Onze gastheren van komende zaterdag, Excelsior Maassluis, behoren tot een klein elite clubje dat, sinds de herinvoering van de Tweede Divisie in 2016, daarin altijd present is geweest. Dat illustere clubje bestaat verder uit AFC, Kon. HFC, HHC Hardenberg, Katwijk, De Treffers, en vreemde eend in de bijt, Jong Sparta.
Andere gevestigde namen van grootmachten in het vaderlandse amateurvoetbal ontbreken in dit roemruchte rijtje zoals b.v. de rooien en blauwen uit Bunschoten-Spakenburg, Quick Boys, Rijnsburgse Boys, Barendrecht en ook onze eigen hoofdmacht.
Als je daar dan als Excelsior Maassluis toch tussen staat dan heb je in het afgelopen decennium toch wel iets bijzonders gepresteerd.
Steeds hoger
De ruim een eeuw oude club – opgericht in 1918 – heeft met die respectabele leeftijd natuurlijk nadrukkelijk haar bestaansrecht al bewezen. Maar was in de laatste 50 jaar van haar bestaan toch lang niet altijd de club die nu al tien seizoenen lang op het hoogste amateurniveau in Nederland acte de presence geeft. In zestien jaargangen, gerekend vanaf ’68-’69, moest men genoegen nemen met feit dat het vlaggenschip van de Tricolores één, of soms zelfs wel twee, treden lager acteerde dan het hoogste zaterdagniveau.
Als je die lijst met klassenaanduidingen en de bijbehorende eindposities overziet is het ook overduidelijk dat veerkracht en het waarmaken van de betekenis van de naam – Excelsior betekent letterlijk ‘steeds hoger’ – nadrukkelijk tot het DNA van deze voetbalclub behoort.
Alleen eind jaren zeventig, begin jaren tachtig duurde het een aaneengesloten periode van zes jaar voordat het toenmalige hoogste niveau, de eerste klasse, weer werd bereikt. Maar de overige keren keerde men na een degradatie veel sneller terug naar de top van het zaterdagvoetbal.
Een zeldzaam schitterend seizoen
De laatste keer dat de rood-wit-blauwe formatie – vandaar ook de bijnaam Tricolores – het kunststukje uithaalde om weer toe te treden tot de elitetroepen dateert van 2013. Toen werd het kampioenschap behaald in de Hoofdklasse B en volgde promotie naar de Topklasse. En sindsdien is Excelsior M. weer ruimschoots boven Jan. Met natuurlijk als topprestaties de uiteindelijke toch wel ruime ontsnapping aan degradatie in ’14-’15 onder leiding van de ons ook bekende John de Wolf, die als interim trainer de ontslagen Cesco Agterberg was opgevolgd.
De complete apotheose volgde in het seizoen daarna onder leiding van de huidige Almere City FC trainer Jeroen Rijsdijk die toen als permanente coach het stokje van De Wolf over had genomen.
Het werd een seizoen van: degradatiekandidaat naar kampioen in de Topklasse. Die ook eens eeuwigheidswaarde betekende, want het was de laatste te vergeven titel voordat de Tweede Divisie haar beslag kreeg. Na zes duels had de ploeg pas drie punten veroverd, maar daarna bleef men tot het einde van de competitie in 24 wedstrijden op rij ongeslagen en dus was de titel volkomen terecht. Met die ongeslagen serie werd er ook een zeldzaam record neergezet op hoogste trede van het amateurpodium. ACV bleef in 2023 nog één duel langer ongeslagen, maar dat was dus wel in de Derde Divisie.
Maar daarbij bleef het niet bij, want ook zondag kampioen FC Lienden moest eraan geloven in de strijd om het amateur landskampioenschap dat toen nog op de rol stond. En als klap op de vuurpijl werd ook nog eens de supercup ten koste van Staphorst veroverd. Drie hoofdprijzen in één seizoen, eigenlijk vier, want ook de Tweede Divisie was daarmee bereikt. Beter kan niet. Daarom staat het seizoen ’15-’16 goudomrand en afgezet met edelstenen in de annalen van de voetbalclub uit Maassluis en mocht het clublogo worden getooid met een gouden ster.
Arwin van Soest is de clubtopscorer van G.V.V.V.
Twee periodetitels en vice kampioen
De status die coach Jeroen Rijsdijk had verworven met bovengenoemd succes, en daarna een vijfde en zevende plaats in de eerste twee jaargangen in de Tweede Divisie met z’n Tricolores, werd door zijn voormalig ploeggenoot Dogan Corneille – ze speelden beiden voor IJsselmeervogels – uiteraard samen met zijn manschappen, bijna probleemloos overgenomen. Want na een trage start, kwam de Excelsior trein, bij Corneille’s debuutseizoen als oefenmeester in ’18-’19, op stoom en denderde onvermoeibaar voort. Het puntenverlies in de eerste periode was net iets teveel van het goede om de ongenaakbare kampioen AFC te bedreigen. Maar het veroveren van zowel de tweede- als de derde periodetitel, en het uiteindelijke vice kampioenschap, zei genoeg over de power, wilskracht en het voetballend vermogen van het Corneille keurkorps.
Veerkracht
Tot grote teleurstelling van alles wat de club uit de stad aan Waterweg lief heeft kon die opmars daarna niet verder worden gecontinueerd. In de vijf jaargangen die volgden – inclusief de twee afgebroken corona jaargangen – nadat vice kampioenschap kon niet worden ontsnapt aan een eindpositie in het zogenaamde rechterrijtje op pagina 833 van teletekst.
In eerste instantie hoefden de supporters zich ook nog geen zorgen te maken dat de gevaarlijke streep, lees directe degradatie, in beeld kwam. Hoewel, dat scheelde in ’22-’23 maar een haartje of ze hadden in de herkansing gemoeten in de play-offs. Door een beter doelsaldo dan onze streekgenoot TEC werd plaats veertien veilig gesteld en bleven de Tricolores dus tweededivisionist.
Helaas konden ze het jaar daarop dat kunstje niet herhalen, directe degradatie bleef wel uit zicht, maar toch moest het vege lijf uiteindelijk gered worden via die play-offs. Dat geschiedde met veel verve, want USV Hercules, Harkemase Boys en tenslotte SC Genemuiden werden zonder een enkele nederlaag te lijden allemaal aan de kant geschoven en daarmee redde de ploeg haar verblijf in de Tweede Divisie.
Ultieme overlever
Vorig seizoen was het bijna hetzelfde liedje. Heel lang verkeerden de Tricolores net boven of onder de gevaarlijke streep op de ranglijst. Maar met een uitstekende eindsprint van zeven ongeslagen duels op rij in de slotfase toonde onze opponent van komende zaterdag weer eens haar enorme wilskracht en eindigde daarmee op de 14de plek en mochten ze zich voor het tiende opeenvolgende seizoen melden als deelnemer aan het hoogste echelon van de amateurvoetballers in Nederland.
Daarmee is de kop boven deze alinea ongetwijfeld duidelijk.
Volop trainersperikelen
Na vier min of meer redelijk stabiele seizoenen op sportpark Dijkpolder nam coach Corneille – hij vertrok later naar FC Rijnvogels en is nu leidsman van Barendrecht – in april 2023 vroegtijdig afscheid van de Tricolores. Omdat hij zijn ploeg niet meer aan de praat kreeg maakte hij alvast plaats voor zijn al benoemde opvolger Steye Jacobs.
Maar daarna is het zelden rustig geweest qua leidsmannen, wat uiteraard vaak inherent is als een ploeg magere prestaties overlegd en/of als externe factoren daar invloed op uitoefenen.
Jacobs werd in oktober 2024 de laan uitgestuurd omdat hij de voorgestelde adviseur, in de persoon van Robert Maaskant, niet naast zich duldde.
Kortom crisis aan de Waterweg, die zo snel mogelijk opgelost diende te worden.
Eerst werd oud hoofd jeugdopleiding Cor van Hoeven als interim naar voren geschoven, maar direct daarna werd de knoop doorgehakt om weer hetzelfde kunstje te doen als bij de aanstelling van Steye Jacobs zelf. Namelijk de coach van het O21 team door te schuiven als hoofdverantwoordelijke voor het vlaggenschip.
En sprong in het duister? Nee, in het geheel niet, want Cesco Agterberg, die dat seizoen, na een decennium aan omzwervingen elders, was teruggekeerd op sportpark Dijkpolder was dus een oude bekende bij de club. Hij had de hoofdmacht al in zijn debuutseizoen in ’12-13 van de Hoofd- naar de Topklasse gebracht.
Maar eind maart vorig jaar kondigde Agterberg zijn directe opstappen aan vanwege hem moverende privéredenen. Goede raad bleek niet zo duur, want in december 2024 had de club bekend gemaakt dat Cláudio Braga de nieuwe trainer voor dit seizoen zou gaan worden. Hij was vrij en ook bereid om per direct in te stappen bij het tot dan toe kwakkelende team. En juist onder leiding van de geboren Portugees zette Excelsior de knappe eindsprint die direct behoud betekende.
Nu alles in kannen en kruiken leek, kreeg de club en haar leiding een volgende tegenslag te verwerken want Braga kreeg kort na het einde van vorig seizoen een financieel zeer aantrekkelijk aanbod uit Dubai om als technisch directeur te gaan werken bij Al Wasi. Een clausule in zijn contract maakte die overstap mogelijk die Braga dan ook met beide aangreep, maar Excelsior opnieuw met trainersperikelen opzadelde. Technisch manager Raymond Frehé c.s. kon dus in de zomerstop opnieuw aan de bak om een geschikte opvolger te vinden.
Die werd een paar weken later gevonden in de persoon Geert-Arend Roorda. De geboren Fries en voormalig profspeler was de laatste twee seizoenen actief als assistent-trainer bij RKC Waalwijk en nam uiteraard ook Tweede Divisie ervaring mee uit de tijd daarvoor, toen hij Jong Sparta drie seizoenen onder zijn hoede had.
Calvin Tureaij liep afgelopen zaterdag tegen zijn vijfde gele prent op, en zal vermoedelijk het duel aan zich voorbij moeten laten gaan.
Jonge selectie
En juist die ervaring in Rotterdam zal Roorda nu goed van pas komen. Want daar werkte hij ook met jonge spelers en dat is bij Excelsior M. niet anders het geval. Want inderdaad hebben de Tricolores gemiddeld gezien een van de jongste selecties van de gehele Tweede Divisie, m.u.v. de beide beloftenteams uiteraard. Dit was ook een van de redenen dat Roorda graag instapte en niet zo lang geleden zijn contract tot medio 2027 verlengde.
“Excelsior Maassluis is een club met karakter en een duidelijke visie op groei en ontwikkeling. Ik zie het als een mooie uitdaging om met deze jonge groep stappen te maken.” Zo liet Roorda optekenen in de Nationale Voetbalgids.
Thuis sterk
Dat lukt vooral thuis op het eigen sportpark Dijkpolder uitstekend, want daar veroverden de mannen van Roorda uit dertien duels 21 punten door o.a. winstpartijen tegen de toppers of hoogvliegers zoals Hoek (3-1), Spakenburg (3-1), HHC Hardenberg (4-0) en Barendrecht (2-0). Maar buitenshuis gaat helaas voor hen een stuk minder. Daar werden pas 6 punten gesprokkeld (1x winst en 3x gelijk) uit hetzelfde aantal wedstrijden. De doelsaldi: thuis 20-13 en uit 13-30 spreken daarbij ook meer dan boekdelen.
Dit alles bij elkaar opgeteld zorgt er dan ook voor dat de Tricolores momenteel wederom op een nacompetitie plek staan. En hoewel ze daar dus een goede ervaring mee hebben zoals hierboven al is omschreven, willen ze uiteraard die omweg voor lijfsbehoud zien te vermijden in de nog resterende acht ontmoetingen.
Een goed begin is daarbij het halve werk dus G.V.V.V. kan een tot op de tanden bewapend Excelsior Maassluis verwachten in de strijd om de broodnodige punten.
Weinig consistent
Bij onze eigen ploeg is gelukkig het verschil tussen thuis of op vreemde bodem spelen niet zo groot als bij de gastheren uit Maassluis. Namelijk 14 – 20 thuis, en uit 12 – 15. Met die veroverde 35 punten maken aanvoerder Barry Maguire en zijn manschappen dan ook deel uit van de hele brede middenmoot. Want dat die breed is blijkt wel uit het kleine verschil tussen de plaatsen 7 en 15 op de ranglijst, dat bedraagt namelijk vier punten.
Het puntenverschil tussen de thuisploeg en dat van de gasten bedraagt momenteel acht punten, daardoor staat G.V.V.V. in tegenstelling tot Excelsior M. nog steeds in de veilige zone, d.w.z. op plek 11, maar de afstand tot de positie 15, die de gevaarlijke streep afbakent, is slechts twee punten.
Het is dus een beetje een understatement om te zeggen dat de beide kemphanen die elkaar zaterdag gaan bestrijden een weinig consistent competitie verloop hebben laten zien. Daarom zal direct veilig spelen in de slotfase van deze jaargang dan ook voor beide teams het allerhoogste goed worden.
Clubtopscorers
Behoudens het aantal behaalde aantal wedstrijdpunten lijken Excelsior M. en G.V.V.V. aan een beetje het zelfde euvel te lijden, d.w.z. dat scoren veel moeilijker is dan het incasseren van tegentreffers. Want dat is een beetje kort door de bocht de vaststelling als je naar de doelsaldi kijkt. 33-43 voor de gastheren tegen 39-47 voor de bezoekers uit Veenendaal.
Bij onze opponent worden de doelpunten voornamelijk gemaakt door twee spelers, namelijk clubtopscorer Quincy Tavares, die dit seizoen overkwam van ASWH, en er 13 achter zijn naam heeft staan, en Devin Plank (6 treffers). Opvallend daarbij is dat Tavares negen doelpunten daarvan maakte in eigen huis, bij Plank zijn ze eerlijk verdeeld.
G.V.V.V. daarentegen beschikt over drie man die het leeuwendeel van de doelpunten voor hun rekening nemen. Namelijk clubtopscorer Arwin van Soest 10 stuks, eerlijk verdeeld over de thuis en de uitwedstrijden, en onze eigen Quincy (Veenhof) die er 6 maakte op het Panhuis en drie op vreemde bodem. En tenslotte Tariq Dilrosun met zeven goals achter zijn naam, waarvan drie in Veenendaal en vier op vijandelijk gebied.
Drietje?
Dat beeld van moeizaam scoren krijgt nog extra cachet als we terugkijken naar de zes eerdere gespeelde wedstrijden in de Tweede Divisie op sportpark Dijkpolder (twee duels in de corona jaargangen vonden geen doorgang). In volgorde van opkomst te beginnen in ’16-’17 stonden daar respectievelijk 1-1, 0-0, 1-0, 0-3, 2-0 en 0-1 op het scorebord.
Dus alles bij elkaar waren de beide ploegen in het recente verleden volledig aan elkaar gewaagd, met 2x winst voor Excelsior M., 2x winst voor G.V.V.V. en evenzovele malen werden de punten gedeeld.
Dat laatste leek ook het geval te worden bij de allerlaatste ontmoeting op 19 okt. 2024 in Maassluis. Toen stond er na exact negentig minuten nog een dubbelblanke stand op het bord. Maar een eigen doelpunt van Darwin Heuvelman in de toegevoegde blessuretijd deed de thuisploeg alsnog de das om. Dat winnende doelpunt werd in eerste instantie nog geclaimd, door de nog steeds van een kniebreuk herstellende, Mart de Jong, maar beelden en het wedstrijdformulier gaven aan dat het een eigen goal was.
In de heenwedstrijd op 18 oktober jl. in Veenendaal gebeurde bijna het omgekeerde toen Justin Spies al heel snel de score wist te openen, maar Jannick Verbont maakte dat net voor rust ongedaan, en die 1-1 bleef staan tot het einde van dat duel.
Mart de Jong dacht de 0-1 te hebben gemaakt maar Darwin Heuvelman (liggend) bleek het laatste zetje aan het speeltuig te hebben gegeven. Keeper Tobias van der Kleij – volgend seizoen uitkomend voor Rijnsburgse Boys – moet lijdzaam toezien.
Op basis van voornoemde gegevens is een favoriet of een underdog aanwijzen schier onmogelijk, wellicht is een drietje op het wedformulier invullen dan vooralsnog beste optie.
Maar daar zullen de beide kemphanen niet voor gaan. Nee, winst is het enige wat zoden aan de puntendijk gaat zetten.
Daarom zal er scherp moeten worden verdedigd en zeer nauwkeurig met de kansen moeten worden omgesprongen voor een positief resultaat tegen Excelsior Maassluis dat thuis dit seizoen heel vaak een zeer lastig te bestrijden opponent is geweest.
Laat dat een waarschuwing zijn voor de Vink brigade.
De wedstrijd op sportpark Dijkpolder, Lavendelstraat 1, 3142 NC Maassluis begint om 14.30 uur en zal onder leiding staan van Dhr. B. Kuiper uit Born. Hij zal langs de lijn worden bijgestaan door Dhr. R. Westenberg en Dhr. J. van der Waaij. Vierde official is Dhr. R.C.P. van der Werff.
