Voor onze hoofdmacht, haar begeleiders en de supporters wordt het aankomende zaterdag relatief vroeg reveille, want er staat de verste bus- of autoreis van deze competitie jaargang te wachten. Het domicilie van opponent en gastheer de H(oekse) S(port) V(ereniging) Hoek, sportpark Denoek, ligt namelijk op een dikke 200 kilometer afstand van Veenendaal.
Maar goed we mogen als Veenendalers, centraal gelegen in ons landje, niet klagen, want onze gastheer moet bij vrij veel uitwedstrijden zo’n zelfde afstand, of zelfs nog veel meer bij bezoeken aan Hardenberg en Assen, overbruggen. En dat moeten de Hoekenezen dus 17x per seizoen doen. In vergelijking is dan driemaal per jaargang – naast Hoek ook HHC en ACV – voor ons Blauwen eigenlijk maar een peulenschil.
Fluitende kilometers
Die bijna dagtaak op zaterdag op vreemde bodem is de consequentie van spelen op het hoogste amateurniveau als je als club in een uitHOEK van Nederland je woonstede hebt.
Toch zullen coach Gérard de Nooijer, zijn stafleden en spelers, maar ook de bestuursleden en supporters die vele reiskilometers nog nooit zo fluitend hebben afgelegd als heden ten dage. Want de enige echte debutant in deze Tweede Divisie jaargang kon er in hun stoutste fantasie nooit van hebben gedroomd dat zij al 10 ronden in totaal koploper zouden zijn, net zoals nu op dit moment.
En hoe de competitie ook verder gaat aflopen, geweldige geschiedenis heeft HSV Hoek al geschreven in het Tweede Divisie annalenboek. Want nog nooit slaagde een nieuwkomer erin om gelijk een gooi naar de kampioenstitel te doen. Rijnsburgse Boys kwam daar in ’17-’18 een heel klein beetje bij in de buurt door uiteindelijk op de vijfde plek te eindigen, maar tussendoor werd geen enkele keer het koplopersschap opgeëist.
Op die geweldige prestatie van onze gastheren past eigenlijk alleen maar een parafrase op de Zeeuwse wapenspreuk: Ik voetbal (zeer goed), en kom bovenaan.
Dwarsverbanden
Op het eerste oog hebben de wedstrijden van aflopen zaterdag thuis tegen Jong Sparta, en de komende uitwedstrijd in en bij Hoek, niets met elkaar gemeen. Maar als je er iets dieper induikt zijn er zeker wel enkele, weliswaar triviale, dwarsverbanden te vinden.
Als we de naam De Nooijer noemen zal bij diverse lezers al wel een lichtje gaan branden, maar voor degene die het aanknopje nog niet hebben gevonden zullen we dat gaan uitleggen.
Sinds vorig seizoen is de leidsman van onze Zeeuws Vlaamse opponent namelijk voormalig profspeler Gérard de Nooijer (56) die in zijn actieve voetloopbaan uitkwam voor FC Dordrecht, SC Heerenveen, Feyenoord en … juist ja, Sparta. En bij de Rotterdammers begon die mooie carrière toen hij vanuit zijn geboorteplaats Oost-Souburg naar de havenstad verkaste. Want bij de plaatselijke voetbal club RCS werd zijn talent ontdekt waardoor hij in de jeugd van Sparta mocht gaan voetballen. Daarin schopte Gérard het als verdediger tot 224 duels in het eerste elftal van de oudste bvo van ons land. Die periode van 1988 t/m 1998 besloeg ook het grootste gedeelte van zijn profbestaan en vandaar dat zijn naam ook in een adem wordt genoemd met die van Sparta.
Dat geldt ook voor zijn paar minuten oudere tweelingbroer Dennis (komend seizoen oefenmeester van Kozakken Boys) die datzelfde traject doorliep en over meerdere perioden tot een totaal 244 duels kwam voor de Spartanen als aanvaller. Dat de tweelingbroers De Nooijer tot de clubiconen van Sparta mogen worden gerekend staat dan ook buiten kijf.
Maar daarmee zijn we er nog niet, want ook doelman Finn Murre en verdediger Yanilio de Nooijer – inderdaad zoon van de trainer – hebben ook een verleden bij Sparta. En daarmee is er dus nog een aardige bijkomstigheid tijdens het treffen van de Veenendalers en de Zeeuwen. Want beide oefenmeesters hebben een voetballende zoon binnen hun selectie, waarbij ze wellicht ook nog hetzelfde dachten bij naamgeving van hun zonen bij de geboorte om origineel te zijn. Jan en Wim werden Yanilio en Wimilio.
Byron Burgering (nu spelend voor Almere City FC) scoorde de 0-1 de laatste keer in en bij Hoek.
JOVZ
Dat de tweelingbroers echte liefhebbers en promotors, van het hun met de paplepel ingegoten spelletje (vooral in hun geboorte provincie Zeeland) zijn, blijkt wel uit het feit dat ze beiden ook huidige derdedivisionist GOES onder hun hoede hadden. Maar bovenal door de oprichting van de stichting Jeugd Voetbal Opleiding Zeeland (JVOZ) in 2004, wat ze samen deden met voormalig Sparta trainer Dolf Roks.
Daarin kregen en krijgen talenten uit die provincie de kans om zich verder te ontwikkelen omdat een betaald voetbal organisatie in die provincie ontbreekt. De energie en moeite die de De Nooijer’s en Roks daarin hebben gestoken hebben al menig vrucht afgeworpen. De bekendste is zonder twijfel Jean Paul van Hecke die nu in de Premier League voor Brighton uitkomt en ook het Nederlands elftal heeft gehaald. Ook Dies Janse, nu door Ajax verhuurd aan FC Groningen, Danique Tolhoek (Ajax Vrouwen), Rick van Drongelen (Samsunspor), Godfried Roemeratoe (RKC) en Levi Bouwense (vv Katwijk) zullen de voetballiefhebber bekend voorkomen en zijn allen geboren Zeeuwen.
Maar ook hun eigen zonen Bradley (nu REAC Mons in België), Jeremy en Mitchell (nu beiden GOES) en dus ook Yanilio, beleefden via JVOZ en Sparta – op Mitchell na – daarna diverse buitenlandse avonturen als profspeler voordat ze weer in de moederschoot terug keerden.
Debutant
Bijzonder is nog wel dat de tweelingbroers en hun zonen vorig seizoen onderlinge robbertjes uitvochten toen Gérard en Yanilio in dienst van HSV Hoek, en Dennis als coach met zonen Mitchell en Jeremy de kleuren van GOES vertegenwoordigende. Eerstgenoemden werden de overall winnaars, met een thuiswinst van 2-0 en in Goes werden de punten gedeeld (1-1). Die vier veroverde punten waren een kleine bijdrage aan het instant succes van debuterend oefenmeester Gérard de Nooijer en zijn manschappen. Want in de 34 speelronden was HSV Hoek 21x aanvoerder van de ranglijst, maar het allerbelangrijkste was natuurlijk dat dat in ronde 34 nog steeds zo was. Daardoor kregen de Zeeuws Vlamingen het kampioenschap achter haar naam en maken ze deze jaargang het debuut in de Tweede Divisie.
Gérard de Nooijer werd door die prestatie gekozen als beste oefenmeester van district Zuid I. Grappig genoeg was hij daarmee de opvolger van broer Dennis die dezelfde titel in de jaargang daarvoor veroverde door met GOES als kampioen naar de Derde Divisie te promoveren.
Bekende tegenstander
Reeds in 1985 maakte G.V.V.V. voor het eerst kennis met deze later roemrucht geworden Zeeuws Vlaamse voetbalclub (toen nog spelend in Tweede Klasse) in het kader van de KNVB Beker. Door het winnen van de districtsbeker in de regio Zuid, een van de eerste grote prijzen voor de niet al te grote dorpsclub, mocht het deelnemen aan de ‘grote beker’. G.V.V.V. deed toen wat het aan haar stand verplicht was als eersteklasser, en won dat duel op het Panhuis met 3-1.
Maar met het winnen van die districtsbeker zette Hoek wel een trend in gang. Want later, in de bloeitijd van de club op het hoogste zaterdagniveau, waren zij nog zevenmaal finalist en daarvan werden er vier gewonnen.
Acht jaar later toen de wit-blauwe formatie zich definitief had gevestigd in de top van het amateurvoetbal volgden nadien 27 onderlinge competitieduels op het niveau van Eerste-, Hoofd- en Topklasse, Derde Divisie, en komende zaterdag voor de allereerste keer in de Tweede Divisie in Hoek.
Gevestigde orde
Na het debuut in de toenmalige Eerste Klasse in 1989, die gevolgd werd door directe degradatie, keerde men in 1992 terug op het hoogste amateurniveau en stond die, tot aan de geboorte van de Topklasse, nooit meer af. Het hoogtepunt kende de club in 1996, het laatste jaar van de Eerste Klasse, door een kampioenschap. Dus was men automatisch deelnemer aan de nieuw gevormde Hoofdklasse. Daarin waren de beste prestaties viermaal een runner-up positie (1999 – 2003 – 2005 en 2009). Logisch was dan ook dat HSV Hoek in 2010 via een vierde plek een plaats in de nieuwe Topklasse met gemak veilig stelde en zich daarmee onder de gevestigde orde schaarde.
Te klein voor het tafellaken, te groot voor het servet
Maar daarna deed de kop boven deze alinea opgeld. De Nederlands/Belgische voetbalformatie – want gezien haar regionale ligging heeft Hoek al heel veel jaren spelers en/of trainers die bij onze Zuiderburen vandaan komen binnen haar gelederen – kon het niet bolwerken in deze eliteklasse en moest roemloos afscheid nemen met de rode lantaarn in haar handen.
Het duurde drie seizoenen voordat de Zeeuwen opnieuw in de Topklasse mochten gaan optreden, een kampioenschap in de Hoofdklasse B in ’13-’14 was hier ‘debet’ aan. Het werd een ietwat beter optreden dan bij het debuut, maar meer dan een 13de plek zat er niet in.
Dat zogenaamde ongeluksgetal werd weer eens bewaarheid. In de nacompetitie die volgde om het vege lijf te redden werden eerst nog wel onze ‘rode overburen’ aan de kant geschoven (0-0 in Veenendaal en 3-1 in Hoek), maar in de finale was RVVH met 3-1 te sterk en dus moest er weer een stap terug worden gedaan richting Hoofdklasse.
Deze tribune zal zaterdag aardig vol zitten met Hoek supporters.
Daarin kon men in eerste instantie geen potten breken om een terugkeer te bewerkstelligen, maar in ’17-’18 lukte dat wel via een periodetitel. Door eerst te winnen van Spijkenisse en later van de amateurs van Ajax in de nacompetitie, werd de ondertussen opgerichte Derde Divisie bereikt. Het debuut daarin in ’18-’19 was prima te noemen met een vierde stek als eindresultaat. En passant werd ook tweede periodetitel veroverd en dat gaf weer recht op het spelen van de play-offs voor een plaats op het hoogste niveau, nu Tweede Divisie genaamd. Helaas voor alles wat Hoek lief heeft lukte het nu niet om te excelleren, want in ronde 1 was VVSB tweemaal te sterk en daarmee was promotie uit zicht.
In de coronajaren die volgden eindigden de Zeeuws Vlamingen respectievelijk als zesde en achtste. Toen de competitie in ’21-’22 weer volledig op gang kwam werden de eindposities vijf en daarna tweemaal achtereen een negende plek ingenomen. Ook een periodetitel zat er niet in en daarmee was promotie naar de mooie tijden uit het verleden in de top van het amateurvoetbal in Nederland dan ook een utopie.
Trots van Zeeland
Maar vorig seizoen vielen alle puzzelstukjes ineens wel op hun plek en werd zeer overtuigend – zes punten voorsprong op mededingers Kozakken Boys en Blauw Geel ’38 – de titel ingelijfd. Die titel werd op 17 mei 2025 een feit, nota bene door een 2-4 winst op provinciegenoot Kloetinge, wat nu in de race is om ook promotie te maken.
Maar ondanks deze ups en downs zijn onze gasten al jarenlang de best presterende voetbalclub in de provincie Zeeland waar GOES en Kloetinge alleen maar van kunnen dromen.
HSV Hoek draagt dan ook haar bijnaam Trots van Zeeland met veel verve.
Zelden saai
De ambities om ooit weer deel uit te maken van het hoogste echelon van het amateurvoetbal waren in Hoek altijd al onverminderd aanwezig. Waarschijnlijk mede doordat er zelden rust in tent is omtrent de hoofdmacht bij Hoek was consistent presteren op voorhand nog niet aan de orde, en dat mag je toch wel als voorwaarde zien om de weg omhoog opnieuw te vinden.
Maar liefst twaalf trainers ‘versleet’ de club in het afgelopen decennium en bij selectie was het woord duiventil schering en inslag. Zelfs rechtszaken moesten er aan te pas komen om spelers binnenboord te houden.
Ook bestuurlijke onrust, in het verleden en heden, is geen onbekend fenomeen in het Zeeuws Vlaamse land. Dat leidde ertoe dat in april ’22 een nieuw bestuur aantrad. Positief en vooruitstrevend was dan weer wel dat dit bestaat uit 3 vrouwen en eenzelfde aantal mannen.
Kortom bij onze tegenstrever van komende zaterdag is het zelden saai en is van grijze muizen al helemaal geen sprake. Dit is er wellicht mede de oorzaak van dat de regionale media, met Omroep Zeeland en de PZC als dagblad voorop, altijd veel aandacht hebben voor het wel en wee van HSV Hoek, maar ook voor dat van derdedivisionisten Kloetinge en GOES. Dus met de promotie van het Zeeuwse voetbal in beeld, woord en geschrift zit het wel snor, iets dat wij in onze provincie met het intrekken van het sportprogramma Namen en Rugnummers van RTV Utrecht node missen.
Van handhaven naar titelkandidaat
Zeeuwen staan over het algemeen bekend als zeer nuchtere mensen die niet naast hun schoenen gaan lopen. Daarom is het ook volkomen logisch dat de voetbalclub Hoek de ambities bij het debuut op het hoogste amateurniveau niet al te hoog hebben gesteld. Handhaven, en als het beetje meezit liefst ook nog makkelijk, was het credo van de clubleiding, staf en spelersgroep voor de aanvang van dit geheel nieuwe avontuur. Maar dat er nog veel rek zit in de tamelijk jonge selectie, daar was trainer De Nooijer ook van overtuigd.
Dat elastiek bleek in de praktijk nog veel rekbaarder dan verondersteld. Want via een kickstart deden captain Gertjan Martens en zijn manschappen gelijk mee met de top vijf. En op 1 november jl. mochten ze zich zelfs koploper noemen. Die werd daarna nog slechts driemaal afgestaan aan Quick Boys en HHC, maar eind januari weer overgenomen en sindsdien niet meer weggegeven.
Dat daarmee de doelstelling al ruimschoots is bereikt is uiteraard prachtig, maar in deze vorm zal er natuurlijk ook alles aan worden gedaan om als nieuwkomer gelijk maar voor het hoogst haalbare te gaan, namelijk de titel. En van die ambities moet G.V.V.V. het volgende slachtoffer worden.
Gaat Quincy Veenhof op herhaling met scoren?
Bijzondere statistieken
De titel van deze voorbeschouwing hebben we niet voor niets gebruikt. Want Hoek zette haar bijzondere statistieken in het kampioensjaar in de Derde Divisie moeiteloos door op dit hogere niveau. Dit hield, en houdt in, dat er vooral op eigen bodem heel weinig verliespunten worden geleden. Vorig seizoen waren dat er slechts tien (2x gelijk, 2x verlies) van de maximaal te behalen 51 stuks.
Nu is men na 11 duels nog steeds ongeslagen met 7x winst en vier gelijke spelen. Alleen Spakenburg, Barendrecht, AFC en Jong Sparta slaagden erin om één puntje mee te nemen van locatie Denoek. De vijf nederlagen tot nu toe, werden allemaal buitenshuis geïncasseerd.
Ook een opvallende gelijkenis met vorig seizoen is het beperkte aantal tegendoelpunten. Toen 33 in 34 duels, nu 23 uit 23. Daarmee is de Hoekse defensie de beste van alle 17 tegenstrevers.
Aan de voorkant is het gemiddeld allemaal net wat minder dan in 2024/2025. Toen werden er gemiddeld ruim twee per duel gemaakt, tegen nu 1,6.
Tegenslagen deren niet
Daarvoor zijn hele goede excuses in te brengen, want de topschutter van vorig seizoen Steve Schalwijk (28 treffers) scheurde eind oktober zijn voorste kruisband af en is dus de rest van dit seizoen uitgeschakeld. Zijn maatje voorin, en schaduwschutter Sylvio Hage (11 goals in het kampioensjaar), heeft ook al een aantal wedstrijden moeten missen vanwege blessures en is net weer op de weg terug. En datzelfde geldt voor de dit seizoen nieuw aangetrokken goaltjesdief Din Sula, die ook regelmatig kampte met lichamelijk ongemak, maar er desondanks al wel 11 achter zijn naam mocht zetten en daarmee clubtopscorer is.
Des te knapper dan ook van onze gastheren dat ze ondanks die tegenslagen er al veertien maal in slaagden om meer treffers te maken dan er tegen te krijgen, waardoor de voorsprong op regerend kampioen Quick Boys drie punten is, met ook nog een inhaalwedstrijd thuis tegen Katwijk tegoed.
Doelpuntenfestijn
Met bovenstaande wetenschap zou het dan ook een utopie zijn om te veronderstellen dat er net zo’n doelpuntenfestijn zal ontstaan als de laatste keer dat G.V.V.V. op bezoek was in Hoek. Dat was op 28 januari 2023 bij een duel op een trede lager. Dat ging toen van een 0-4 ruststand naar 0-6 met nog ruim vijfentwintig minuten op de klok. Toen kreeg bovengenoemde Schalkwijk het op zijn heupen en scoorde een valse hattrick, maar ondertussen hadden de Veense blauwkousen al wel de 1-7 gemaakt waardoor de winst niet meer in gevaar kwam (4-7).
Voor de liefhebbers nog even het scoreverloop van toen:
6. Byron Burgering 0-1, 21. Quincy Veenhof 0-2, 36. Genrich Sillé 0-3, 44. Alex Embrechts (0-4 e.d.), 55. Jonathan Vergara Berrio 0-5, 63. Byron Burgering 0-6, 64. Steve Schalwijk 1-6, 70. Jonathan Vergara Berrio 1-7, 75. Matthieu de Smet 2-7, 86. Steve Schalwijk 3-7, 89. Steve Schalwijk 4-7.
Voor- en achterkant
Quincy Veenhof, die afgelopen zaterdag belangrijk was met twee treffers bij de 3-0 overwinning op Jong Sparta, is de enige die mogelijk op herhaling zou kunnen gaan, want de overige maken geen deel meer uit van de selecties of is geblesseerd.
En het zou G.V.V.V. erg goed uitkomen als dat Veenhof, of een andere ploeggenoot, zou lukken tegen de uitermate sterke defensie van de gastheren. Want het verschil tussen de beide ploegen zit hem juist aan de achterkant zoals dat tegenwoordig in modern jargon wordt uitgedrukt.
Aan de voorkant hebben beide teams 37 treffers op hun conto staan, daarin is dus bijna geen verschil zij het dat de onzen daar één wedstrijd meer voor nodig hadden.
Maar defensief liet G.V.V.V. bijna het dubbele aantal steken vallen t.o.v. aanvoerder Gertjan Martens c.s. (23 om 44).
Dat verschil werd al duidelijk geïllustreerd tijdens het heenduel op 4 oktober jl. in Veenendaal. Daarin ging de De Nooijer brigade geheel verdiend en zeer overtuigend met de winst aan de haal. De doelpunten kwamen toen van Wout den Engelsman, Steve Schalkwijk en Kevin Hebbelinck. Joeri Potjes zorgde namens G.V.V.V. nog wel voor de aansluiting- of zo u wilt eretreffer, maar meer zat er absoluut niet in (1-3).
Joeri Potjes redde de spreekwoordelijke eer op 4 oktober.
Favoriet
Daarmee zal ook duidelijk zijn dat de favorietenrol bij de thuisploeg ligt en dat de mannen van coach Gery Vink een onnoemelijk zwaar karwei staat te wachten.
Maar er wordt simpelweg altijd gestart vanuit een 0-0 positie, dus kansen zijn er altijd. Maar op voorhand zal de Veense fan, en welllicht ook de bezoekende ‘lijdende voorwerpen’ zelf, tevreden zijn als die uitgangspositie intact blijft, met of zonder doelpunten.
Want één puntje meenemen vanaf sportpark Denoek zou een prima prestatie zijn tegen de ploeg die door veel G.V.V.V.-ers, maar ook diverse concurrenten werd en wordt beschreven als de best voetballende in de Tweede Divisie. Dat uiteraard op basis van de een of twee keer dat ze Hoek hebben zien spelen.
Of sterkhouders Barry Maguire en Joeri Potjes het griepvirus van zich hebben afgeschud waardoor zij vorige week niet in actie konden komen en voldoende hersteld zijn zullen we moeten gaan afwachten. En ook of Wimilio Vink zijn liesblessure te boven is, is nog ongewis.
Maar vertrouwen zal er zeker zijn gezien het spel in de ongelukkig verloren wedstrijd in en bij Spakenburg en de uitstekende winst tegen Jong Sparta met invallers die zich lieten gelden.
Kortom: Geloof in eigen kunnen moet het doen!!
HSV Hoek – G.V.V.V. begint komende zaterdag om 14.30 uur op sportpark Denoek, Lovenpolderstraat 2a te 4542 NS Hoek, en zal onder leiding staan van Dhr. E. van der Vaart uit Soest die langs de lijn zal worden geassisteerd door Dhr. J. van Westen en Dhr. T.D. Schimmel. Vierde official is Dhr. D.A.P.H van Helden.
