoemd – sinds hun oprichting in 1932 bij elkaar hebben gevoetbald op het hoogste niveau bij de amateurs.
In de editie van de Nationale Voetbalgids 2025 – 2026, uitgegeven door ElfVoetbal Magazine, staan totaal opgeteld maar liefst 58 eretitels vermeld. Die lopen uiteen van kampioen in de Tweede Klasse tot en met het winnen van de Supercup.

Klein smetje

De op één na meest verse titel is die van kampioen in de Derde Divisie in seizoen ’16-’17. En hoe tegenstrijdig het ook klinkt, daarmee is gelijk het eerste kleine smetje op het verder glanzende blazoen van de rooien van sportpark De Westmaat te duiden. Want in de jaargang daarvoor miste IJsselmeervogels de boot om in de hernieuwde Tweede Divisie aan de slag te gaan. De uiteindelijke twaalfde positie op de ranglijst van de Topklasse in ’15-’16 was bij lange na niet voldoende om die stap te maken. Het overkwam de topploeg daarvoor nog nooit om niet mee te doen op het hoogste amateurniveau sinds het ontstaan van de zaterdag Tweede Klasse in 1960.
Daarom was het onze gastheren er ook alles aan gelegen om die omissie direct te herstellen en dat lukte dus op zeer overtuigende wijze met voornoemd kampioenschap en daarmee de promotie naar de Tweede Divisie.

Fundament

Dat de buitenwacht en de meest fanatieke fans dan gelijk verwachten dat IJsselmeervogels weer een flink woordje mee zou gaan spreken is niet zo gek, gezien de rits aan hoofdprijzen in het verleden. Maar de clubleiding was zo reëel die intenties wel te onderschrijven maar dan toch wel op wat langere termijn en niet direct bij de terugkeer op de hoogste sport van de ladder. Eerst moest maar eens worden bekeken hoe alles reilt en zeilt. Want in die Tweede Divisie is en was het toch een meer dan aardige verzameling van clubs die hun sporen ook al ruimschoots hadden verdiend.
Uitermate verstandig beleid van de verantwoordelijken daar aan de boorden van het IJsselmeervogels. Niet pieken om te pieken maar langzamerhand gaan bouwen aan een team wat de ‘oude’ successen kan gaan benaderen.
De terugkeer naar de top verliep dan ook moeiteloos zonder hoge pieken en diepe dalen. Een keurige laatste plaats in het linkerrijtje in jaargang ’17-’18 was het gevolg en daarmee was tevens het fundament gelegd voor het verder uitbouwen van de prestaties die bij een club als IJsselmeervogels hoort.

Joshua Patrick (ondertussen 39 jaar en nog steeds actief voor VVOG) druipt teleurgesteld af na de 3-0 nederlaag.

Dichter naar de top

Met coach Ted Verdonkschot (nu leidsman van RKAV Volendam) als opvolger van Willem Leushuis, aan het roer van de rooie botter, werd aan het tweede seizoen Tweede Divisie begonnen. De geboren Haarlemmer, die als opdracht meekreeg het gat met de top van de Tweede Divisie te verkleinen, slaagde uitstekend in die missie. Door een dipje in de eindfase van de competitie kon kampioen AFC niet meer worden belaagd, maar in puntenaantal (63) eindigde de Verdonkschot brigade gelijk met runner-up Excelsior Maassluis. Alleen was het doelsaldo wat nadeliger dan dat van de Tricolores en daardoor eindigde IJsselmeervogels in ’18-’19 op de derde stek.

Wisselingen van de trainerswacht

De volgende stap is en was om door te pakken en ‘De Vogels’ weer zo hoog mogelijk te laten vliegen. Maar interne strubbelingen met de hoofdtrainer Verdonkschot, die halverwege het seizoen werd opgevolgd door interim Gert Kruijs, en natuurlijk het stilleggen in maart 2020 van de competitie, stond de voorgenomen vooruitgang in de weg. Toch werd die verkorte jaargang ’19-’20 nog afgesloten met een vijfde positie en de verovering van de eerste periode.
Met nieuw elan en een kersverse leidsman, Berry Smit, die werd losgeweekt bij Jong FC Volendam, zouden verdere stappen moeten worden gezet. Maar grote vijand corona dook opnieuw op en in ’20-’21 konden daardoor slechts vijf duels doorgang vinden.
De hernieuwde start in augustus 2021 was niet des ‘Vogels, want men vond zichzelf terug in de onderste regionen. En ja, dan weet je het wel, dan moet er een zondebok gevonden worden en dat is dan (bijna) altijd de coach. Smit’s contract werd dan ook eind september ‘21ontbonden, en met tussenpausen Ruud van de Geest en Ton Cornelissen, werd half oktober Gert Peter de Gunst – was assistent bij PEC Zwolle en pikant genoeg voormalig speler van Spakenburg – aangetrokken om het tij te gaan keren.

Net wel, en net niet

Onder leiding van de interimmers en De Gunst leek dat direct te gaan gebeuren, want er werden drie wedstrijden op rij gewonnen. Maar dat bleek slechts schone schijn. Uit de tien ontmoetingen daarna werden slechts vier punten aan het totaal toegevoegd en dat bracht de rooien naar een p/d positie op de ranglijst. Een zeer zeldzame gebeurtenis in de geschiedenis van de club.
Toch vertoonde de vleugellamme ‘Vogel’ daarna wel weer aan over een behoorlijke portie veerkracht te beschikken en kon er met aanloopje weer langzamerhand omhoog worden gevlogen. Want van de tien volgende duels werden er zeven in winst omgezet en daarmee stond IJsselmeervogels ruimschoots boven de gevaarlijke lijn. Met daarna een beetje hangen en wurgen, mede door een 3-0 zege op G.V.V.V., speelde men zich uiteindelijk veilig door een 13^de plek in de rangschikking.
Dat lukte onze hoofdmacht toen niet, zij waren veroordeeld tot de play-offs. Daarin bleek uiteindelijk Kozakken Boys de sterkste en scheiden de (competitie)wegen van de rooien uit Spakenburg en de Veense blauwen zich.

In het zelfde schuitje

Maar tot groot verdriet van alles wat IJsselmeervogels lief heeft ging het in het seizoen daarna toch nog faliekant mis. Op 8 speeldagen na, verbleven onze aankomende gastheren toen in de  gevaarlijk zone en konden zich daar niet uit ontworstelen. Ook niet nadat coach Gert Peter de Gunst zijn congé kreeg en tussenpaus Michael Weggemans in februari 2023 werd opgevolgd door de gepokt en gemazelde Gert Jan Karsten die eigenlijk pas medio juli van dat jaar zou gaan beginnen bij zijn droomclub. Met zijn toenmalige club sv Urk kwam IJsselmeervogels tot overeenstemming dat Karsten eerder kon gaan aantreden.
Maar ook Karsten kon geen ijzer met handen breken in die paar maanden van coachen. Door de 16^de stek kwam IJsselmeervogels aan het einde van seizoen ’22-’23 in hetzelfde schuitje terecht als G.V.V.V. in het seizoen daarvoor, namelijk de p/d competitie. Maar waar ‘onze jongens’ het toen nog schopten tot de finale, waarin het dit jaar teruggekeerde Kozakken Boys te sterk was, ging het voor ‘De Vogels’ reeds in de eerste ronde totaal mis.

Zelden zullen alle rooie Spakenburgers zo’n opdoffer te verwerken hebben gekregen als op 31 mei en op 3 juni 2023. Want toen werden ze met 6-0 en 0-5 van de mat geveegd door USV Hercules dat via een periodekampioenschap in de Derde Divisie streed voor promotie. Die twee kansloze nederlagen zorgden ervoor dat de beroemdste en bekendste amateurclub van Nederland voor de allereerste keer in haar geschiedenis degradeerde.
Maar in datzelfde seizoen stapte G.V.V.V. uit dat schuitje door in die p/d wedstijden, na Groene Ster te hebben uitgeschakeld, datzelfde USV Hercules in de tweede ronde wel te verslaan (1-0 in Utrecht en 3-0 in Veenendaal). Door in de finale tweemaal van SteDoCo te winnen (1-2 en 2-0) waren de Veenendalers weer terug op koers en dwaalde IJsselmeervogels dit keer van de weg af.

Mart de Jong is heel langzamerhand weer op de weg terug na zijn kniebreuk.

Trainer stapt zelf op

Maar het rouwen en treuren om dat gezichtsverlies mocht uiteraard niet te lang duren er moesten voor de toekomst weer spijkers met koppen geslagen worden aan de rode zijde van de Westmaat om het verloren gegane terrein z.s.m. terug te winnen.
De degradatie had het vertrouwen door het technisch kader in Gert Jan Karsten als trainer geen knauw gegeven, maar juist een stimulans dat hij de juiste man was om het tij te kunnen keren.
Dat bleek een juiste beslissing want gedurende het seizoen ’23-’24 bivakkeerden de rood-witten veelal in de top drie van de Derde Divisie A. Alleen was er aan het einde van de rit één club, die 3 punten meer behaalde, net iets sterker dan de Karsten brigade. Ironisch genoeg was dit RKAV Volendam wat onder leiding stond van de eerder bij ‘Vogels’ op non-actief gezette trainer Berry Smit.
Omdat IJsselmeervogels, wat dus als runner-up eindigde, ook geen (vervangende)periodetitel kon overleggen was er ook geen kans op een herkansing in de play-offs en bleef het veroordeeld tot spelen in de Derde Divisie. Die conclusie was voor de altijd eigenzinnige coach Karsten, die een nog doorlopend contract had, de reden om eenzijdig de samenwerking te beëindigen met zijn droomclub, omdat hij vond dat hij gefaald had.

Kampioen

Het was dus een uitdaging voor de rode TC leden om een nieuwe geschikte kandidaat oefenmeester te vinden die paste in het ambitieuze profiel, want uiteraard wilde de club zo snel als mogelijk weer terugkeren naar het niveau waar het gezien haar status meer dan 100% thuishoort. Toch duurde die zoektocht niet al te lang, want kort na het opstappen van Karsten werd Raymond Bronkhorst (47) gestrikt, die geen onbekende was binnen IJsselmeervogels.
Want als speler was hij een trouwe vazal van de club van 2008 t/m 2012.
Wat heet, de spelbepalende middenvelder was een enorme steunpilaar in de drie kampioenschappen op rij, die IJsselmeervogels toen, niet voor het eerst overigens, behaalde.
Zo’n kampioenskunstje had Bronkhorst ook al in 2002 met Huizen geflikt, waarna hij werd ingelijfd door FC Groningen en SC Cambuur. In 2006 kwam er een eind aan dat profbestaan en stapte Bronkhorst over naar onze rode buren van het sportpark Panhuis, voordat hij in 2008 aan de boorden van het IJsselmeer belandde.

Kampioenenmaker

Vanaf 2012 ging hij afbouwen in zijn woonplaats Heemskerk bij ODIN ’59 om in 2014 zijn trainersloopbaan te beginnen bij ADO ’20 als assistent-trainer, en in 2017 als hoofdverantwoordelijk bij die andere Heemskerkse club.
In 2020 klopte FC Lisse aan de deur van Bronkhorst met de vraag om daar de leiding op zich te nemen. Het eerste seizoen was door de corona erg kort, maar daarna leidde Bronkhorst de bollenclub direct naar de titel in de Derde Divisie. Op de trede hoger bleef zijn ploeg moeiteloos op de been in ’22-’23 met een 12^de plek op de ranglijst.
Door veranderde werk- en privé omstandigheden wilde hij zijn contract niet verlengen, wat FC Lisse begrijpelijkerwijs wel voor ogen had.
Na een sabbatical zou Bronkhorst hoofd jeugdopleiding worden bij zijn eerste liefde ODIN ’59, totdat zijn oude club zich ergens begin juni 2024 meldde met ‘an offer you can’t refuse’.
De rest is geschiedenis, want net als speler bij IJsselmeervogels werd Raymond Bronkhorst als coach in zijn eerste seizoen direct kampioen en bracht hij de club weer thuis in de Tweede Divisie. Dat gebeurde op zeer overtuigende wijze want aan het einde van de rit had de Bronkhorst brigade maar liefst 12 punten voorsprong op naaste achtervolger Harkemase Boys en een doelsaldo van 98-35. Vooral in de laatste 15 wedstrijden van dat seizoen was de ploeg ongenaakbaar en bleef ongeslagen, er werden slechts drie duels gelijkgespeeld.
Het was dan ook volkomen logisch dat begin januari jl. Bronkhorst al werd vastgelegd voor deze jaargang.

Moeizame start

Never chance a winning team, dat zal de gedachte geweest zijn van de staf en TC van IJsselmeervogels, want er volgden weinig mutaties in de selectie om aan het nieuwe avontuur in de Tweede Divisie te beginnen. Slechts vier min of meer vaste krachten vertrokken naar elders, en er kwamen vijf nieuwe spelers t.w. Chahine van Bohemen (Al-Jazira Abu Dhabi), Robin Schulte (Katwijk), Tyrese van Gemert (JOS Watergraafsmeer), Vince van den Anker (Berkum) en Daan Steur, die wordt gehuurd van FC Volendam.
Helaas bleek de terugkeer op het hoogste schavot niet meteen dat de rooien, zoals voorheen, een rol betekenis konden gaan spelen. Daar was ook niet op gerekend, maar dat het tot nu toe zo moeizaam zou gaan, was wel de andere kant van de medaille.
Kort door de bocht zou je kunnen zeggen dat het bij IJsselmeervogels alles of niets is, waarbij niets een flinke overhand heeft. Want de enige ‘nul’ die nog in de ranglijst staat komt op naam van onze gastheer. Dat is namelijk het aantal gelijk spelen, voor het overige staan er vier winst- en negen verliespartijen wat resulteert in een 16^de plek op de ranglijst. Daar wil je aan het einde van de rit niet staan, wat dat betekent nacompetitie spelen.
Maar goed zover is het nog lang niet en de verschillen onderin zijn niet al te groot. Bovendien zal IJsselmeervogels wellicht met een positief gevoel naar 37^ste ontmoeting met Veenendalers uitkijken, omdat afgelopen zaterdag directe concurrent Excelsior in Maassluis overtuigend met 0-4 werd verslagen.

Hopelijk zien we Mitch Willems op deze wijze op zijn voormalige speelgrond.

Weinig behaalde winst op de Westmaat

Met een beetje gevoel voor drama zou je deze klassieke ontmoeting een zogenaamde ‘zespunten’ wedstrijd kunnen noemen. Want onze favorieten staan met vier punten meer dan De Vogels slechts drie plekjes hoger op de ranglijst. Maar als je positief bent ingesteld kun je daartegenin brengen dat het verschil met de nummer 7 op de ranglijst Kozakken Boys slechts drie punten is, en die plek dus dichterbij is dan de gevaarlijke streep.
Op basis van de vier eerdere wedstrijden die zijn gespeeld in de Tweede Divisie op de Westmaat is de thuisploeg toch wel lichtelijk de favoriet, want er staan respectievelijk 1-1, 1-2 en tweemaal 3-0 aan scores in de geschiedenisboeken. Zo’n rol wordt nog onderstreept als gekeken wordt naar alle overkoepelende resultaten uit de voorgaande 36 competitie ontmoetingen tussen IJsselmeervogels en G.V.V.V.
Die begon ooit in ’59-’60 in de Derde Klasse (4-2), en kende haar laatste editie in ’21-’22 in de Tweede Divisie. Daarin won de thuisploeg dus met 3-0, door 2 goals van Bradley Martis (nu AFC) en één van Ilias Boudouni (nu FC Lisse). Dat was toen een echte degradatiekraker op de één na laatste speeldag. G.V.V.V. was toen al veroordeeld toen het spelen van nacompetitie, maar IJsselmeervogels had nog enkele punten nodig om definitief veilig te zijn, wat door die winst dus lukte.
Totaal gezien waren De Vogels 18x de sterksten en werden 11x de punten gedeeld. De snelle rekenmeesters weten dan ondertussen al dat G.V.V.V. zeven keer aan het langste eind trok. Ook qua doelsaldo staan onze gastheren van aanstaande zaterdag met 71 tegen 42 ruimschoots aan de leiding.

Willems huilt en lacht

Voor een speler heeft deze ontmoeting iets speciaals, namelijk Mitch Willems. Want voordat de centrale verdediger medio 2023 op het sportpark Panhuis belandde had hij er drie seizoenen aan de boorden van het IJsselmeer opzitten. Hij kwam bij IJsselmeervogels terecht aan het begin van het zeer korte corona seizoen ’20-’21 toen hij de overstap maakte van Almere City FC O21.
Waar Willems in zijn tweede wel volledige seizoen 26x aan de bak kwam en driemaal scoorde, waaronder de eretreffer op zijn huidige domicilie (G.V.V.V. won met 2-1), werd het laatste jaar er een om snel te vergeten. Niet alleen persoonlijk omdat hij in verhouding weinig speelde (16 duels), maar ook omdat het dus heel slecht afliep, en Mitch onderdeel uitmaakte van het team dat negatieve historie scheef in de annalen van de club door voor de eerste keer te degraderen.
Geluk bij een ongeluk was dat Willems de afgang tegen USV Hercules niet aan den lijve ondervond, want beide keren zat hij niet bij de selectie. Toch zal het huilen hem toen nader geweest dan het lachen, want als sportman wil je altijd het beste uit jezelf en je team halen.

In het blauwe tenue is Willems van meet af aan een vaste waarde geworden bij coach Gery Vink en keerde de lach op zijn gezicht terug en voelde hij zich als een vis in water. Met als voorlopig hoogtepunt het winnen van het beste spelers klassement vorig seizoen.
Dit seizoen zit het hem een klein beetje tegen, met een dikke maand blessure leed, en bij zijn terugkeer een rode kaart in Hardenberg. Gelukkig bleef de schorsing (terecht, het was geen ernstig gemeen spel) beperkt tot één duel, die hij afgelopen zaterdag uitzat bij de thuiswedstrijd tegen Quick Boys. Daarom is hij zaterdag weer van de partij om het met een glimlach op te nemen tegen zijn voormalig werkgever en ploeggenoten, voor zover die nog aanwezig zijn.
Het beste dat daarbij helpt om die glimlach om te zetten naar een grote smile is om in ieder geval niet te verliezen, en nog liever natuurlijk om die uitbalans op sportpark De Westmaat een heel klein tikje de blauwe kant op de laten slaan door met de winst aan de haal te gaan.

De wedstrijd op sportpark De Westmaat, Westdijk 14, 3752 AE te Bunschoten-Spakenburg begint om 15.00 uur en zal onder leiding staan van Dhr. R.J.T. Vereijken uit Beek en Donk. Hij zal langs de lijn worden bijgestaan door Dhr. L.C. Wessels en Dhr. M. Osman. Vierde official is Dhr. S. Dröge.

Tekst: GVVV.nl/Bas van Capelleveen
Fotografie: ® Stefan Koops