Nog twee keer vlammen de komende twee zaterdagen in de competitie, proberen daarin de nodige punten te veroveren, en dan gaan genieten van het heerlijke toetje van voetbaljaar 2025, voordat de winterstop daarna zijn intrede doet. Zo ziet de komende tweeënhalve week eruit voor onze hoofdmacht.
Die begint dus komende zaterdag met een bezoek aan de oudste club van Amsterdam, dit is namelijk AFC met geboortejaar 1895. Samen met (Jong)Sparta en Kon. HFC zijn het enige drie clubs uit de Tweede Divisie die hun geboorteakte lieten vastleggen in de 19de eeuw.
Daarna volgt op zaterdag 13 december de laatste competitiewedstrijd van kalenderjaar 2025 waarin Jong Almere City FC het sportpark Panhuis met een bezoek komt vereren.
Het heerlijke toetje is natuurlijk het treffen met regerend landskampioen PSV in Eindhoven in het kader van de tweede ronde van de KNVB Beker op dinsdagavond 16 december.
Ook AFC krijgt zo’n bekertoetje te verteren, maar zij hebben het geluk dat ze dat thuis mogen doen. Door de derde periodetitel van vorig seizoen stroomden zij in bij het hoofdtoernooi. Daarin werd Eemdijk in Spakenburg met 1-2 verslagen, en Katwijk keeper Stan van Bladeren lootte NEC als gast op Goed Genoeg. Ook dat duel is op 16 december.
Mooi gebaar
Het wordt in totaal de achtste keer dat de Amsterdammers en de Veenendalers op de thuishaven van AFC tegenover elkaar komen te staan in competitieverband als tweededivisionisten.
Dat gaat voor de vierde keer gebeuren op het bijna nog nagelnieuwe sportpark Goed Genoeg, tegenwoordig ook het decor van Eredivisie wedstrijden van de vrouwen. Want Hera United, dit seizoen debutant in de Vrouwen Eredivisie, is zolang deze club geen eigen onderkomen heeft gevonden, te gast bij AFC voor de trainingen en het spelen van duels.
Een heel mooi gebaar van de clubleiding van deze oudste club van de hoofdstad aan de jongste loot aan de voetbalstam.
Splinter de Mooij, met karakteristieke haarband, was vorig seizoen met 16 treffers clubtopscorer van AFC.
Naam en faam
Het van oorsprong in de zondagcompetitie uitkomende AFC heeft daarin een geweldige naam opgebouwd. Toen de eeuwige ranglijst van de Hoofdklasse werd opgemaakt, bij de start van de Topklasse in 2010, hoefden de Amsterdammers slechts een club voor zich te dulden. Dat is medecompetitie genoot De Treffers. En ook in die zes seizoenen Topklasse die daarna volgden, en waarin de geesten van de zaterdag- en zondagvoetballers nog steeds gescheiden waren, lieten The Reds zoals de club liefkozend door de aanhang ook wel wordt genoemd, zich opnieuw gelden.
De Topklasse werd bereikt door een kampioenschap in 2010 en dat kunstje herhaalden de hoofdstedelingen in 2014 in diezelfde Topklasse.
En ja, een voetbalclub met zoveel naam en faam was het dus ook aan haar stand verplicht om bij de invoering van deze Divisie in 2016 acte de presence te geven. Dat lukte d.m.v een zesde plaats op de ranglijst, wat voldoende was om wederom met alle eliteploegen de strijd aan te gaan binden. Maar toen dus wel met een samensmelting van zaterdag- en zondagsclubs.
Klasse komt altijd boven
Het debuut daarin bleek even wennen te zijn voor AFC. Onder leiding van Ton du Chatinier en zijn latere tussentijdse opvolger André Wetzel, moest de ploeg veel moeite doen om niet in gevaar te komen. Maar die moeite was niet tevergeefs, want met een respectievelijke 11de en 12de positie op de eindranglijst werden de twee eerste jaren van de huidige Tweede Divisie toch eigenlijk makkelijk overleefd.
Het herstel tekende zich al af onder interim trainer Wetzel, want onder zijn leiding werd derde periodetitel veroverd. Het was toen al bekend dat Ulrich Landvreugd zijn opvolger zou worden, die in zijn vroege jaren zelf als actief voetballer al had bijgedragen aan de successen van AFC en daarna als oefenmeester flink aan de weg timmerde. Hij bewerkstelligde in die loopbaan al vier promoties met Voorland SC, ASV De Dijk (2x) en Eemdijk.
Het bleek een zeer goed ‘huwelijk’ tussen trainer en club want Landvreugd ging bij zijn debuut in ’18-’19 op het hoogste amateurniveau gelijk aan de haal met de kampioenstitel en werd en passant ook nog benoemd als trainer van het jaar in de Amsterdamse regio.
Het was geen toevalstreffer, want in de twee door corona geteisterde voetbaljaargangen daarna, kwam de klasse van AFC steeds weer bovendrijven. Bij het stilleggen in maart 2020, na 24 gespeelde duels, vond onze gastheer zichzelf terug op de 3de stek met vier punten achterstand op koploper Katwijk en in het ultrakorte daarop seizoen was AFC koploper.
Geen prolongatie
Die draad werd in seizoen ’21-’22 in eerste instantie weer prima opgepikt. Want tot einde maart waren Landvreugd pupillen veelal runner-up achter het ongenaakbare Katwijk. Daar had verandering in kunnen komen toen de gedoodverfde kampioenskandidaat zo links en rechts punten ging verspelen. Maar helaas voor allen die The Reds liefhebben maakte hun favorieten in diezelfde periode ook de nodige misstappen. Daarmee raakte de prolongatie van de titel volledig uit zicht en moest er uiteindelijk genoegen worden genomen met een zesde plek op de ranglijst, De succesvolle coach Landvreugd – ondertussen via Telstar nu hoofdtrainer bij FC Den Bosch – had toen al aangegeven dat hij AFC zou gaan verlaten voor een avontuur bij een BVO.
Dus moest er een opvolger worden gevonden. Dat werd de jonge Benno Nihom (39), een coach uit eigen gelederen, die al de nodige vlieguren had gemaakt op trainersgebied bij AFC en ook al meer dan 25 jaar lid is van de club.
Het werd net, als bij het debuut van z’n voorganger, zo’n uitermate spannend seizoen voor Nihom en zijn pupillen. Tot twee speeldagen voor het einde van de competitie voerden de hoofdstedelingen de ranglijst aan, iets wat ze zestien keer daarvoor ook al hadden bewerkstelligd. Maar juist de finishing touch ontbrak doordat de laatste twee duels in een gelijkspel eindigden en Katwijk niet zulke misstapjes maakte, waardoor de Oranjehemden de titel prolongeerden. Zelfs de runner-up positie moest AFC, op basis van doelsaldo, laten aan Rijnsburgse Boys. Toen zal de teleurstelling waarschijnlijk groot zijn geweest over de bronzen plak, maar achteraf in perspectief gezien zal de nieuwbakken coach met zijn pupillen best trots zijn geweest op het behaalde resultaat. Want AFC had maar weer eens bewezen een echte topclub te zijn op het hoogste amateurniveau in ons land.
Eindsprint
Meedoen om de prijzen was uiteraard weer het doel voor de Nihom brigade in zijn tweede jaar als hoofdtrainer. De start in ’23-’24 was nog alleszins goed te noemen, want na vier duels stond men tweede. Maar daarna kwam langdurig de klad erin met behoorlijk wat puntverlies tot gevolg. Dit werd in de derde periode nog enigszins goedgemaakt door daarin slechts tweemaal te verliezen, driemaal gelijk te spelen en de overige zes te winnen, maar dat was bij lange na niet genoeg om de top drie te halen, daarvoor was de achterstand te groot geworden.
De goede eindsprint was wel voldoende om de laatste plaats in de top vijf te veroveren, zoals AFC ook min of meer aan haar stand verplicht was gezien de prestaties in de voorgaande jaargangen.
Justin Spies en Sven Ederveen komen elkaar mogelijk weer tegen.
Vervolg eindsprint
De bedoeling was en is om die eindsprint een vervolg te geven in seizoen ’24-’25 en dat zo lang mogelijk vol te houden om mee te doen in top. Dat lukte door de bank gezien prima, want op enkele uitzondering na bij start laveerde de ploeg van Nihom continu in de top vier op de ranglijst. Maar het behalen van een nieuwe titel op het hoogste amateurniveau zat er niet in, daarvoor waren kampioen Quick Boys en gemeente genoot Rijnsburgse Boys uiteindelijk te sterk. Maar de veroverde ‘bronzen medaille’ achter die twee, en de overgenomen derde periodetitel, bevestigde opnieuw de top status van AFC.
Seedorf nieuwe kapitein op het schip
Helaas voor AFC konden ze de succesvolle Nihom niet verleiden om er een vierde seizoen als leidsman aan vast te knopen. Want in december vorig jaar kondigde hij zijn vertrek aan om fulltime aan de slag te gaan als lid van het technisch hart van Almere City FC. Daarmee had de clubleiding voldoende tijd om een opvolger te vinden. Toch duurde het even voordat het besluit viel, maar wederom werd de nieuwe coach in eigen gelederen gevonden, namelijk Chedric Seedorf die Nihom al drie seizoenen had bijgestaan als assistent.
Een mooi promotie voor … inderdaad de jongere broer van de beroemde en befaamde Clarence. Hoewel het cv van Chedric (42) lang niet zo goed gevuld is als dat van Clarence staan er toch wel topclubs op zoals: Ajax, Real Madrid en Inter Milan waar hij voornamelijk in de jeugd speelde. Via o.a. NAC, SC Cambuur, HFC Haarlem en de nodigde buitenlandse avonturen (Italië, België en Suriname) stopte hij in 2012 als senior om zich daarna op het trainersvak te richten met nu dus als voorlopig hoogtepunt hoofdtrainer van AFC.
Opvallende clubwisselaars
Bij AFC zagen ze aan het begin van dit seizoen niet erg veel mutaties te melden v.w.b. de A-selectie: namelijk vier vertrekkers en evenzovele nieuwkomers. Wel opvallend was dat de vertrekkers zeer ervaren spelers en/of sterkhouders waren, want Tim Linthorst en Cody Claver (beide Spakenburg), Joel Tillema (Rijnsburgse Boys) en Marciano Mengerink (Katwijk) mogen onder die noemer worden geschaard.
Bijzonder ook dat twee nieuwkomers juist voorheen in Bunschoten-Spakenburg speelden. Want Delano Gouda (momenteel clubtopscorer met 7 treffers) speelde voor de club met dezelfde naam, en Bradley Martis kwam over van IJsselmeervogels. Het kwartet werd volgemaakt door Bruce Lücke (WHC) en Khalid el Ibrahimi (Purmersteijn), die alle vier meer dan regelmatig hun speeltijd kregen van Seedorf. Daarnaast werd de selectie aangevuld met zes in eigen jeugd opgeleide talenten, van wie Noah Shenkman (19) en Radjenio Fonseca (21) al behoorlijk wat vlieguren hebben gemaakt in de hoofdmacht van de The Reds.
Wisselvallig
Voorlopig heeft AFC met die (vernieuwde) selectie en de nieuwe coach nog niet kunnen aanhaken de prestaties van de laatste drie seizoenen. Een tikkie logisch gezien de wisselingen van de wacht, maar daarbij komt ook nog dat de drie goalgetters van vorig seizoen te weten: Splinter de Mooij (16x), Matthijs Jesse (10x) en Wessel Been (9x) al diverse wedstrijden verstek hebben moeten laten gaan vanwege lichamelijke klachten. Jesse heeft zelfs nog geen enkel duel gespeeld.
Mede daarom zijn de resultaten net zo wisselvallig als die van de aanstaande gasten uit Veenendaal. Vanaf half oktober werden er drie wedstrijden op rij verloren, maar werd ook de rug weer gerecht door in het laatste trio niet te verliezen. Twee gelijke spelen tegen HSV Hoek (2-2), Excelsior Maassluis (1-1), en winst op RKAV Volendam (3-1) lagen daar aan te grondslag.
Dat alles leidde er toe dat de Amsterdammers deel uit maken van de hele brede middenmoot op de huidige ranglijst.
Doen niets voor elkaar onder
Die vorige vaststelling, qua behaalde resultaten, zijn ook van toepassing op de Vink brigade. Want ook zij kennen zo tegen het einde van de eerste competitiehelft haar ups en downs. Gelukkig zijn de ‘ups’ in de laatste zeven ontmoetingen ruimschoots in de meerderheid, 3x winst, 3x gelijk en slechts 1x verlies, waardoor het beoogde linkerrijtje werd bereikt. Maar het verschil met opponent AFC bedraagt momenteel ook slechts één puntje in het voordeel van G.V.V.V. Waardoor je kunt zeggen dat de beide kemphanen van komende zaterdag nauwelijks iets voor elkaar onderdoen.
Datzelfde geldt ook als je naar alle vorige resultaten kijkt die de beide ploegen hebben neergezet in de eerdere duels die ze tegen elkaar hebben gespeeld in de Tweede Divisie. Dat waren er 14 stuks, waarvan de gastheren van zaterdag er zes wonnen, maar ook de gasten behaalden datzelfde aantal. Dat betekent dat er dus tweemaal de punten werden gedeeld.
Opgesplitst naar thuis- en uit wedstrijden, blijkt dat de thuisspelende ploeg het iets beter doet.
In Amsterdam zijn de cijfers voor winst, gelijk en verlies: 3-2-2 met een doelsaldo van 11-11, in Veenendaal is dat 4-0-3 met de doelcijfers 14-12.
Ilias Latif scoorde zaterdag tegen Kozakken Boys zijn eerste doelpunt van dit seizoen, gaat voor hem de ketchupfles theorie op?
Opnieuw zespuntenduel
Daaruit mag de conclusie getrokken worden dat hoofdstedelingen en provincialen tot nu toe compleet aan elkaar gewaagd zijn geweest. Maar op basis van het thuisvoordeel en de KNVB bekerwinst van vorig seizoen, toen AFC met 3-0 won, zal de thuisploeg door de neutrale toeschouwers en de eigen fans hoogstwaarschijnlijk toch enigszins de favorieten rol krijgen toebedeeld. Daarbij komt ook nog dat ze thuis de laatste twee ontmoetingen met respectievelijk 3-1 en 2-1 in hun voordeel wisten te beslechten. De laatste overwinning (0-3) voor G.V.V.V. dateert uit het seizoen ’21-’22.
De blauwe aanhang zal hier tegen in brengen dat hun ploeg in een soort van winning mood verkeerd omdat de laatste twee wedstrijden beide werden omgezet in driepunters. Tegen IJsselmeervogels was het overtuigend (0-3), tegen Kozakken Boys (3-2) gaf de strijdlust de doorslag. Dat laatste aspect moet sowieso weer worden getoond om tot resultaten te komen en behoort ook tot basiswaarden en cultuur van G.V.V.V. Niet opgeven, altijd doorgaan. En als je dan op kwaliteit verslagen wordt, kan en zal niemand je dat kwalijk nemen.
Het is een beetje een cliché aan het worden, maar toch een waarheid als koe. Want net als de twee voorgaande duels, kun je ook deze bestempelen als zo’n zogenoemde ‘zespuntenwedstrijd’.
Bij winst haken captain Maguire en zijn manschappen aan bij het linkerrijtje, bij verlies gaat AFC, en wellicht nog meer concurrenten, over hen heen en moet er een koprolletje naar beneden worden gemaakt.
Of G.V.V.V. dat nootje kraakt, eitje pelt of varkentje wast zal zaterdag aanstaande om ca. 17.00 uur bekend zijn.
Deze wedstrijd op sportpark Goed Genoeg, Maurice Ravellaan 4, 1083 HR Amsterdam begint om 15.15 uur en staat onder leiding van Dhr. S.C.A. van Zuilichem uit Reusel. Zijn assistenten langs de lijn zijn Dhr. J. van der Waaij en Dhr. C.M. Koster. De vierde official is Dhr. M.P. van Dijk.
