Na de klassieker in Spakenburg is de ‘blauwe zijde’ van het sportpark Panhuis komende zaterdagmiddag het toneel van een duel die datzelfde predicaat met zich meedraagt. Want de clash tussen G.V.V.V. en Kozakken Boys, twee traditionele zaterdagploegen, bestaat al decennialang.
Hoe je het ook wendt of keert, en hoe je het ook noemen wilt, beslissing-, play-off-, nacompetitie-, of p/d wedstrijden, zowel de thuisploeg als de bezoekers zijn daar, zeker de laatste jaren, ervaringsdeskundige in geworden. Maar ook in een verder verleden waren zij daarin weleens onderwerp van het gesprek. Kozakken Boys net wat vaker dan de gastheren.
Play-off 1
Gezien de geschiedenis die de beide clubs in het verleden al met en tegen elkaar hadden valt dit treffen niet alleen onder de noemer klassieker in competitie verband, maar is het ook traditierijk. In de zin van, dat er soms belangrijke beslissingen op het spel stonden. Het wordt namelijk in totaal de 62ste ontmoeting op het hoogste zaterdag amateurniveau, wat ooit begon in jaargang ’63-’64 in de toenmalige Tweede Klasse. Dat aantal is inclusief de twee duels die in het seizoen ’84-’85 gingen om de algehele zaterdagtitel. Spakenburg werd toen de lachende derde want zij versloegen in een ultieme beslissingswedstrijd Kozakken Boys met 3-2 en mochten zich toen de beste zaterdagclub van Nederland noemen.
Maar ook zijn daar uiteraard bij inbegrepen de maar liefst vier onderlinge ontmoetingen uit seizoen ’21-’22. Twee in de reguliere competitie, en ook een duo duels in de play-offs om klassenbehoud.
Op die laatste twee kijken onze gasten met heel veel plezier terug, want de beide overtuigende overwinningen, 3-1 in Werkendam en 1-4 in Veenendaal, betekende dat Kozakken Boys tweededivisionist bleef en dat onze eigen blauwe formatie een stapje terug moest doen.
Play-offs 2 en 3
Gelukkig slaagde coach Gery Vink en zijn manschappen erin om die omissie direct goed te maken en in 2023 via de nacompetitie weer terug te keren naar het hoogste echelon waardoor de ingezette traditie een vervolg kreeg. Maar juist in dat seizoen (’23-’24) toen de Werkendammers opnieuw een van de opponenten waren, ging faliekant mis voor onze aanstaande bezoekers.
Waar G.V.V.V. het als ‘terugkeerder’ uitstekend deed met een zesde plek op de ranglijst, streed Kozakken Boys bijna dat gehele seizoen om direct lijfsbehoud. Dat lukte niet, maar de omweg om opnieuw via p/d wedstrijden het vege lijf te redden bood soelaas dacht men in Brabant, want ze hadden tenslotte al eerder met dat bijltje gehakt.
Maar waar dat twee jaar eerder wel lukte, ging het toen in de eerste ronde, weliswaar op het nippertje, toch mis. De twee duels tegen Blauw Geel ’38 eindigde in Veghel en Werkendam beide in 2-1 en dus volgde er een verlenging op de thuishaven sportpark De Zwaaier. Daarin kon ook geen beslissing geforceerd worden en kwam het dus aan op het nemen van pingels. Daarin waren de zondagamateurs met 4-5 de sterksten, met als gevolg dat Kozakken Boys voor de vijfde keer zou gaan ontbreken op de hoogste sport van de amateurladder, gerekend vanaf ’70-’71, toen de Eerste Klasse haar beslag kreeg in het zaterdagvoetbal.
Play-off 4
Maar behoudens het bereiken van de Topklasse in 2012, daar deden de Werkendammers twee jaar over, keerde de ploeg ook dit seizoen direct weer terug, zoals ze voorheen ook al hadden gedaan na degradatie. Alleen was er weer een omweg nodig om het verloren gegane terrein terug te winnen.
Sportief gezien wil je dat vooraf gezien natuurlijk niet, maar als later de uitkomst positief is, is de penningmeester de grote winnaar. Want de zes extra wedstrijden (3 uit en 3 thuis), die er voor nodig zijn om zover te komen kunnen altijd rekenen op grote publieke belangstelling van de liefhebbers als de reguliere competitie al afgelopen is.
Lang zag het er niet naar uit aanvoerder Gwaeron Stout c.s. dat zouden kunnen bewerkstelligen, want Kozakken Boys was wel subtop, maar geen top. Want HSV Hoek, nu de zeer verrassende koploper in de huidige Tweede Divisie, was in grote delen van die competitie ongenaakbaar en werd terecht kampioen. En ook concurrenten zoals Blauw Geel ’38, Kloetinge, UNA en Gemert boden flink tegenstand. Maar uiteindelijk werd er in de derde periode flink gas gegeven. Daarin leed de ploeg van interim trainer Ruud Brood slechts vijf verliespunten – 1x verlies en 1x gelijk – en dat was ruim voldoende om de laatste kans te pakken om opnieuw play-offs te mogen gaan spelen.
Daarin was onze ‘rode buurman’ het eerste obstakel. In Veenendaal werd het 2-0, maar dat werd in Werkendam ongedaan gemaakt door dezelfde uitslag. Verlenging bracht ook geen beslissing en dus kwam er een strafschopserie, met als uitslag 8-7. Scheveningen en Noorwijk, de twee ploegen die in de Tweede Divisie op de degradatie plaatsen waren beland, werden in die volgorde het slachtoffer van de dadendrang van de Brabanders. In Scheveningen bleef de beginstand ook de eindstand en in Werkendam was Corné van Houwelingen het goudhaantje met het enige doelpunt van de wedstrijd.
De finale in Noordwijk ging nog teloor met 1-0, maar in de terugwedstrijd op het eigen vertrouwde terrein maakte Jalloh, Khayati, Damen (allen nog in dienst van de Kozakken), en Ignacio (nu Scheveningen) ieder met één doelpunt aan iedere onzekerheid een einde en was Kozakken Boys weer thuis, waar het gezien haar status ook hoort.
Kozakken Boys deed G.V.V.V. veel pijn in de play-off 1.
Ook via nacompetitie naar de Topklasse
Dat Kozakken Boys het laatste decennium zeker geen grijze muis is geweest is een eufemisme van de grootste orde. Nee, met een grote regelmaat timmerden de Werkendammers opvallend constructief aan de (voetbal)weg en dat bleef in den lande niet onopgemerkt. Nadat de eerste mogelijkheid om de Topklasse te bereiken was mislukt, was het twee jaar later in 2012 wel raak. Daar was wel een omweg voor nodig, want Scheveningen troefde de Kozakken in de competitie af door het kampioenschap voor zich op te eisen. Maar in de nacompetitie kwam de spreekwoordelijke onverzettelijkheid van de Kozakken weer eens boven drijven. Op doelsaldo werden ASWH en RVVH verslagen in de strijd om het klasse periodekampioenschap. En in de allesbeslissende finale moest Harkemase Boys tweemaal het hoofd buigen (4-1 en 0-4) en was alsnog de Topklasse bereikt.
Topper in Topklasse en Tweede Divisie
Het debuut in de Topklasse begon uitermate bevredigend met twee zevende plaatsen op de eindrangschikking en daarmee was een goed begin gemaakt voor meer. En toen kwam de periode Danny Buijs die bij het behalen van de tweede 7de plaats in jaargang ’13-’14 nog speler was, maar het seizoen daarop als leidsman voor de groep stond.
De voormalige prof van o.a. FC Groningen, Feyenoord en ADO – nu hoofdcoach bij Fortuna Sittard – bleek het trainerschap direct in de vingers te hebben, want na dertig wedstrijden konden hij en z’n pupillen meteen met de kampioenschaal pronken. De kers op taart ontbrak helaas, want in de strijd om de amateurtitel was het nu ter ziele gegane FC Lienden tweemaal te sterk. Maar wat een debuut voor een beginnend oefenmeester!!
Het bleek geen toevalstreffer want Buijs, de A-selectie en de technische beleidsbepalers van de Kozakken voelden elkaar feilloos aan. Dat alles resulteerde in het seizoen ’15-’16 in een uitstekende vierde plaats en daarmee werd de nieuw ingestelde Tweede Divisie glansrijk bereikt.
De rek was er nog steeds niet uit, want in de eerste twee jaargangen op die nieuwe trede in de vaderlandse voetbal Pyramide was Kozakken Boys beide keren lang in de race om opnieuw het beste jongetje van de klas te worden. Bij het debuut stond er helaas geen maat op Jong AZ – met toen o.a. Nick Olij, Ferdy Druijf, Teun Koopmeiners, Guus Til, Owen Wijndal, Calvin Stengs en Myron Boadu in de ploeg – dat overtuigend de titel greep, maar Kozakken Boys was als runner-up wel de beste van alle amateurclubs.
Het jaar daarop duurde de tweestrijd met Katwijk tot op de allerlaatste speeldag. In een directe confrontatie met de Kattukkers op het eigen sportpark De Zwaaier, zou alleen winst de titel betekenen voor de thuisploeg. Het lukte de Werkendammers niet, want de 0-0 einduitslag in die allesbeslissende wedstrijd was onvoldoende.
Maar tweemaal achtereen de zilveren medaille veroveren, menig club, zou er bij wijze van spreken, een moord voor doen.
De trainerscarrousel …
Buijs vertrok naar FC Groningen en Jasper de Muijnck werd in juli 2018 z’n opvolger. Helaas ontbrak de chemie tussen trainer en spelersgroep en werd deze oefenmeester begin november 2018 van zijn taken ontheven. Michel Langerak, die de club al eerder drie seizoenen onder zijn hoede had, werd bereid gevonden om het hiaat op te vullen. Onder leiding van de voormalig prof eindigden de Werkendammers op plek zeven.
In dat lopende seizoen hadden de beleidsbepalers al Rick Adjei aangetrokken als nieuwe coach die Michel Langerak als assistent naast zich zou krijgen. En onder hun leiding werd begonnen aan seizoen ’19-’20, dat door de Covid 19 maatregelen 24 duels duurde, en Kozakken Boys een zesde plaats in de eindrangschikking opleverde. Het erg korte seizoen ’20-‘21is geen maatstaf en dus werd er vol goede moed begonnen aan jaargang ’21-‘22.
Maar Adjei – ondertussen assistent bij Go Ahead Eagles – kreeg de flink afgeroomde selectie niet aan de praat en moest daardoor in januari 2022 het veld ruimen en opnieuw werd Langerak weer interim hoofdverantwoordelijke. Onder diens gezag kon ook de weg omhoog niet worden gevonden, met uiteindelijk de hierboven al genoemde play-off 1 tot gevolg, die dus G.V.V.V. de kop kostte en de Werkendammers in deze Tweede Divisie hield.
Rick Adjei een van de gesneuvelde coaches bij Kozakken Boys.
… blijft draaien en de …
In de persoon van Scott Calderwood, zelf prof geweest bij Willem II en Heracles, en als oefenmeester actief bij o.a. DFS, TEC en buurman DOVO, dacht men in Werkendam de juiste opvolger gevonden te hebben voor Michel Langerak. Het debuutseizoen ’22-’23 werd voor Calderwood en zijn manschappen er een van up en downs. Op zeven wedstrijden voor het einde bevonden de Zwaaierbewoners zich aan de onderkant van het linkerrijtje en dus behoorlijk veilig. Maar een reeks nederlagen zorgde ervoor dat de wit-rode formatie krap aan net een punt boven de gevaarlijke streep bleven en uiteindelijk als dertiende finishte.
… de resultaten blijven tegenvallen
Met wat gerichte aankopen en het verlengen van contract van Calderwood tot 2025, leek Kozakken Boys voor seizoen ’23-’24 weer in rustiger vaarwater terecht te zijn gekomen, toekomstbestendig, en zou er op weg worden gegaan naar betere tijden. Maar al die nieuwelingen samen met oudgedienden tot een eenheid vormen kost tijd, en die had de ambitieuze club en haar leiding niet. Na vijf wedstrijden met slechts één puntje op de teller, werd Calderwood naar zijn woonplaats Doetinchem gestuurd en ontheven van zijn taken.
Ja, zo opportuun is het nu eenmaal in het voetbalwereldje waar geduld geen schone zaak is.
Een ruime week na het de laan uit sturen van Calderwood, maakte Kozakken Boys zijn opvolger bekend. Het werd Edwin Grünholz die daarvoor Quick Boys vier seizoenen onder zijn hoede had gehad. De geboren Hagenaar en voormalig zaalvoetbal internationaal kon natuurlijk ook geen ijzer met handen breken, en het beoogde schokeffect bleef (zoals wel vaker) uit. Kozakken Boys eindigde als 17de met als gevolg de hierboven al beschreven consequentie onder play-off 3.
Ondanks dat echec bleef de club vertrouwen houden in de tussentijds aangestelde coach en moest hij gaan proberen om in de Derde Divisie met zijn ploeg weer naar grote hoogte te stijgen. Maar dat vertrouwen bleef beperkt tot februari jl. toen het er op leek dat zijn ‘Boys’ opnieuw de boot zouden gaan missen.
Interim en nieuwe kapitein
Grünholz, die al had aangegeven dat het zijn laatste seizoen zou worden in Werkendam, werd voortijdig ontheven van zijn taken en de bekende oud-profspeler en trainer Ruud Brood werd als interim naar De Zwaaier gelokt om het tij alsnog te keren. Kozakken Boys sprak toen van een ‘logische invulling’.
“Brood heeft bijna alle wedstrijden gezien (speler Grad Damen is zijn schoonzoon) en heeft zo een goed beeld heeft van de huidige selectie. Brood zal het trainerschap van Kozakken Boys de komende maanden combineren met zijn functie als hoofd jeugdopleiding van GVV Unitas”.
Dat bleek een waarheid als een koe, want dit keer had het schokeffect van een trainerswissel wel succes (play-off 4).
Bijzonder is dat heel kort nadat Grünholz had aangekondigd te vertrekken de beleidsbepalers al een nieuwe roerganger konden presenteren voor het nieuwe seizoen: namelijk Hans de Jong (40), geboren Werkendammer en ook oud speler van de club, die reeds op 17-jarige leeftijd debuteerde bij het vlaggenschip.
Saillant detail: Hans de Jong volgde Ruud Brood op als hoofdtrainer van Kozakken Boys. Het omgekeerde is ook het geval: Ruud Brood volgde Hans de Jong als hoofdtrainer van GVV Unitas op.
Bijzondere statistiek
Met de nieuwe leidsman, en een op 8 plaatsen gewijzigde selectie, voldoet Kozakken Boys, terug op het hoogste amateurniveau, vooralsnog aan de gestelde eisen van club en de altijd fanatieke supportersschare, namelijk een stabiele tweededivisionist worden.
Met als bekendste nieuwelingen Jordy Thomassen – huidig clubtopscorer met 5 goals – en Dean van der Sluys (De Treffers) en Mark Veenhoven (Spakenburg, en voorheen ook al Kozak) bezet de wit-rode formatie nu een keurige middenmoot plek op de ranglijst. Als het gemiddelde van bijna anderhalve punt per wedstrijd kan worden voortgezet in de rest van de competitie is er geen vuiltje aan de lucht om weer in de benarde positie te geraken van spelen in de nacompetitie.
Alleen bij de behaalde 20 punten, één meer dan de komende opponent G.V.V.V., is het publiek op De Zwaaier nog niet erg verwend geraakt door de De Jong brigade. Want het bijzondere feit doet zich voor dat er op eigen domicilie slechts vijf punten zijn gepakt uit zeven ontmoeting, terwijl men buitenshuis uit datzelfde aantal wedstrijden nog steeds ongeslagen is: 4x winst en 3x gelijk
Ilias Latif matchwinner tijdens de laatste ontmoeting.
G.V.V.V. legt iets meer gewicht in de schaal
Overall gezien heeft G.V.V.V. een kleine positieve balans tegen Kozakken Boys, die begon in ’63-’64 in de 2de klasse en eindigde in ’23-’24 in de Tweede Divisie: 26 gewonnen, 14 gelijk en 21 verloren.
Ook de thuisbalans valt in het voordeel uit van de gastheren: 14x winst, 5x gelijk en 11 verloren potjes. Maar u weet resultaten uit het verleden etc. etc.
Toch de meest objectieve manier om naar de data uit het verleden te kijken t.o.v. de aanstaande ontmoeting, is om de resultaten van G.V.V.V. versus Kozakken Boys uit de Tweede Divisie te bezien in de wedstrijden op het Panhuis.
Daar vielen er in de coronaseizoenen twee van in het water maar met de p/d wedstrijd erbij komt het aantal in totaal op zes. En daaruit blijkt dat in Veenendaal de ploegen elkaar de laatste jaren niet veel ontliepen qua puntenverzameling, namelijk driemaal winst, eenmaal gelijk en tweemaal verlies voor G.V.V.V. De gasten waren in die voorgaande clashes ietwat doeltreffender, 9 tegen 10 goals.
Latif goudhaantje
De laatste ontmoeting in Veenendaal dateert van 25 november 2023, dus precies twee jaar en vier dagen geleden voordat deze volgende klassieker zich aandient. Toen nam G.V.V.V. sportieve revanche voor de 1-4 nederlaag, zie play-off 1.
Huidig clubtopscorer Quincy Veenhof (6 treffers), opende het bal, maar nog voor de rust was het Sergio Tremour – vorig jaar nog speler van G.V.V.V. en nu uitkomend voor Noordwijk – die de stand gelijk trok. Hoewel de thuisploeg toen bovenliggend was duurde het nog lang voordat de definitieve nekslag kon worden uitgedeeld. Dat deed uiteindelijk, negen minuten voor het eindsignaal, de na een lange blessure teruggekeerde invaller Ilias Latif, met een zeer fraaie goal. Bijzonderheid was dat de ploeg van coach Vink toen ook al met tien man op het veld stond door het uitvallen van Quiermo Dumay vanwege een blessure in minuut 70. De wissels waren daarvoor al opgebruikt waardoor G.V.V.V. gedecimeerd verder moest.
Quiermo Dumay moest met de schouder uit de kom geblesseerd afhaken.
Zeer brede middenmoot
Op basis van dat laatste duel en de overall resultaten op het Panhuis zou je G.V.V.V. dus op voorhand een kleine favorietenrol kunnen toebedelen. Maar zoals reeds geconstateerd is Kozakken Boys buitenshuis nog steeds onverslaanbaar gebleken en daarom zullen de Werkendamse fans evenzogoed het tegendeel kunnen beweren.
Hoe dan ook, het is en blijft een klassieker en beide teams zijn goed op de hoogte van elkaars sterke en zwakke punten. Dus aan voorspellen of koffiedik kijken gaan we maar niet doen.
Wel is het haast zeker dat er veel passie, inzet en strijd aan te pas zal gaan komen, want dat is bijna een zekerheid bij G.V.V.V. versus Kozakken Boys en omgekeerd.
Als de onderlinge irritaties, die nog wel eens voorkwamen in het verleden, nu achterwege blijven, en sportiviteit hoogtij viert, dan kunnen de toeschouwers een alleszins interessante pot verwachten in de strijd om een plaatsje in de zeer brede middenmoot van de ranglijst. De afstand tussen positie zeven, en de vijftiende, en dus veilige plek, bedraagt slechts vier punten. Daarom is ieder veroverd punt belangrijk om aan het totaal toe te voegen.
G.V.V.V. – Kozakken Boys begint komende zaterdagmiddag op het sportpark Panhuis om 14.30 uur en zal onder leiding staan van Dhr. E. van der Vaart uit Maartensdijk. Hij zal langs de lijn zal worden geassisteerd door Dhr. B. Sahiner en Dhr. T.D. Schimmel. Vierde official is Dhr. L.J. Duarte.
