Hoewel het aanstaande zaterdag al ruim vier jaar geleden is dat IJsselmeervogels voor de laatste keer in competitieverband het sportpark Panhuis bezocht, is de kwalificatie ‘klassieker’ nog steeds van toepassing. Want met in totaal 36 voorgaande competitie ontmoetingen tussen de Veense blauwen en de Spakenburger rooien bestaat daar geen enkele twijfel over.
Dat er zoveel tijd tussen de laatste, en de aanstaande ontmoeting zat, is te wijten aan de soms magere prestaties van de beide zaterdagvoetbal grootmachten in de afgelopen jaren. Maar dat alles neemt niet weg dat onze gasten IJsselmeervogels nog steeds de meest bekende amateurclub van Nederland is. Want zelfs voetballiefhebbers die zelden of nooit een amateurwedstrijd bezoeken, zullen op de vraag: ‘Noem eens een befaamde amateurvoetbalvereniging’, hoogstwaarschijnlijk acht van de tien keer daarop antwoorden: IJsselmeervogels.
Dat heeft de club uit de gemeente Bunschoten-Spakenburg natuurlijk te danken aan haar overweldigende uitpuilende prijzenkast. Geen enkele andere amateurclub in ons landje kan tippen aan de erelijst die ‘De Vogels’ – zoals de club ook vaak wordt genoemd – sinds hun oprichting in 1932 bij elkaar hebben gevoetbald op het hoogste niveau bij de amateurs.
In de editie van de Nationale Voetbalgids 2025/2026, uitgegeven door ElfVoetbal Magazine, staan totaal opgeteld maar liefst 58 eretitels vermeld. Die lopen uiteen van kampioen in de Tweede Klasse tot en met het winnen van de Supercup.
Klein smetje
De op één na meest verse titel is die van kampioen in de Derde Divisie in seizoen ’16-’17. En hoe tegenstrijdig het ook klinkt, daarmee is gelijk het eerste kleine smetje op het verder glanzende blazoen van de rooien van sportpark De Westmaat te duiden. Want in de jaargang daarvoor miste IJsselmeervogels de boot om in de hernieuwde Tweede Divisie aan de slag te gaan. De uiteindelijke twaalfde positie op de ranglijst van de Topklasse in ’15-’16 was bij lange na niet voldoende om die stap te maken. Het overkwam de topploeg daarvoor nog nooit om niet mee te doen op het hoogste amateurniveau sinds het ontstaan van de zaterdag Tweede Klasse in 1960.
Daarom was het onze gasten er ook alles aan gelegen om die omissie direct te herstellen en dat lukte dus op zeer overtuigende wijze met voornoemd kampioenschap en daarmee de promotie naar de Tweede Divisie.
Fundament
Dat de buitenwacht en de meest fanatieke fans dan gelijk verwachten dat IJsselmeervogels weer een flink woordje mee zou gaan spreken is niet zo gek, gezien de rits aan hoofdprijzen in het verleden. Maar de clubleiding was zo reëel die intenties wel te onderschrijven maar dan toch wel op wat langere termijn en niet direct bij de terugkeer op de hoogste sport van de ladder. Eerst moest maar eens worden bekeken hoe alles reilt en zeilt. Want in die Tweede Divisie is en was het toch een meer dan aardige verzameling van clubs die hun sporen ook al ruimschoots hadden verdiend.
Uitermate verstandig beleid van de verantwoordelijken daar aan de boorden van het IJsselmeers. Niet pieken om te pieken maar langzamerhand gaan bouwen aan een team wat de ‘oude’ successen kan gaan benaderen.
De terugkeer naar de top verliep dan ook moeiteloos zonder hoge pieken en diepe dalen. Een keurige laatste plaats in het linkerrijtje in jaargang ’17-’18 was het gevolg en daarmee was tevens het fundament gelegd voor het verder uitbouwen van de prestaties die bij een club als IJsselmeervogels hoort.
Te hoog geheven been, of te laag koppen? Joeri Potjes heeft er in ieder geval geen last van.
Dichter naar de top
Met coach Ted Verdonkschot (nu leidsman van RKAV Volendam) als opvolger van Willem Leushuis, aan het roer van de rooie botter, werd aan het tweede seizoen Tweede Divisie begonnen. De geboren Haarlemmer, die als opdracht meekreeg het gat met de top van de Tweede Divisie te verkleinen, slaagde uitstekend in die missie. Door een dipje in de eindfase van de competitie kon kampioen AFC niet meer worden belaagd, maar in puntenaantal (63) eindigde de Verdonkschot brigade gelijk met runner-up Excelsior Maassluis. Alleen was het doelsaldo wat nadeliger dan dat van de Tricolores en daardoor eindigde IJsselmeervogels in ’18-’19 op de derde stek.
Wisselingen van de trainerswacht
De volgende stap is en was om door te pakken en ‘De Vogels’ weer zo hoog mogelijk te laten vliegen. Maar interne strubbelingen met de hoofdtrainer Verdonkschot, die halverwege het seizoen werd opgevolgd door interim Gert Kruijs, en natuurlijk het stilleggen in maart 2020 van de competitie, stond de voorgenomen vooruitgang in de weg. Toch werd die verkorte jaargang ’19-’20 nog afgesloten met een vijfde positie en de verovering van de eerste periode.
Met nieuw elan en een kersverse leidsman, Berry Smit, die werd losgeweekt bij Jong FC Volendam, zouden verdere stappen moeten worden gezet. Maar grote vijand corona dook opnieuw op en in ’20-’21 konden daardoor slechts vijf duels doorgang vinden.
De hernieuwde start in augustus 2021 was niet des ‘Vogels, want men vond zichzelf terug in de onderste regionen. En ja, dan weet je het wel, dan moet er een zondebok gevonden worden en dat is dan (bijna) altijd de coach. Smit’s contract werd dan ook eind september ‘21ontbonden, en met tussenpausen Ruud van de Geest en Ton Cornelissen, werd half oktober Gert Peter de Gunst – was assistent bij PEC Zwolle en pikant genoeg voormalig speler van Spakenburg – aangetrokken om het tij te gaan keren.
Net wel, en net niet
Onder leiding van de interimmers en De Gunst leek dat direct te gaan gebeuren, want er werden drie wedstrijden op rij gewonnen. Maar dat bleek slechts schone schijn. Uit de tien ontmoetingen daarna werden slechts vier punten aan het totaal toegevoegd en dat bracht de rooien naar een p/d positie op de ranglijst. Een zeer zeldzame gebeurtenis in de geschiedenis van de club.
Toch vertoonde de vleugellamme ‘Vogel’ daarna wel weer aan over een behoorlijke portie veerkracht te beschikken en kon er met aanloopje weer langzamerhand omhoog worden gevlogen. Want van de tien volgende duels werden er zeven in winst omgezet en daarmee stond IJsselmeervogels ruimschoots boven de gevaarlijke lijn. Met daarna een beetje hangen en wurgen, mede door een 3-0 zege op G.V.V.V., speelde men zich uiteindelijk veilig door een 13de plek in de rangschikking.
Dat lukte onze hoofdmacht toen niet, zij waren veroordeeld tot de play-offs. Daarin bleek uiteindelijk Kozakken Boys de sterkste en scheiden de (competitie)wegen van de rooien uit Spakenburg en de Veense blauwen zich.
Arwin van Soest maakte de openingstreffer op 22 november op de Westmaat.
In het zelfde schuitje
Maar tot groot verdriet van alles wat IJsselmeervogels lief heeft ging het in het seizoen daarna toch nog faliekant mis. Op 8 speeldagen na, verbleven onze aankomende gasten toen in de gevaarlijk zone en konden zich daar niet uit ontworstelen. Ook niet nadat coach Gert Peter de Gunst zijn congé kreeg en tussenpaus Michael Weggemans in februari 2023 werd opgevolgd door de gepokt en gemazelde Gert Jan Karsten die eigenlijk pas medio juli van dat jaar zou gaan beginnen bij zijn droomclub. Met zijn toenmalige club sv Urk kwam IJsselmeervogels tot overeenstemming dat Karsten eerder kon gaan aantreden.
Maar ook Karsten kon geen ijzer met handen breken in die paar maanden van coachen. Door de 16de stek kwam IJsselmeervogels aan het einde van seizoen ’22-’23 in hetzelfde schuitje terecht als G.V.V.V. in het seizoen daarvoor, namelijk de p/d competitie. Maar waar ‘onze jongens’ het toen nog schopten tot de finale, waarin het dit jaar teruggekeerde Kozakken Boys te sterk was, ging het voor ‘De Vogels’ reeds in de eerste ronde totaal mis.
Zelden zullen alle rooie Spakenburgers zo’n opdoffer te verwerken hebben gekregen als op 31 mei en op 3 juni 2023. Want toen werden ze met 6-0 en 0-5 van de mat geveegd door USV Hercules dat via een periodekampioenschap in de Derde Divisie streed voor promotie. Die twee kansloze nederlagen zorgden ervoor dat de beroemdste en bekendste amateurclub van Nederland voor de allereerste keer in haar geschiedenis degradeerde.
Maar in datzelfde seizoen stapte G.V.V.V. uit dat schuitje door in die p/d wedstijden, na Groene Ster te hebben uitgeschakeld, datzelfde USV Hercules in de tweede ronde wel te verslaan (1-0 in Utrecht en 3-0 in Veenendaal). Door in de finale tweemaal van SteDoCo te winnen (1-2 en 2-0) waren de Veenendalers weer terug op koers en dwaalde IJsselmeervogels dit keer van de weg af.
Trainer stapt zelf op
Maar het rouwen en treuren om dat gezichtsverlies mocht uiteraard niet te lang duren er moesten voor de toekomst weer spijkers met koppen geslagen worden aan de rode zijde van de Westmaat om het verloren gegane terrein z.s.m. terug te winnen.
De degradatie had het vertrouwen door het technisch kader in Gert Jan Karsten als trainer geen knauw gegeven, maar juist een stimulans dat hij de juiste man was om het tij te kunnen keren.
Dat bleek een juiste beslissing want gedurende het seizoen ’23-’24 bivakkeerden de rood-witten veelal in de top drie van de Derde Divisie A. Alleen was er aan het einde van de rit één club, die 3 punten meer behaalde, net iets sterker dan de Karsten brigade. Ironisch genoeg was dit RKAV Volendam wat onder leiding stond van de eerder bij ‘Vogels’ op non-actief gezette trainer Berry Smit.
Omdat IJsselmeervogels, wat dus als runner-up eindigde, ook geen (vervangende)periodetitel kon overleggen was er ook geen kans op een herkansing in de play-offs en bleef het veroordeeld tot spelen in de Derde Divisie. Die conclusie was voor de altijd eigenzinnige coach Karsten, die een nog doorlopend contract had, de reden om eenzijdig de samenwerking te beëindigen met zijn droomclub, omdat hij vond dat hij gefaald had.
Kampioen
Het was dus een uitdaging voor de rode TC leden om een nieuwe geschikte kandidaat oefenmeester te vinden die paste in het ambitieuze profiel, want uiteraard wilde de club zo snel als mogelijk weer terugkeren naar het niveau waar het gezien haar status meer dan 100% thuishoort. Toch duurde die zoektocht niet al te lang, want kort na het opstappen van Karsten werd Raymond Bronkhorst (47) gestrikt, die geen onbekende was binnen IJsselmeervogels.
Want als speler was hij een trouwe vazal van de club van 2008 t/m 2012.
Wat heet, de spelbepalende middenvelder was een enorme steunpilaar in de drie kampioenschappen op rij, die IJsselmeervogels toen, niet voor het eerst overigens, behaalde.
Zo’n kampioenskunstje had Bronkhorst ook al in 2002 met Huizen geflikt, waarna hij werd ingelijfd door FC Groningen en SC Cambuur. In 2006 kwam er een eind aan dat profbestaan en stapte Bronkhorst over naar onze rode buren van het sportpark Panhuis, voordat hij in 2008 aan de boorden van het IJsselmeer belandde.
Kampioenenmaker
Vanaf 2012 ging hij afbouwen in zijn woonplaats Heemskerk bij ODIN ’59 om in 2014 zijn trainersloopbaan te beginnen bij ADO ’20 als assistent-trainer, en in 2017 als hoofdverantwoordelijk bij die andere Heemskerkse club.
In 2020 klopte FC Lisse aan de deur van Bronkhorst met de vraag om daar de leiding op zich te nemen. Het eerste seizoen was door de corona erg kort, maar daarna leidde Bronkhorst de bollenclub direct naar de titel in de Derde Divisie. Op de trede hoger bleef zijn ploeg moeiteloos op de been in ’22-’23 met een 12de plek op de ranglijst.
Door veranderde werk- en privé omstandigheden wilde hij zijn contract niet verlengen, wat FC Lisse begrijpelijkerwijs wel voor ogen had.
Na een sabbatical zou Bronkhorst hoofd jeugdopleiding worden bij zijn eerste liefde ODIN ’59, totdat zijn oude club zich ergens begin juni 2024 meldde met ‘an offer you can’t refuse’.
De rest is geschiedenis, want net als speler bij IJsselmeervogels werd Raymond Bronkhorst als coach in zijn eerste seizoen direct kampioen en bracht hij de club weer thuis in de Tweede Divisie. Dat gebeurde op zeer overtuigende wijze want aan het einde van de rit had de Bronkhorst brigade maar liefst 12 punten voorsprong op naaste achtervolger Harkemase Boys en een doelsaldo van 98-35. Vooral in de laatste 15 wedstrijden van dat seizoen was de ploeg ongenaakbaar en bleef ongeslagen, er werden slechts drie duels gelijkgespeeld.
Het was dan ook volkomen logisch dat begin januari 2025 Bronkhorst al werd vastgelegd voor deze jaargang.
Tariq Dilrosun, is het gehele seizoen al een vaste en zeer stabiele waarde voor G.V.V.V.
Zeer moeizame terugkeer
Never chance a winning team, dat zal de gedachte geweest zijn van de staf en TC van IJsselmeervogels, want er volgden weinig mutaties in de selectie om aan het nieuwe avontuur in de Tweede Divisie te beginnen.
Helaas bleek de terugkeer op het hoogste schavot niet meteen dat de rooien, zoals voorheen, een rol betekenis konden gaan spelen. Daar was ook niet op gerekend, maar dat het tot nu toe zo extreem moeizaam zou gaan, bijna constant bivakkerend in de gevarenzone, was wel de andere kant van de medaille.
Net voor het ingaan van de winterstop vond de clubleiding dat er rigoureuze maatregelen nodig waren om uit het slop te geraken. Als eerste werd trainer Bronkhorst bedankt voor bewezen diensten en opgevolgd door oudgediende Willem Leushuis (74). Want Leushuis had de “Vogels’ al in twee eerdere perioden onder zijn hoede.
Tevens werden er maar liefst zes nieuwe spelers aan de selectie toegevoegd t.w. Ignacio, Campman, Jansen, Mattheij, Doesburg en Martis.
Maar al die ingrijpende maatregelen sorteerden alleen slechts kleine oplevingen, maar nog niet het gewenste resultaat van direct veilig spelen.
Dat lijkt op voorhand met nog vier duels te gaan en negen punten achterstand op de veilige plaatst 15, een bijna onbegonnen missie. Het alternatief daarvoor is dat dan wel rechtstreekse degradatie moet worden voorkomen en er een herkansing komt in de nacompetitie.
Met drie punten voorsprong op rode lantaarndrager ACV kan G.V.V.V. dan ook een tot op het bot gewapend IJsselmeervogels verwachten dat er alles al zal gaan doen om de punten mee te nemen naar Spakenburg om zo de ontsnappingsroute in perspectief te houden.
Aangetast zelfvertrouwen
Maar in het slechtst mogelijke (theoretische) scenario zou ook de ploeg van de afscheid nemende coach Vink ook nog in het drijfzand van die nacompetitie kunnen belanden. Om aan al die theoretische beslommeringen een eind te maken zou winst op IJsselmeervogels voor de definitieve opluchting kunnen zorgen. Dus met een beetje gevoel voor drama zou je deze klassieke ontmoeting een zogenaamde ‘zespunten’ wedstrijd kunnen noemen. Want bij een driepunter zijn onze favorieten niet meer in te halen door IJsselmeervogels en Excelsior Maassluis die nu op die p/d plaatsen staan.
Helaas is juist winnen de laatste paar weken G.V.V.V. niet gegeven. De nipte verliespotjes tegen ACV en HHC voelden een beetje als onrechtvaardig, waar minimaal een puntendeling conform het spel, meer voor de hand lag. Maar op de afdroogpartij afgelopen zaterdag bij de ranglijstaanvoerder Quick Boys was helemaal niets af te dingen. En ja, drie nederlagen op rij doet wat met het zelfvertrouwen van een ploeg, dus daar zullen aanvoerder Maguire en zijn manschappen zich aan moeten zien te ontworstelen. Zeker ook omdat de pupillen van Leushuis, juist de afgelopen weken hebben laten zien dat ze wel degelijk resultaten kunnen boeken, met winst op Hoek, Volendam en een gelijkspel tegen directe concurrent Excelsior Maassluis.
Zijn Mitch Willems en Quiermo Dumay er zaterdag bij?
Willems en Dumay?
Voor wat het waard is, heeft G.V.V.V. in de thuiswedstrijden in de Tweede Divisie een aardig positief saldo staan tegen IJsselmeervogels t.w.: ’17-’18 (3-1), ’18-’19 (3-2), ’19-’20 (0-3) en ’21-’22 (2-1).
In die laatste gewonnen competitiewedstrijd, maakte Mitch Willems een goal. Maar let wel, dat was voor de ‘Vogels’ de eretreffer, want toen speelde de centrale verdediger nog in het rode tenue. Oostinjen en Bitter maakten voor G.V.V.V. toen het verschil.
Of Willems het komende zaterdag tegen zijn voormalig teammaten kan gaan opnemen is nog maar de vraag, want hij haakte afgelopen zaterdag in Katwijk al vroeg geblesseerd af, Andersom geldt dat ook voor Quiermo Dumay, want de Apeldoorner verruilt G.V.V.V. komend seizoen voor de rooien uit Spakenburg. Maar ook hij kwam in Katwijk niet in de actie door een kuitblessure.
Papier en praktijk
Na die laatste competitie wedstrijd ontving onze ploeg IJsselmeervogels nog tweemaal voor het spelen van een oefenpotje toen ze geen competitie genoten waren.
In ’22-’23 werd het 1-1, en in ’23-24 stond er 3-1 op het scorebord. Als we daar dan ook nog bij optellen dat G.V.V.V. op 22 november vorig jaar de heenwedstrijd op de rode zijde van de Westmaat eigenlijk probleemloos won, met treffers van het topscorerstrio Arwin van Soest, Quincy Veenhof en Justin Spies, zou je zeggen dat het er op papier vooralsnog goed uitziet.
Maar de praktijk is veel weerbarstiger, en de opponent heeft haar selectie dus drastisch gewijzigd t.o.v. dat eerdere duel met behoorlijk wat nieuwe spelers. En ook de soap rondom de naar de blauwe buren vertrekkende Azeddine Dkidak kreeg uiteindelijk nog een positieve draai, waardoor de topscorer van IJsselmeervogels (7 treffers), in het afsluitende kwartet wedstrijden nog zijn bijdragen kan gaan leveren.
Kortom het is zoals gewoonlijk koffiedik kijken wie het beste voor de dag komt, en we zullen simpelweg tot zaterdagmiddag ca. 16.15 uur moeten wachten wie in het de praktijk het beste voor elkaar heeft.
De wedstrijd op sportpark Panhuis begint om 14.30 uur en zal onder leiding staan van Dhr. S.J.M. Janssen uit Reuver. Hij zal langs de lijn worden bijgestaan door Dhr. D. Koene en Dhr. B.W.A. van Ool. Vierde official is Dhr. P.B. Blaak.
