IN MEMORIAM // Wedstrijdsecretaris Jan Huizeling overleden (1956-2026)

Aftakelende gezondheid

Jan Huizeling tobde al geruime tijd met zijn gezondheid vanwege dichtslibbende aderen en bloedvaten. Die mankementen kwamen ongeveer anderhalve maand geleden in een stroomversnelling terecht waardoor een opname in het ziekenhuis noodzakelijk was.
Ondanks diverse operaties ging het snel bergafwaarts met Jan en konden de medici de kwaliteit van zijn leven niet verder opvoeren.
Dochter Nicole, net als Jan besmet geraakt met het blauwe G.V.V.V. virus, omschreef het overlijden van haar vader op haar facebook pagina met o.a. deze zinnen:

“Je hebt zoveel moeten doorstaan en zoveel moeten inleveren en wij konden alleen maar toekijken hoe jij aan het vechten was totdat jij afgelopen woensdag zelf aangaf dat je niet zo verder wilde.
Wij hebben jouw keuze geaccepteerd en hebben woensdag nog goed met je kunnen praten en dingen tegen elkaar kunnen zeggen.
De afgelopen dagen hebben wij hele dagen bij jou doorgebracht en vond jij afgelopen nacht je rust. Pap ik hou van je, en ga je ontzettend missen”.

Warm bad

Via zijn zoon Michiel, die bij G.V.V.V. wilde gaan spelen raakte Jan Huizeling eind jaren tachtig, begin jaren negentig van de vorige eeuw, betrokken bij onze club. Want zelf voetbalde de geboren en getogen Veenendaler in zijn jonge jaren voor De Merino’s en Unitas, maar daar was hij toen al mee gestopt door lichamelijke klachten.
Hij werd bij G.V.V.V. gelijkt gestrikt als jeugdleider en dat gaf veel voldoening, want de club was voor hem als een warm bad, wat sindsdien altijd zo is gebleven.
Toen er in 2003 een bestuurscrises ontstond en het volledige bestuur aftrad, moest er op zeer korte termijn het een en ander geregeld worden om alle elftallen te laten voetballen.
Wijlen jeugdsecretaris Arie Blankenspoor, waar Jan al tijden een zeer goede band mee had, vroeg toen aan hem of hij er iets voor voelde om de zaken te regelen voor de lagere senioren elftallen als wedstrijdsecretaris.
Jan zei ja, en de boel was geregeld. En dat toenmalige ja-woord was tot aan zijn overlijden nog steeds geldig. Want op bijna ieder vrij uurtje kon je Jan aantreffen achterin in de gang van het clubhuis waar hij zijn domicilie had in het wedstrijdsecretariaat. En waar het op zaterdagmiddag altijd zeer gezellig toeven is, met teamleiders en scheidsrechters die daar al hun formaliteiten onder het genot van een drankje afwerken. Eigenlijk is het wedstrijdsecretariaat een klein clubhuisje, binnen de grote kantine.

Door de Groningse afkomst van zijn vader en moeder, en opa en oma, had Jan naast G.V.V.V. nog een favoriete club, namelijk FC Groningen. Dat toont deze foto op zijn vaste stekkie in het wedstrijdsecretariaat overduidelijk aan.

Gastheer

Zijn (eigenwijze?) Groninger wortels verloochende hij geenszins, maar ook een grap en grol of een leuke anekdote behoorden tot zijn handelsmerk. In de tijd dat hij samenwerkte met Arie Blankenspoor bij de jeugd werden die twee wel eens vergeleken met de komische duo’s zoals Peppi en Kokki of Bassie en Adriaan.
Maar gastheerschap, voor de bezoekende of eigen teams, stond altijd op de eerste plaats.

Rust zacht Jan

In de persoon van Jan Huizeling verliest G.V.V.V. dan ook een uitermate loyaal lid en bijna onmisbare kracht die zich decennia lang als vrijwilliger, vooral achter de schermen, heeft ingezet voor de club, met de nadruk op de lagere seniorenteams. Hij laat een leegte achter zich voor onze gehele vereniging en iedereen die hem heeft gekend.
Wij wensen Michiel en Nicole met hun partners, de kleinkinderen, en niet te vergeten Hannie, de voormalig echtgenote van Jan, die ook nog steeds superfan is van G.V.V.V., en de overige Familie Huizeling, en verder iedereen die hem lief had, heel veel sterkte en kracht toe om dit enorme verlies te dragen bij het definitieve afscheid en in de periode daarop volgend.

Door hier te klikken kunt u de rouwkaart lezen.